29 Aralık 2019 Pazar

İngiltere'de ortaokula başlamak-2-



Evimize yakın okulu görünce devlet okuluna değil de, çok pahalı özel bir okula geldiğimizi sandık.
Müdür yardımcısı  okulun hiç para almadığını , çanta kalem kutusu kalem silgi defterin de okul tarafından karşılanacağını, belli bir gelir düzeyi altındaki ailelerin çocuklarına sabah kahvaltısının öğlen yemeğinin ücretsiz olduğunu öğrendik. Kayıt için bir form doldurduk, sizi çağıracağız dediler. Bizim almamız gereken tek şey   okul formasıymış. Ceket, kravat, beyaz gömlek,okul ayakkabısını alıp, çağırmalarını bekledik. Bir hafta geçti çağırmadılar, babası ikinci hafta her gün okula mesaj atmaya başladı, ne zaman çağıracaksın diye. İkinci haftanın sonunda okula gelebilir dediler. Çok sevindi. İçimden dua ettim. Sevincini yok edecek şeyler ondan uzak olsun diye iç geçirdim..İki ay geç kaldığı okulu başlamıştı. Sabah hepimiz giyindik, onu okula bırakmak istiyorduk. Bunca sene hep araba, servis ile gitmişti okula. İstemedi. İlk kez okula tek başına yürüyerek gitmek istiyordu.  Sokağın sonuna kadar arkasından el salladık. Sokakta görünmez olunca ağlamaya başladım. Dilini kültürünü  bilmediği bir bilinmezliğe tek başına yürüyerek gidiyordu. ( dört sene boyunca özel okulu daha çok test çözsünler diye İngilizce dersini  test usulu yaptı, speaking dersine önem vermedi ). İngiltere'ye gideceğimiz kesinleşince  Hollanda'dan beri arkadaşım Gülay, oğlum ile  vatsaptan  ingilizce konuşmaya başladı, Gülay teyzesi ile iki ay boyunca haftada bir kaç kez İngilizce konuşmak ona güven verdi.)
 Dokuzuncu sınıf dersleri çok ağırdı, fizik kimya biyoloji, ingiliz edebiyatı, matematik, ingiliz tarihi, din derslerini ana dilde anlamak güç iken, yabancı bir dilde nasıl anlayacak diye endişelendik. Müdür yardımcısı çok ilgiliydi, endişelenmeyin dedi. Yunusu bir hafta gözlemleyeceğiz, derslerde zorlandığını görürsek Türk bir öğretmen çağıracağız   her derse onunla birlikte girip yardımcı olacak. Bu hizmetten de hiç bir ücret alınmıyormuş. İlk hafta okul temsilcisi bir öğrenci Yunus'a arkadaşlık yapmış, hep yanındaymış, ders ders değişen sınıflara götürmüş, dersler , teneffüs, kantin hakkında bilgilendirmiş. Mutlu olmuş, ilk arkadaşı o olmuş.  Bulunduğumuz şehirde İngiliz nüfusu fazla yabancı az olduğundan olsa gerek yirmi kişilik  sınıflarda hep tek yabancıymış, bazen  Polonyalı bir çocuk ile dersleri çakıştığı oluyormuş.
Her gün  dört ya da beş ders yapıldığını görünce çok şaşırmış , geçen sene her gün dokuz derse giriyordu.
Okuldan gelir gelmez soluksuz, şaşırdığı şeyleri anlatmaya başlıyordu. Anne çok şaşırdım, diyerek gözlerini aça aça.
Bir hafta boyunca Yunus,  İngiliz öğrenciler ile birlikte  dokuzuncu sınıfın tüm derslerine girdi. Anlıyor musun oğlum diye sorduğumuzda, öğretmenlerin ve öğrencilerin konuştuklarının yüzde seksenini anlamıyorum ama anladığım yüzde yirmi ile yürütebilirim dediğinde kesin Türkçe öğretmen vermeliler, vereceklerdir diye sakin olmaya çalıştık.
Eve çok nadir ödev veriyorlar, okula bomboş çanta ile gidip geliyor, hiç bir dersin kitabı yok, defter vereceklerdi, verdiler mi diye soruyorum, her ders not tutuyorlarmış ama  defterleri eve getirmeleri yasakmış. Ne yapıyorlar ne işliyorlar, bilseydik yardım edebilirdik, ilk defa yaşıyorduk bu duyguyu anne baba olarak,  ödevlerini kontrol etmemiz istenmiyordu.
Bir hafta biter bitmez   müdür yardımcısı ile mesajlaştık, ne oluyor, nasıl olacak diye? Endişelenmeyin diyordu  müdür yardımcısı.
Her okul çıkışı yaka paça kaymış geliyordu, anne tam elli dakika futbol oynadım, çok iyiymişim defansta . Anne , İngiliz çocuklar olmasa haberim olmayacaktı futbolda çok iyi olduğumun, ertesi gün tam elli dakika rugby oynamış anne rugby de çok iyiymişim öyle söyledi spor hocası  Mr. Evans .Ragbi  ne oğlum, diye içeri alıyorum, ilk kez okuldan geldiğinde pantolonunda gömleğinde çim lekeleri görüyorum, teşekkür ediyorum ragbiye mr. evansa . 
  Anlatıyor, anne beni kaptan bile yaptılar, oynarken bağıra çağıra konuşuyorlar  yüzde sıfır anlıyorum ama hissediyorum.
Türk bir öğretmen vermediler yanına. Hissederek götürüyor olmalıydı, tüm dersleri.
En çok Şekspir'de zorlanıyorum, kitabın sonuna gelmişler  anlayamıyorum Kapuletler kim, Tilbat neyin nesi,diyordu. Romeo ve Julyet okuyorlarmış .  öğretmenine söyle diye tembihledim. Söylemiş. Öğretmeni izliyorum seni demiş, endişelenme demiş. Romeo ile Jülyet kitabını aldık, bana okumaya başladı, eksik iki ayın sayfalarını.
Okula başladığının ikinci haftasında , cumartesi akşamı market dönüşünde  posta kutusunu açtık, kraliçe pullu bir mektup gördük,   Yunus'a gelmişti, okuldan. Şaşırdık, korktuk," konuştuklarından anlamadım, haberim olmadan bir yanlış yaptım, beni uyarıyorlar, beni okuldan mı atacaklar diye sızlanarak evimize çıktık, mektubu açtık;
Sevgili Yunus
İki hafta boyunca seni izledim, dersi dikkatli dinledin, anlamaya çabaladın, sana şunu itiraf etmek istiyorum  harika bir öğrencisin,  bu mektubu ileride çocuklarına , torunlarına göstermelisin  kendin ile gurur duymalısın sen çok başarılı bir öğrencisin. İngiliz edebiyatı öğretmenin Miss Carter


Mektubu tekrar tekrar okuyor, okuduklarına inanamıyordu.  Zıplamaya başladı, ben de onunla salonun ortasında  zıplamaya başladım, elimde market torbaları, bırakmayı akıl edememişim. Zıplarken teşekkür ediyorum şekspire, miss carter'e.





18 yorum:

  1. Postun sonunda benim niye gözlerim doldu ki? Sizle birlikte ben de yürekten zıpladım. Yunus'a başarılı ve eğlenceli bir eğitim hayatı diliyorum
    Çenebaz

    YanıtlayınSil
  2. Yunus’un iyi bir öğrenci olduğunu ben de senin kadar biliyordum sadece buradan okuduğum halde ve ne yazık ki türkiyedeki öğretmenleri bunu farketmezken iki haftada ingiliz öğretmenleri bunu farketmiş. Çok ana çok sevindim. Bu gururu hepiniz hakediyorsunuz❤️

    YanıtlayınSil
  3. Gözlerim doldu. Yunus'un cesaretine, gayretine hayran oldum. Aferin ona!
    ltg

    YanıtlayınSil
  4. Yunus'un harika bir öğrenci ve süper zeki-duyarlı bir genç olduğunu anlayamayacak tek sistemde harcadığı 9 koca yıl...

    YanıtlayınSil
  5. Benim de gözlerim doldu. Yunus’u tebrik ederim. Yazılarınızla pek çok duyguyu aktarabiliyorsunuz.Hep yazın. Sevgiler

    YanıtlayınSil
  6. gözlerim dolarak okudum tebrik ediyorum yunusu :)

    YanıtlayınSil
  7. Ne guzel ne umut dolu bir yazi. Tesekkurler gunumu guzellestirdiginiz icin:)

    Yesim

    YanıtlayınSil
  8. İlk kez okula tek başına yürüyerek gitmek istiyordu. Sokağın sonuna kadar arkasından el salladık. Sokakta görünmez olunca ağlamaya başladım. Dilini kültürünü bilmediği bir bilinmezliğe tek başına yürüyerek gidiyordu. Öyle üzüldüm ki bende bu yıl fen lisesini kazanan kızımı başka bir şehire bıraktığımda çok kötü olmuştum sesim titreyerek ondan ayrılıp hızlıca arabaya binişimi ve gelene kadar gözyaşlarıma hakim olamayışımı hiç unutamıyorum
    fatoş

    YanıtlayınSil
  9. Sevgili Ayse,
    Yeniden blog okumaya basladim ve ogrendim ki degisiklikler olmus, yeni bir ulke yeni bir yasam hep guzellikler olsun. Yunus'a da kocaman sevgiler ve basarilar!

    YanıtlayınSil
  10. Nasıl mutlu oldum,ve ne cok da üzüldüm ,cocuklarımız adına ... :(

    YanıtlayınSil
  11. Maşallah Ayşe Hanım, heyecan ve mutlulukla okudum Yunus'un yeni okulu ve öğrencilik hayatıyla ilgili yazılarınızı. Başarısı, gayreti daim olsun inşallah.
    Sevgiler...
    Naciye

    YanıtlayınSil
  12. Okudum çok duygulandım. Çok sevindim. Yunus adına çok sevindim. Yıllardır okudukça Yunus adına huzursuz oluyordum eğitim açısından. İlk defa sevinçten ağladım.

    YanıtlayınSil
  13. Ayşeciğim. Okuyorum ve inan seni çok seviyorum...

    YanıtlayınSil
  14. imkanınız varsa geri dönmeyin orda kalın buranın hengamesini bidaha yaşamamış olur çocukda hem ii de eğitim alır

    YanıtlayınSil
  15. ayşe ben de çok duygulandım bu yazını okuduğumda, bugün gelip tekrar okudum. Yunus ve senin adına çok seviniyorum. Ne olur bu serinin devamını da yaz. sevgiler.

    YanıtlayınSil
  16. sonunda yaaa çok şükür

    YanıtlayınSil