27 Şubat 2017 Pazartesi

Demetevler İlkokulum

Bu hafta sonu Ankara'ya annemin kontrolleri için gittiğimizde, doktor; artık portu çıkartabiliriz, tamamen iyileştiniz dediğinde annemin yüzüne baktım. Bir çocuk gibi başını yanına eğmiş, size zahmet olmazsa eski mahallelerimi görmek istiyorum dedi annem. Ankara'da otuz yıl içinde üç farklı ilçede oturmuştuk, ilki 87, 88 yıllarında oturduğumuz Demetevler'di ve  88 yılından beri hiç yolumuz düşmemiş, görmemiştik...

Yunus, annem , ben Demetevler 3. caddeye giderken yılların hesabını yapmaya başladık. Ben 11 yaşımda (Yunus'un bugünkü yaşı), annem de benim yaşımdaymış.  En son 11 yaşımda gördüğüm yerleri kırk yaşımın gözleri ile gördüm.  Demetevler üçüncü caddenin hiç değişmeden aynı kalmış olduğunu gördük. Annemin kafası karıştı, eski evimizin yerini hatırlayamadı, oysa her şey yerli yerindeydi, tek fark çok araba olmasıydı... Önce okulumu bulmalıydık, evimiz ile okulun arasında az bir mesafe vardı...Yıkılmış olabilirdi okulum...Okulu bulmak için önce pastaneyi bulmalıydım. Okulumun karşısında pastane vardı, poğaça kokusunu hiç unutmadığım. İki yıl boyunca sadece bir kere alabildiğim poğaça ve onun kokusu okuluma dair hatırlayabildiğim en baskın anıydı. Demetevler İlkokulu'nda üçlü eğitim vardı, sabahçılar, öğlenciler, ikindiciler olarak gün bölünmüştü,ders saatimiz çok azdı. Önce sabahçılar ders işler, çıkar, sonra öğlenciler en son ikindiciler ders işler ve okul kapanırdı. Ben öğlenciydim. (Öğretmenimin adını hatırlayamıyorum(diğer ilkokul öğretmenlerimi hatırlıyorum)ama Zafer Atak'ı, Mehtap Patat'ı, Ebru Güleryüz'ü Nusret'i, Tülay'ı hatırlıyorum. )
Ders saatlerimiz çok az olduğu için yanımıza para verilmezdi, her gün  pastane kokusu ile nefsi kabarmış bir çocuk olarak derslere girer, zaten  bir kaç tane olan ders saatini  de  pencereden pastaneye bakarak geçirirdim. İlk kez bir arkadaşımın evine doğum günü kutlaması için gidip  hazır alınmış yaş pastayı gördüğümde  , pastanede nefis kabartılacak tek şeyin poğaça olmadığını anlamıştım. 
Pastaneyi buldum .
(Pastanenin tam karşısında evlerin arasında kalmış iki katlı bina, Demetevler ilkokulu)

Hemen karşına baktım, ilkokulum oradaydı. En son on bir yaşımda bahçesinde koştuğum, ders dinlemek yerine penceresinden pastaneye baktığım okulum... İki yıl boyunca her gün gördüğüm öğretmenimin adını hatırlayamamak beni üzdü, adını hatırladığım arkadaşlarım ile bir daha hiç görüşmemek de çok farklı duygular uyandırdı. Sanki hiç yaşamamış gibi...
Annem evimizi hatırladı, işte burası dedi ama önünde su tulumbası olmalıydı, tek eksiği tulumbası...
Asansörsüz 8, 9 katlı apartmanları ile dolu sıkış sıkış, bahçesiz, oyun parksız bu caddeden ayılar geçerdi, burunlarında halkaları ile bütün çocuklar iki ayak üzerinde yürüyen bu ayının arkasına takılır, annelerimizden hiç isteyemediğimiz parayı ısrar ile alır halkanın ipini tutan adama vermek için yarışırdık...Sokağımızda kedi hatırlayamıyorum, o zamanlar bir kedi sevebilseydim, burnunda halka ile iki ayak yürüyen ayıya acırdım, ayı oynatıcısına çok ender sahip olduğum paramı vermezdim.
Birlikte pastaneye girdik, Yunus'a ne istersen onu alabilirsin dedim. Üçümüzün oturduğu masanın üzeri doldu, çeşit çeşit pasta ile...Yunus sevinmiş midir? On bir yaşının hatıralarına girebilecek kadar mutlu olmuş mudur bilemiyorum?  Pastaneden beri okuluma baktım, ikinci katın penceresinde on bir yaşımı gördüm, bana bakıyordu...Çeşit çeşit pastalardan bir çatal dahi aldırmayacak kadar gözlerini üzerimde hissettim...
Annem sordu , neden yemiyorsun? Bu pastaneden alabildiğim o tek poğaçayı hatırladım, kutsal bir şeymiş gibi dakikalarca kokusunu içime çekmiş, yiyememiştim....

24 Şubat 2017 Cuma

Orhan Pamuk Kitaplarını Okurken...



Kafamda Bir Tuhaflık'ın son sayfalarına geldim, radyo 3,  klasik müziği kesip haber saatini sunmaya başladı;  Barış Manço'nun ölüm yıl dönümüymüş. Kafamı kaldırdım radyoya baktım , kaç yıl olmuştu? 18. yıl dönümüymüş. Haber bitti. Klasik müzik başladı.  Demek biz evleneli 18 yıl olmuş diyerek tekrar kafamı kitaba gömdüm.
Mevlüt ile Rahiya'nın aşkını İstanbul sokaklarını okuyorum, İstanbul yıllar geçtikçe değişiyor, başkalaşıyor ama Mevlüt ile Rahiya'nın sevgileri evlilikleri sürecince  hiç değişmiyor. Geçim sıkıntısı, seyyar satıcılığın verdiği yük , tek odalı evde iki çocukla yaşamaktan olsa gerek, dedim, bu yüzden sevgileri hep aynı kaldı...Mevlüt'ün saflığı, sadakati, sırtında taşıdığı işi ile İstanbul sokakları...
 Yirmi yıl önce o'nu ilk gördüğümde koltuğumun altında Benim Adım Kırmızı vardı çünkü yirmi yıl önce benim gibi kültürlü gözükmek isteyen  tüm üniversiteli kızlar Benim adım Kırmızı ile dolaşmak zorundaydı. Kitap benim değildi, yurt arkadaşımındı, o da başka birinden almıştı. Orhan Pamuk'un okumadığım tek kitabıydı çünkü kitabı veren şöyle demişti,  bu kitap çok ağır kızım, okunmaz , taşınır...Cevdet bey ve oğullarını su gibi okumuştum, ama bu kitap okunmaz şartına bağlıydım    kız yurdunda çıkıntı olup tek okuyan olmak istemedim,  kitabın kapağını açmadan taşıdım, durdum. Sonra bir gün ilk konuşmamızı yaptık. Üst sınıftaydı, alttan dersi vardı, bizimle ders dinliyordu, bir kaç kere bana baktığına şahit oldum ama üzerime alınmadım." Çıkışta size bir şey söylebilir miyim dediği gün anfide rahmetli Nevzat Yalçıntaş ders anlatıyordu, saçlarımın erkek kısalığı gitmiş kulaklarımın arkasına sıkıştıracak kadar uzamıştı. Konuşanlara tahammülü yoktu hocanın, arkamı dönüp " ne diyeceksiniz ki" diyemedim. Nevzat hocaya bakarak ne diyecek diye düşünüyorum, kalbimin sesi  hocanın sesini bastırıyor...Ders çıkışı koltuğumun altına Benim adım Kırmızı'yı , saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdım, gözlüklerimi cebime attım,kampüsün asırlık çınar ağaçları altında beraber yürümeye başladık, sonbahardı.
Yemekhaneye doğru gittiğimizin farkında değilim, Süleymaniye ve onun arkasında Haliç'i flu görüyordum, çınarların kocaman gövdesi arasında bana bir şeyler söylüyor, rüzgarın ve kalbimin sesi öyle güçlü ki duyamıyorum. Yemekhanenin önünde sıra var, birlikte duruyoruz, uzakta Haliç manzarası,   Galata kulesi ile Karaköy...İşte diyor, ben her gün şu karşı ki sokaklarda dolaşıp duruyorum, mısır çarşısındaki büfeden çıkıp yürüyerek Haliç'i geçip bankalar caddesine gidiyorum, , sipariş topluyor, sandviç satıyorum. Bir kolu havada işaret parmağı ile tek tek Karaköy sokaklarını gezdiriyor... Gösterdiği yerler ben de flu. Gözünün benden uzaklaştığı anlarda gözlerine bakıyorum... Çok yakınımda ,  net görüyorum .Yirmi yıl sonra bugün onun Mevlüt gibi sokakları çok sevdiğini, sandviç satarken çok mutlu olduğunu anlayabildim...(O anları hatırlamak şimdi yazmak ne güzelmiş  ama bu yazının konusu başka bir şey burada bitsin) Yemek bitti sırada beklemeyin dediler, ayrıldık.
Koltuğumun altına bakıp "ne okuyorsunuz" demediğini fark ettim, üzüldüm. Onun yanındayken içime dolan güvenin sebebini  koca gövdeli çınar ağaçlarına bağladım...Evlendikten sonra öğrendim ki koltuğumun altındaki kitabı görmüş, ayrılır ayrılmaz  Benim Adım Kırmızı'yı almış, okuduğu ilk Orhan Pamuk kitabı olmuş, sandviç tepsisine  koyduğu kitabı gören banka çalışanları " o kitap çok ağırmış tepsiyi nasıl taşıyorsun " diye alay etmişler. O günden sonra Benim Adım Kırmızı'yı taşımayı bıraktığım için kitap ile ilgili fikirlerini hiç açamamış, ( keşke o dönem kitabı okuduğunu söyleseydi, Benim Adım Kırmız'yı okuyabilmiş bir erkek arkadaş ile yurtta hava atabilirdim)
Okulu bitince hemen evlenebilmek için  sağlam, iyi bir iş şartı koydular, sokakta sandviç satmak işten sayılmıyordu.Bir gökdelende muhasebeci oldu. Sağlam iş için onay aldı, Barış Manço'nun öldüğü gün evlendik. O da hastaydı, rahmetli Barış Manço gibi mi olacağım diyerek kalbini tuttu.  İki sene boyunca hapis gibi iş yapıyordu ,penceresi açılmayan on yedinci katta mutabakatlar, ay sonu işlemleri, gecelere kadar mesai...Hastalığı neydi kimse bilmiyordu, duyulmuş bir şey değildi. İş yerinde kalbi sıkışıyor, bütün vücudu uyuşuyor, nefesi kesiliyor...Kalp krizi diye doktor doktor dolaşıyor, yok hiç bir şeyi deniliyor , o zamanlar internet olsa belirtileri yazar ve panik atak olduğunu anlardı ama panik atak diye bir hastalık o zamanlar bilinmiyordu. İş yerine gidememeye başladı, gökdelene çıkamıyordu, asansöre bindiği anda kalp çarpıntısı, terleme ile kendini kaybediyor, hastaneye kaldırıyorlardı. İstifa etmek zorunda kaldı, neden olarak gökdelene çıkamıyorum dedi ( şimdi olsa meslek hastalığı diyerek tazminat vermeleri gerekirdi) Hastalığı  fiziksel değilse psikolojikti, Bakırköy ruh hastalıklarından bir prof. 'a gittik, hastalığın adını yine öğrenemedik, hap tedavisi başladı. Böyle hastalık mı olurmuş, gökdelenden korkanı da ilk kez duyduk, cinlenmiş mi, büyü mü nefesi kuvvetli birine okutmak gerekir diyen akrabaları dinledim, bildiğim , tavsiye edilen tüm duaları okudum, tanıyan herkes okudu, üfledi. Hiç bir şeyin yok işe geri dönmelisin diyenleri duydukça kötüleşti, dışarı çıkamaz oldu. Dışarı çıkması gerekirse  yanında hep ben olmalıydım, bir tek benim yanımda iken hastalık belirtileri gelmiyordu. Herkesi uzaklaştırdım, baş başa evimizdeydik...İnsan ancak bu kadar çaresiz kalırdı, bir hastalık var ama hiç kimse bilmiyor, bilmediği için inanmıyor, herkes kafasına göre ilaçlar öneriyor...Yabancı bir dergide Panik atak adlı bir yazıyı nasıl buldum nasıl okudum hatırlayamıyorum ama onunla satır satır tercüme ettik, her cümle sanki onu anlatıyordu...Meslek hastalığıymış , yoğun iş temposu, bitmeyen, tutmayan hesapların hepsi gökdelenin içinde geçtiği için, gökdelen denildiğinde bile atak gelmesi...Hastalığı öğrendiğimizde iyileşme yoluna girmiştik ( etkisi hiç bir zaman tam anlamıyla geçmiyor, gökdelenlere hala giremez)  iki işsiz bir evde nereye kadar...Yeni işimiz Mevlüt ile Rahiya'nın yaptığı işe çok benziyordu ve o işi yaparken onlar kadar mutluyduk .( ne işi olduğunu pazartesi yazarım, burada kesiyorum)


23 Şubat 2017 Perşembe

ayşenin kozasında Çorum


Çok ince çok zarif bir yorum aldım, yorumun sonunda," Çorum'u bilmesem, çocukluğumdan beri tanımasam sizin yazılarınızı okuyarak Çorum hakkında kötü izlenime sahip olacaktım" derken, hep kötü anıları yazdığımı, hiç mi güzellikleri olmadığı konusunda sitemkar olmuş.

Ayşenin kozasında Çorum hakkında yazdıklarıma baktım, on üç belki on dört yazı yazmışım ve bunun on bir tanesinin Çorum'un güzelliklerine dair olduğunu okurken anladım. Yazılarımda genel anlamda hüzün var, kabul ediyorum , hüznü görmek, hissetmek bana yazma şevki veriyor.
Yazıyı genelde  hüzünlendiğim zamanlarda yazıyorum, mutlu olduğum anlarda yazmıyor, mutluluğu doya doya yaşamak istiyorum belki bu yüzden yazılarımda çoğunlukla hüzünlü anılar var.

Yazılarım olmasa şüpheye kapılırdım, gerçekten den Çorum hakkında hiç mi güzel bi şey görmemişim diye ,bir yanlışlık bir üzüntüde  hep kendini sorumlu tutan biri olduğum için hemen kendimi suçlayıverirdim.

Çorum'da bi dolu güzellikler yazmışım, bunları yazmaya değer görmüşüm , örneğin,

Çorum'un çıplak tepeleri...http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/11/corum-sklk-park.html



Çorum'da merdiven yıkayıcısı Sadegül Abla'yı yazmışım çok güzel bir insandı, Çorumun güzelliklerindendi http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/09/sadegul-abla.html

 Çorumlu  İlyas'ı yazmışım , küçük  apartman komşum, benim gibi yabani birini çok güzel eğitti, çok güzel komşumdur; http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/10/en-guzel-patates-kzartmas_20.html

Çorum'un güzelliklerinden yine küçük bir komşumu çok fazla yazmışım onun çocukça anılarını dinlemek Çorum'u güzelleştiriyordu,Şirin http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/05/kel-yapan-kardeslik.html

 Çorum'un efsane güzelliklerinden yine küçük komşularımdan biri(  ne kadar çok  Çorumlu komşum varmış, çoğunluğu çocuk) Şerif Ali.(.Bu bir efsaneydi ama taşındı, onu çok özlüyorum, adres yollamasını bekliyorum, mektuplaşmak için) http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/09/serifali-bir-daha-gelir-mi.html

Yine Çorumun güzelliklerinden biri , Çorum çöplüğüne atılan köpekler...Mavi saçlı koca yürekli Gökçe'yi tanıdım , onun sayesinde sokak köpeklerini sevdim,
http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/03/corumun-guzel-insanlar.html

Yine bir güzellik, Çorum köy pazarındaki eşek ile çocuk...

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/12/canltavuk-satcs.html



Bu son olsun ,sokak kedilerim, Çorum'un en büyük güzelliklerinden...


http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/10/cicekler-kediler.html

Bir gece gökyüzüne bakıp Çorum'un yıldızlarını yazmışım;
http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/11/corumun-yldzlar.html

Çorum bir tepesinde duyduğum horoz sesi  " http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/09/horoz-sesi.html"

 Ayşenin kozasında Çorum'un güzelliklerine dair bir kaçını paylaştım,  küçük çocuklar, sokak hayvanları, çıplak tepeler, horoz sesi...Sevgili yorum sahibi Çorum hakkında böyle yazılara daha önce denk gelmemiş olmanız Çorum'u kötülediğim anlamına mı gelir?  Ayşenin kozasına gelenler bunları okuyor, umarım okurken sizin gibi Çorum'u kötülediğimi sanmamışlardır...

Leblebi hakkında hiç yazı yazmamışım, bu benim suçum değil,  yazmaya değer görmemiş ayşenin kozası...

İyi bir leblebicinin yerini size tarif edebilirdim, tüm leblebicileri zan altında bırakmanıza gerek yoktu diyerek çok nazik yardım teklifinize teşekkür ediyorum.
Keşke "iyi bir leblebici nerede bulunur " diye bir soru cümlesi kurulmasaydı, Çorum'da  leblebi dükkanı açan herkes iyi bir leblebici olsaydı...Neyse bunları tekrar  gündeme getirmek istemiyorum...
11 yaşındaki oğlum Çorum hakkında yazmaya başladı, annesi gibi hüzünlü şeyleri değil, Çorum'un tarihini, gördüğü yerleri kendi üslubuyla , onu okurken çok güldüğümü söylemeliyim, çocuğun dilinden Çorum'u okumak çok eğlenceliymiş...Benim gibi bir bloğu olsun çok istedi, tarihi yerleri gezmeyi çok seviyor, hayali arkeolog olmak...Ben de kendi bloğuma dönüp yazdıklarımı hiç okuyamıyorum, dertlendiğim zamanlar yazdığım için olsa gerek . Umarım aysenin kozasını okumaya gelenler Çorum hakkında sizin anladığınız gibi kötü bir izlenim verdiğimi anlamamışlardır.








21 Şubat 2017 Salı

Tavşanın Gözü


Kediler ve leblebiler adlı yazımda leblebicilere gitmek istemediğimi yazmıştım, kelebeklenmiş, bayat ile taze karışmış, sert , kırık  ve irisi bir arada paketlenmiş leblebi almak istemediğim,  içindi, bu yazıma ," Çocukluğumdan beri Çorum'dayım hiç karşılaşmadım" diye bir yorum gelmiş.. Oysa ben iki senedir buradayım ama ben de çocukluğumdan beri Bafra'ya giderim Bafra manda lokumu aldığım yerler vardır, yıllardır çok memnunum , sizin yolunuz  Bafra'ya düşse manda lokumu almış olsanız ama bir kusur görseniz, bayat, kokmuş yada diğer şeylerden birini, bunu açıklamak zorunda kaldığınızda bir Bafralı olarak , aaa hiç karşılaşmadım diyemem, dememeliyim.  Hiç tanımadığım size ve yıllardır lokumunu yediğim güvendiğim esnafa eşit mesafede durmak isterim, hemşerilikten uzaklaşarak, olamaz sandığıma güvenmekten vaz geçerek, hissetmeye çalışarak. Aksi halde size zorbalık yapmış olurum, taraf tutmuş olurum. Haksızlık ile karşılaşmış birine ama ben hiç karşılaşmadım diyerek cevap vermek( tamamen iyi niyetle ya da şaşkınlığın verdiği bir tepki ile  de olsa) bunu duyan kişide şöyle bir his uyandırır;


Annem ile babamın işleri var, ananeme bırakılmışım, bir kaç günlüğüne. Almanya'dan kuzenlerim gelmiş, en büyük kuzenime ananemin adı verilmiş, ona çok benziyor, ananem her fırsatta aynı benim gibi diyerekten seviyor kuzenimi...Bir gün oyun sırasında saçlarımı çekti kuzenim, kocaman kızdı, kocaman elleri ile saçlarıma öyle asılmıştı ki bağırarak ağlamaya başladım, sesimi kimse duymadı, canımı çok acıttığının bilinmesini istedim, ananemi buldum, köy işlerinden öyle bunalmıştı ki burnundan soluyordu, " Emire saçlarımı çekti" dedim, canımı çok acıttı diyemeden, "yapmaz o" dedi.
Kalakaldım. Hiç unutamıyorum, canım ananemi çok seviyordum ama yapmaz o diyerek bana şunları demek istediğini anlamıştım,  sen yalancısın, onu kıskanıyorsun, iftira atıyorsun, sana güvenmiyorum, ona çok güveniyorum, onu senden daha çok seviyorum...Saç diplerim zonklarken annem ile babamı çok özlediğimi fark ettim, onlar bana inanırdı.

Orta okul birinci sınıfta en çok sevdiğim derslerden biriydi ev ekonomisi dersi. Ev ekonomisi dersinde nasıl yemek yapılacağı, nasıl tasarruf edileceği gibi günlük yaşantının içinden konular ile el işleri yapardık. Makromeden saksılık yapmıştım, tavana asılan, bütün apartmandakiler beğenmiş hepsine zevkle örmüştüm, çiçek saksılarını benim örgüm içinde gördükçe gururlanıyordum. Yeni konumuz pelüş tavşan yapmaktı. Annem ay sonuna doğru masraf çıkarmamızdan hoşlanmazdı öğretmen liste vermişti, pelüş , dolgu malzemesi, göz alınmalıydı. Tavşanım için anneme çok dil döktüm ona kalsa evdeki malzemelerden uyduracaktı ama en güzeli için en yüksek not için malzemeler dışarıdan alınmalıydı. İnadım işe yaradı , annem ile her şeyi  listeye göre aldık, hele bir göz bulmuştum ki bakmalara doyamıyordum. Camdan masmavi bir çift gözdü, kirpiklerine kadar en ince detayları ile, mükemmeldi. Ev ekonomisi dersi başladığında bütün malzemelerimizi sıramıza koymamız gerekiyordu, zamanında eksiksiz malzeme temini yüksek not için gerekliydi. Öyle heyecanlıydım ki teneffüs zili çalar çalmaz malzemelerimi tek tek sırama dizdim, sıra arkadaşım plastik göz almıştı, hayran hayran cam gözümü incelemişti, ders zili çalmadan tuvalete gittim, geldiğimde sıra üzerine koyduğum  cam gözümü göremedim. Aradım, bulamadım, ağlamaya başladım. Öğretmen içeri girdiğinde ben hala ağlıyordum, neden ağladığımı sordu, tavşanımın gözünü bulamadığımı söyledim, sıra arkadaşım ağlamaktan kesilen sesimin yerine takviye yapıyordu, çok güzeldi öğretmenim masmavi, camdandı, kirpikleri vardı diyordu. Öğretmen ikimizi de susturdu, tamam göz için puan kırmayacağım dedi, not defterini çıkardı sıraların arasında gezinmeye başladı. Mavi cam göz en önde oturan Aysu'nun sırasındaydı, annesi de bir öğretmen olan sınıfın en akıllı en çalışkan, en sözü dinlenen , bu yüzden hep sınıf başkanı seçtiğimiz Aysu...Hemen atıldım, o benim gözüm dedim, benim gözümü Aysu almış...Öğretmen benim aniden yerimden fırladığım gibi hiç düşünmeden birden bire " Aysu öyle şey yapmaz" dedi. Sırama gelince de , arkadaşına iftira attığın için notunu kırıyorum dedi. Öğretmen tavrını öyle net ortaya koymuştu ki ,sıra arkadaşım gözlerinin gördüğüne inanamadı, öğretmene inandı. Ben artık ağlamaktan utanıyor, ağlamamı içime bastırmaya çalışarak, başkalaştığımı hissediyordum. Öğretmenin gözü her zaman en doğruyu gören, sözü her zaman en doğruyu söyleyendir, birden bire yalancı oluvermiştim. Dört gözle beklediğim, yüksek not hak ettiğim bu derste yalancı olmak ile suçlanmak aklıma hiç gelmezdi. Öğretmenimin," Aysun yapmaz", demesi şu anlamlara geliyordu, Aysun'un  hırsızlık yaptığını bugüne kadar hiç görmedim,  duymadım, yapma ihtimali hiç yok, olamaz çünkü Aysu'yu tanıyorum , arkadaşımın kızı ama seni tanımıyorum, sen yapabilirsin, yalan  söyleyebilir, arkadaşına iftira atabilirsin.
Hayatımda ilk kez tattığım bir duyguyu içime sıkıştırmaya çalışıyordum, adaleti kim sağlayacak, haklı ile haksızı kim ayırt edecekti. Beni kim dinleyecekti?  Öğretmenimin beni tanımaması, tanımaya çalışmaması, birden bire içime sıkıştırmak zorunda kaldığım çok ağır şeyi içimden dökmeme izin vermemesi, bana haksızlık değil miydi?
Tavşan konulu dersin ödevine hiç çalışmadım, annem kesti, biçti, dikti. Gözleri kaybettim dedim, yeni göz alalım dedi, istemedim , eski bir gömleğin düğmelerinden göz yaptı, bitirdi elime verdi. Herkes bitmiş tavşanını sıra üstüne koyduğunda Aysu'nun tavşanına baktım. Sınıfın en güzeliydi Aysu'nun tavşanı benim gözlerim ile mavi mavi gülümsüyordu. Benim tavşanım kör edilmiş gibiydi , düğmelerin ortasındaki  dört delik, kuyu gibi çok karanlıktı.

Sınıfımıza resim öğretmenimizin yerine bir kaç aylığına genç  stajer bir öğretmen vekillik etmeye başladı, yeni yapacağımız resmin kağıdına imzasını atıyordu. Neden imza atıyordu bilemiyorum ama o imzalı kağıdı aynen muhafaza ederek resmimizi tamamlamak zorundaydık. Bir gün derste resim öğretmeni çok sinirlendi. Aysu'nun resmi her zaman ki gibi mükemmel tamamlanmış iken öğretmen bu imza benim değil dedi. Öğretmen ısrar edince Aysu ağlamaya başladı, yaptığı resmi annesi beğenmemiş, başka bir kağıda yeniden yapmasını istemiş bu kağıdın arkasını da  annesi taklit ederek imzalamış olduğunu bütün sınıf öğrendik.
İçime sıkıştırmaya çalıştığım o şey birden bire beni terk etti.
Çocukluğumdan beri en dayanamadığım şeylerden biridir , derdini anlatamamak, belki bu yüzden yazıyorum, uzun uzun, anlamlı ya da anlamsız, uygun ya da uygunsuz örneklerim ile...

 Doğrusunu öğrenmek için önce niyet etmek gerekir, taraf olmadan, sınıflandırmadan, kendine yakın ya da uzak hissetmeden, bunu yapabilmek için de kendini onun  yerine koymak gücü gerekir.

Neden bu kadar çok önemsedim bu konuyu, defalarca kötü leblebi ile karşılaşmış olmam sorun değil, sorun bunu ifade ettiğimde" ama ben hiç karşılaşmadım, daha büyüyerek "biz karşılaşmadıklara "dönüşmesi, Çorum tarihinde belki ben ilkim, sadece benim başıma gelmiş olabilir  hediye aldığım kutunun içindeki leblebilerin kelebeklenmiş olması, hiç duyulmamış, hiç yaşanmamış bir olaydır bu benimki, büyütülecek bir şey değil, alt tarafı leblebi ama büyüttüğüm konu bir kişi bile olsa bir şikayeti varsa önüne engel koymadan dinlenebilmeli, azınlığa dönüştürmeye çalışmadan, herkesi, çoğunluğu taraf etmeden...Ama bu kolay değil...




Kediler ve leblebiler


İki gündür ateşim var,  ev işlerini düşünecek halim yok. Her sabah sosis bekleyen kedileri Yunus'a havale ettim. Bu sabah herkes evden çekilince ayağa kalktım, kendimi çok ağır hissettim. Mutfak penceresine doğru yöneldim, hepsi sıra olmuş bekleşiyorlardı. Yunus unutmuş muydu?    Paltomu atkımı şapkamı nasıl giydim, nasıl dışarı çıktım,  farkında değilim. Hava yine soğuktu, aylarca yerin buzu eriyememişti. Yokuş yukarı çıkarken kasadaki kadını göreceğim aklıma geldi, canım sıkıldı. Sıvası dökülmüş  apartman zemininde yaşlı bir kadın üç sıralı ipe çamaşır asıyordu. Çamaşır sepetinden  herkesin gördüğü o ilk ipe asılacak kıyafetleri seçiyordu. Cebimi yokluyorum,  iki pakete yetecek kadar. Marketin ağır kapısındaki itiniz yazısını okuyarak kapıyı itiyorum.  Marketteki hiç bir şey ile ilgilenmeden iki paket sosis ile sıraya giriyorum, kasadaki kadın beni görünce gözleri ışıldıyor " benim müşterim gelmiş " diyor öndeki müşterilerine yarım gülerek ,beni hiç kırmaz , her dediğimi alır...Öndeki müşteriler aynı yarım gülüşle bana bakarlar, aşağıdan yukarıya doğru...Kampanyadaki ürünleri neden sadece bana söylüyor , öndekilere söylemiyor . Kasadaki kadın herkesi tanıyor, herkes ile tanış, onlar bizim köylü hepsi fukara diyor... Zengin olmadığımı bu gözü açık kadın şıp diye  anlar, bende anlayamadığı bir şey var, o şey ile beni farklı görüyor.  Alır mıyım diye benden rica edilen kampanyalı ürüne her defasında kafa sallarım. Bunlar genelde son kullanma tarihine bir gün kalmış dilim pasta, kazandibi, sütlaç. Bu markete sosisleri ucuz diye geliyor iken, hiç ihtiyacım olmayan son kullanımı gelmiş bu ürünleri neden alıyordum?  Mutlu olsun diye...Kadının yüzüne bakamadan, kusura bakmayın bu sefer alamayacağım diyebildim. Kasadan beri şefkatle yüzüme baktı, sırrına eremediği şeyi bulmuş gibi , anne sıcaklığında , olsun, olsun, insanlık hali diyerek sosislerimi poşete koydu.
Marketin kapısını çekerek çıkarken terlemiştim, alamayacağımı söylemek çok zor gelmişti.
Esnafın bende gördüğü o şeyi artık biliyorum.
Leblebiciler de biliyor. Kızım sen alma leblebiyi, eşe dosta rezil oluyorum,  paketten çıkan leblebiler hep kırık, toplu iğne başı gibi, bak sipariş veriyorum ama eşini gönder tamam mı diye tembih üstüne tembihliyor annem. Satıcıya, iyisinden ver diyemem, öldürseler diyemem...Desem de faydası olmaz , bilirim. Kayınvalidem istemişti, gününde ikram etmek için...Utana sıkıla kayınvalideme göndereceğim, İstanbul'a diyebildim...Ooo öyle mi abla o zaman sana şöyle janjanlı bi kutu vereyim, gelini nasılda seviyormuş desinler, diyerekten....Kayınvalidem kutuyu arkadaşları önünde açmış, kutunun içinden kelebekler fırlamış, leblebiden daha çok kurtçuklar varmış...
Bilindik leblebicilere gidiyordum oysa...Yine bir gün hediye olacak üç paket leblebinin parasını vermiş çıkarken devlet hastanesinin doktoru ile karşılaştım, çöplüğe atılmış köpekleri beslemek için çıktığımız yolda kaza geçirmiş iken bu doktor yaptığım şeyi kutsal bulmuş  taktir etmişti,  leblebiciye dönerek, Ayşe hanım Çorum'a yeni taşındı ona misafir perverliğinizi gösterin derken, burası leblebi için en iyi yerdir diyerek de beni büyük bir yük altından kurtarmışken, leblebici elimdeki paketleri almış başka yerden vermişti. İlk paketlerimi istiyorum diye haykırmak , yüzüme bakarak paketlediğin  o ilk  paketi istiyorum  demek istedim. Tanıtıldığım ve tavsiye edilen o leblebiciye bir daha ayak basamadım.
Bende gördükleri ya da göremedikleri şey neydi diye düşünmüyor üzülmüyorum , artık leblebi almıyorum, almak zorunda kaldığımda eşimi yolluyorum.
Yokuş aşağı inerken, sıvası dökük apartmandaki o  yaşlı kadın çamaşırlarını asmış, kaybolmuştu. En geride, görünmesi en zor üçüncü ipe iç çamaşırları asmıştı, kollarından astığı beyaz içliğin koltuk altındaki kocam yırtığı gördüm. Bizim sokağa girdiğimde kedilerim beni tanımadı, hepsinin kafası yukarı doğruydu...Pisi pisi gelin dedim anlamadılar. Yanlarına yanaştım kaçtılar. Eve çıktım, pencereyi açtım, ok gibi fırladılar, her zamanki gibi kuyruklarını sallayarak, yalanarak sosislerini yediler. Hepsinin yediğinden emin olduktan sonra pencereyi kapattım, odama geçip uzandım.


14 Şubat 2017 Salı

Çorum Kedileri

İlk   ne zaman onu gördüm , hatırlamaya çalışıyorum...
Bu sokağa yeni taşınmış iken ilk sokak kedilerini aramıştı gözlerim , onlar için bir kap su bir kap yemek var mı diye bakınmıştım, yoktu. Kamyon eşyaları taşırken,  en yakın bakkaldan kediler için bir kutu süt almaya  gittiğimi hatırlıyorum. Çöp tenekesinin yanına koyduğum kutunun başına toplanan kediler ilk arkadaşlarım olmuştu...Bu kediler insandan korkuyordu, insan gördü mü kaçıyorlardı, pisi pisi gel denilince gelmiyorlardı.
Her gün kediler için  kaplar içinde yemek koymaya başladım, ciğerli makarna, bulyonlu makarna, kedi maması, süt gibi . Günün değişik saatlerinde sokaktan geçen bir adamın bu   yemekleri poşetine doldurup götürdüğünü gördüm. Koyduğum yemekler bir kaç dakika sonra donuyordu,  kapları  almıyordu adam, yemekleri kaldırım kenarına vurarak kabından ayırıyor, kabı yerine bırakıyordu. Boş kapları etrafa savurmuyor, çöpe atmıyor olması ona karşı kötü şeyler hissetmeme engel oluyordu.  Bir kaç dakikada donan yemekler kaba yapışıyor, ayrılamaz , tek parça oluveriyorken, kediler için  dışarı yemek koymak akıl işi değil gibi geldi.
Birinci katın ananesi " onlar bulur yer, fare bulur, kuş yakalar, üzülme " dedi. Birinci katta oturan anane torununa yemek yedirirken bir eliyle çocuğun başını tutuyor diğer eliyle tuttuğu kaşığı zorla ağza sokmaya çalışıyor,  direnen çocuğun dikkatini dağıtmak için, şimdi kediler gelir yemeğini çalar, şimdi kediler gelir seni yer, diyordu....Her şeyi donduran soğukta kediler nasıl doyarsa doysundu, torunu ise zorla doyurulsundu.
Mutfak penceresinden beri gördüğüm her kedinin önüne sosis atmaya başlamam o günlerden kalma olsa gerek. Yukarıdan önlerine doğru atılan sosisten önce ürken kediler, sonraları çok alıştılar , zaten üç dört tanediydiler , ucuzluk marketinden aldığım bir kutu iki gün yetiyordu. Yunus'un servisini gözetlerken sabahları ve akşamları ikişer kez hepsine ikişer yada üçer tane olacak şekilde atıyordum...Ama pencerede beni gördükleri zaman,günün herhangi bir saatinde  koşarak gelip kuyruk sallayarak yalanarak, miyavlayarak sosis istedikçe de atıyordum...Gün bitmeden sosis kutusu bitince mutfak penceresine sadece iki kez , servis saatlerinde çıkmaya kendi kendime söz verdim.  Kediler Yunusun servis saatini biliyor, servisi tanıyorlardı. Pencereyi açtığımda çoktan kaldırım kenarına sıralanmışlar oluyorlardı.
 Üç yavru kedi vardı, kabarık tüylü top gibi, çok tatlıydılar en çok onları ve yüzü - tüyleri kir içinde şaşkın kediyi çok severdim uzaktan. Şaşkın adını  koymuştum çünkü önüne atılan sosisten her defasında hep ürküyor, havaya sıçrıyor, kaçıyor, kaçtığına  hemen pişman oluyor, koşarak sosis için sıraya giriyordu, onun hakkını yiyen diğer kediler yüzünden kutu çabuk bitiyordu.  Siyah kedi ise içlerinden en az sevdiğimdi, gözü en açık olan, kendi hakkına razı olmayıp herkesin payına göz diken, her atılan sosise kendisineymiş gibi koşandı. Yakaladığı sosisi öyle hızlı yutmaya çalışırdı ki...Attığım sosisleri en çok yavru kediler ile şaşkın kedi yesin istiyordum. Pencereyi kapatıp içeri girsem de beni beklediklerini biliyordum, yarım saat belki bir saat hiç kıpırdamadan kaldırımda bekleşiyorlardı, hava çok çok soğuk , aylarca bu soğuk hiç eksilmeden devam edecek...
Mutfak penceresinin önünde kol gibi sarkaçlar oluşuyor, buzdan kılıçları her gün koparıp içeri alıyorum birinin üstüne düşmesin. Ağaçtan meyve toplar gibi her gün  bir kaç kez bu sarkaçları koparıyorum öyle hızlı olgunlaşıyorlar ki, toplamaya yetişemiyorum. Bi gece su içmek için uyanmış iken pencere önünde ki buz sarkaçlarını kopartmak istedim. Pencereyi açarken sokakta kaldırım kenarında  iki küçük sarı ışık gördüm, açıp kapanan ...Dikkatli bakınca siyah kediyi seçebildim, yukarı doğru  bana bakıyordu. Gecenin kaçıydı, hava eksi kaç dereceydi?  Eksi yirmi derece oluyordu burada geceler...Sosis mi bekliyordu?  Penceremin tam önünde kafası yukarı doğru, kaldırımda oturuyordu... İki sarı ışık gözlerimin  içine doğru yanıyordu.

O geceden sonra görünmedi siyah kedi. Ne olmuş olabilir diye düşünceler aklıma geldikçe , birinci katın ananesini kıskanmaya başladım, her gün kaldırımda beni gözetleyen kediler, nasıl doyacaklar, nasıl donmayacaklar, nasıl araba altında kalmayacak motor içinde parçalanmayacaklar, diye sıkıntısı olmayan ananeyi kıskanıyordum... Siyah kedi gibi üç yavru kedi de kayboldu, eskilerden sadece şaşkın kaldı...İçimde iki sarı ışık bıraktı siyah kedi, hiç olmadık yerde birden bire yanıveren...

Onu hiç unutmadığımı bilsin istedim, bu yazıyı onun için yazdım...

Çorum'un kedileri, insanlardan korkarlar, insan gördü mü kaçarlar," pisi pisi gel"den anlamazlar...


13 Ocak 2017 Cuma

Kayınvalidem



Karnım ağrıyor dediği ilk gün önemsemedim. Okula gitmek istemiyor , ondandır dedim. Okul dönüşü yine karnım ağrıyor dediğinde , üşüttü herhalde dedim. Ayaklarına yün çorap, sırtına yelek giydirdim, ıhlamur yaptım içine bal kattım. Ağrıyan yerine baktım, idrar yollarını üşütmüş olmalı diye kendi kendime teşhis koydum. Annelik tecrübüme güvendim, ara sıra elini karnına götürmesini çok önemsemedim yine de  sabah doktora götürmeli diye iç geçirdim. Elimi, ağrıyan yerine koyarak masalını okudum, uyuttum. Sabah karın ağrısı geçmemişti, doktora gitmemek için ağladı, iğneden çok korkuyordu, elini tuttum yürüyerek hastaneye gittik. Çok sıra vardı, bekleme yerinde kusmaya başladı. Sıra bize geldiğinde elimde kusmuk  poşeti ile doktor odasına girdim,  yarım dakikalık muayene sonunda ameliyata alalım, yatış işlemlerini başlatsınlar diye bize mı dedi , başka bir hastaya mı ikilemde kaldım. Boş boş bakmayın hemen yatış için işlemlere başlayın, olgunlaşmış apandist...
Yatış işlemlerini yaptım, Yunus'u beş yataklı bir odaya yatırdılar, bir saat sonra ameliyata gireceksiniz dediler. Ameliyatta iğne vuracaklar mı diye sessiz sessiz ağlamaya başladı, içeride ki diğer hastaları rahatsız etmemeye çalışarak. Bir saat sonra sedye geldi, ağlaması durdu. Olacakları değiştiremeyeceğini anlamış gibi elimi sıkı sıkı tutarak, ameliyathane önüne geldik. Daha önce duymadığım olgun bir ses tonu ile, anne, korkulacak bir şey yok değil mi dedi. Yok dedim, Seni burada bekliyorum dedim, öperek elini bıraktım. Kapı açıldı, Yunus'u içeri aldı, kapandı. Ameliyathane önü mahşer yeri gibi kalabalık, kargaşalıydı. Kendi başıma kaldığımda ne yapacağımı şaşırdım, hastane çok eski, çok kalabalıktı, Elimde kusmuk torbası ile ameliyathane kapısında söz verdiğim gibi bekliyordum. Bir kadın baş ucumda söyleniyordu, "çocuğu apandist etmiş, zavallı torunum, ne yapsın yavrucak, anası olacağın suçu, çocuğu apandist etmiş....Kime söyleniyordu bu kadın? Söylenen kadının yanında   genç bir kadın daha vardı, çocuk atkısı ile şapkasına sarılmış, başı önünde eğik, büyüğünü dinliyor.  Bu gelin ile kayınvalideyi dört gün boyunca çok sık görecektim, aynı odayı paylaştığımızdan dolayı. Kayınvalide her an varlığını  hissettirme çabasında, gelinin varlığına dayanamıyor , gelin her şeyi yanlış yapıyor, gelinin her yanlışını herkese açık açık haykırıyor,  Ziyaretçi saatlerinde kayınvalidenin tüm sülalesi akın akın odayı dolduruyor, hiç sıkılmadan, üşenmeden her gelene " bir kaç gün yalnız bıraktım, çocuğu apandist etmiş" diyor. Gelin suçunu biliyor, çocuğa yaklaşmaya çekiniyor, çocuğun canı acıdıkça anne demiyor, babaanne diye ağlıyor. Akşam olunca kayın valide evine gidiyor, genç anne uykuya dalan çocuğunun saçını okşuyor, serumlu ellerini kokluyor, öpüyor, bütün gece gözünü kırpmadan çocuğunu  hasretle izliyor. Bizim hiç ziyaretçimiz yok, karda kışta hiç kimse yollara düşmesin dedik, ameliyat iyi geçmiş bir kaç güne çıkacaktık. Akşam olup herkes evine çekilince, hasta çocukları başında uykusuz anneler kalınca, kendi kendime kızmaya başladım. Neden hemen farkına varamadım, ya geç olsaydı, bu eski, kalabalık, bütün katın sadece bir tek tuvaleti beklediği bu hastanede ya mikrop kaparsa, ben ne biçim anneydim... Kendi kendime kalıp kendi kendimi sorgulayıp, çaresiz kaldığım böyle zamanlarımda en çok ihtiyaç duyduğum kişi "kayınvalidemdir". Ne yaparsam yapayım hep yanımda, hep olumlu, hep destek verici kayınvalidem...Çocuğun için en doğrusunu sadece sen bilirsin, en iyisini sadece sen yaparsın diye milyon kez söylemekten bıkmayan kayın validem...Her yaptığımı beğenen, yanlışlarımda bile doğru arayan kayınvalidem...Onun yanında sadece mutlu olduğum, başka bir duyguya girmeme izin vermeyen kayınvalidem...Dans etmeyi çok seven , dünyanın bütün müzikleri ile ritim oluşturmayı, müziğe hareketini katmayı, dünyada böyle var olmayı isteyen kayınvalidem...Onun yanında hiç kimse üzülemez, izin vermez...Hep gülen yüzü ile elinden tutar, bir müzik açar, yapabilirsin der, kendi ritmini bulman için gaz verir, ileri geri adımlarına olağanüstü bir şey yapmışmısın gibi bakar, harikasın, mükemmelsin der, elini bırakır, seninle birlikte dans etmeye başlar, Dünyanın bütün ritimlerini, danslarını bilir, kendi kendine araştırmış, öğrenmiştir...
Herkesi sever, her şeye rağmen sever, herkese güler, müzik duyduğu her yerde dans eder...Altmış yaşından sonra dans eğitmeni olan kayınvalidem...Çorum'da hastane odasında ona olan ihtiyacımı hissetti, kar-kış demeden geldi. Odaya girdiği anda her şey değişti, Yorgun gözlerimden öptü, her şeyi farklı görmeye başladım, ne güzel bir şehir, ne güzel bir hastane, ne güzel insanlar diye söze başladı, Hastanesi ile tüm  Çorum birdenbire güzelleşti, iyi ki apandist olmuş kurtulmuştu Yunus, tam zamanında müdahale etmişim, çok duyarlı çok hassas bir anneymişim....Çok güzel, çok becerikli herkesin imrendiği  bir anneydim, süperdim, uçacaktım hastane penceresinden...
Hastaneden çıkıp eve geldiğimizin akşamında mısır patlattım, harika olmuş dedi kayınvalidem, harika mısır patlatan bir anneydim...
... videoda kayınvalidem öğrencilerine ders veriyor, bir öğrencisi habersiz çekmiş...


23 Aralık 2016 Cuma

Çocukluğumun dizileri

Yunus'a çocukluğumun dizilerini tanıtıyorum. Ben senin yaşında iken bunları izliyordum diyerek...
Süper Baba'yı izlemeye başladık, bir oturuşta, iki üç bölüm izliyoruz( o zamanlar diziler 45 dakikaymış). 20. bölüme gelmişken Yunus'a nasıl bulduğunu sordum. Diziyi sahici bulmuş, bütün karakterleri anlayabilmiş, kafası hiç karışmamış,  yorulmadan, gerilmeden, sıkılmadan, severek izlenebiliyormuş...En çok Alim'i sevmiş.
Yıllar sonra oğlum ile izlerken ne çok şey değişmiş diye şaşırıyor, gülüyorum...
Henüz ilk yirmi bölümünü izledik, bu bölümlerde büyükler hiç durmadan gece gündüz sigara içiyor, Cevdet doktor odasında sigara içiyor, uyuyan çocukların odasında koltuğa oturup paket paket sigara içiyor, otobüste, dolmuşta herkesin elinde sigara, misafire sigara ikramı, baba çocukları akşam evde bırakıp meyhaneye gidiyor, ( sigara ve içki sponsorluğu almış olmalılar ki çocuk hariç herkesin bir elinde sigara bir elinde rakı) Yunus şaşırdı, ben güldüm. Alim'in( yaşı 10 olsa gerek) gecenin bir vakti amcası için rakı almaya gitmesi,  kemer takmadan arabanın önünde oturması, babasının Alim'in , ensesinden tokadı, kulağından elini hiç eksik etmemesi ... Yüksek bel kot pantolonlar, kısa kol çizgili erkek gömlekleri, nubuk paltolar, Türk motifli yelekler, kabartılmış kaküller...

Akşam yemeğinden sonra masadan kalkmadan, çayımızı , çekirdeğimizi koyup, bana bir masal anlat babalı müziği ile Süper Baba'yı izlemek oğluma şimdi ne hissettiriyor, ileride ne hissettirecek kendimden biliyorum...
Fiko'yu çok sevdiğimi, çok özlediğimi fark ettim... Şimdilerde bu gülümsemeyi görebildiğiniz bir oyuncu var mı?
En son izlediğimiz bölümde, Nihat arkadaşı Fiko'ya şöyle diyordu; oğlum bir kendine bak, bir de kardeşim İpek'e sen kendini yakıştırıyor musun, işsiz güçsüz adamsın.....Fikret sessizce arkadaşının yanından ayrılır, kahvehaneye gider masaya kafasını koyup kolları ile sarar...sonra kalkar hiç bir şey olmamış gibi, kinlenmeden, kırılmadan...Hayatı, Fiko'da sevmiştik, zorlamadan, kırılmadan, gerektiğinde uzaktan, olursa yakından, entrikasız, gelişine...

( Çocukluğumun dizisi demişim ama bu dizinin son bölümlerini üniversite yurdundan izlediğimi hatırladım)



22 Aralık 2016 Perşembe

Öğretmenler Günü Hediyesi

  Yunus'un öğretmeni için hazırladığım bir şeyi  öğretmenler gününde verememişim.
El yazım ile yazılmış bir mektup, Yunus ile beraber yaptığımız bir kart ve bir kitap, temizlik yaparken elime geçti...
Hediyeyi neden veremediğimi hatırladım.
Özel okula giden çocuğunun öğretmeni için hediye arayışındaki bir veli, fikrini açıklıyor;" kızlar , ben dikkat ettim öğretmenimizin markalı hiç çantası yok, markalı bir çanta alalım, herkes 100 lira verirse..." Paralar toplandı, öğretmenler günü geldi, marka çantayı teşekkür ederek aldı, öğretmenimiz. Mektubumu ve kitabı, markasız, eskimiş çantamdan dışarı çıkarmadım. Biz bu özel okulda burslu okuyorduk, velilere çok uzak bir yaşantımız vardı , öğretmeni kendimize yakın hissetme yanlışlığında bulunmuştum, ben olsaydım markalı bir çantayı kabul etmezdim, edemezdim... Yine de öğretmeni haklı buldum, özel okulda öğretmen olmak çok zor olsa gerekti, çantasına kadar inceleyen velilerin gönüllerini hoş edebilmek için...

Temizliğe ara verip mektubu okuyorum;
Sevgili öğretmenim,


 O gün çok yağmur yağıyordu, hava kapanmış ve birden bire soğumuştu. Doğuma gidiyordum. Etrafımdakiler  yağmurun şiddetinden korkuyorlardı,  trafik tıkanırsa...Ben de çok korkuyordum ama ne yağmurdan ne de trafikten ne de soluğumu kesecek kadar acı veren sancıdan. Dişlerimi sıkıyor, korkumu bağırmak istemiyordum...
 Oysa bir gün  öncesine kadar hayat her şeyi ile güzel görünüyordu bana. Dünya öyle güzeldi ki , her gün yeni umutlar yeni hayaller ile süslenmeliydi...Ben öyle muhteşemdim ki , bu güzel dünyaya bir çocuk getiriyordum. Hava pırıl pırıl güneşli, karnımda nefes alan ile ben, çok mutluyum. Saçlarım gürleşti, , yanaklarım kızardı, hiç midem bulanmadı,  kahkahalarım çoğaldı...Kitaplar okudum, müzikler dinledim, bol bol yürüdüm, canımın her istediğini yedim, içtim...İçimde kıpırtı hissettikçe ellerimi karnıma koydum, mutlu bir annenin söyleyeceği her şeyi söyledim...Kitaplarım içinde Macbeth'i en sona bırakmışım, günlerim sayılı...O sabah Macbeth ;" acımak yeni doğmuş bir çocuk olur, çırılçıplak", dedi. Bir sancı hissettim. İlk kez acı vermişti karnımdaki. Kitabıma döndüm...Leydi Macbeth bağırıyordu;"
Gelin , alın benden kadınlığımı;
Katılaştırın , taşlaştırın beni tepeden tırnağa.
Öyle koyulaştırın ki kanımı ,
Merhamet işlemez olsun içine!
Kral karısı olmak için mi dedim, bu kadar önemli mi, daha fazlasını istemek nasıl bir şey diye düşünürken, yine bir sancı...
 Penceremdeki hava karardı.
Hastane yolunda arabadayım. Trafiğin sıkıştığı yerleri mesken yapmış sokak çocukları, küçük ellerini açarak arabaya doğru koşuyorlar. Arabanın içinden beri dışarıyı izliyorum. Yağmur şiddetlenmiş, hava iyice kararmıştı. Daha fazlasını isteyenlerin kararttığı dünyaydı, gerçek dünya... Daha öncede biliyordum ama ilk kez bu kadar derinden hissedebiliyordum. Sancım geldikçe panik oluyor, dünya gözüme daha korkunç görünmeye başlıyordu...Hastanede doğurmayacağım diye bağırmaya başladığımda, tecrübeli hemşireler, gülerek " daha önce düşünecektin diyerek doğum korkusundan  sandılar...Dünyadan birden bire korkar olduğumu,  canımdan bir parçayı onun kollarına atacak kadar nasıl aptal olduğumu haykırırken doktorum durumun ciddiyetini anlamış, beni bir saat boyunca derin uykuya daldırtıp, doğumu yaptırtmıştı. Kendime geldiğimde sol omzumda kömür karası gözleri ile bana bakan bir bebek gördüm. Aklıma geleni hemen söyleyiveren, içinde hiç bir şeyi tutamayan ben, ilk kez içimden özür diledim...Aylar öncesinden bebek bavulu hazırlamıştım,
 hastaneden çıkarken bir bavulum daha olsaydı diye acıyla iç geçirdim  kapağını açıp dünyanın tüm kötülüklerini içine sokup , çocuğumu güvenli, güzel dünyaya çıkarsaydım. Doktorum bunu lohusalık depresyonuna bağladı. Hissettiğim duygular normal değildi, normal olana doğru yöneldim, her ne olursa olsun dünya güzeldi.
Her gün dünyayı ağzıma attım, parçaladım,  onun ağzına göre küçülttüm, yutabilmesi için yumuşattım...
Oğlum ile geçirdiğim günlerde penceremde hep güneş vardı.  Okullu olana kadar onun ile vakit geçirdiğim tüm günlerimizin en büyük bölümünü keşfedebilme ile hissedebilme alıyordu...Altı yaşına kadar okula hiç gitmemiş, annesinin elinden tutarak bu nedir, nasıl, neden, niçin diye sorular sordu, hepsine bir cevabım olmasa da , bütün sorularına umutlu cevaplar vermeye çalıştım. Dünyayı tanımaya çalışan bir çocuğa nasıl cevaplar verilir, uzmanı değilim, küçük bir dere gibi akıyordu, yavaş, sakin, huzurluydu...Küçük deresinin akışına müdahale etmeden , kendi sesinde, kendi gücünde akışını dinledim, seyrettim.

Oğlum artık okullu oldu. Normal olan, olması gereken buydu...

Okulu hep bir okyanus gibi görmüşümdür.  Küçük derelerin karışıp kaybolduğu bir okyanus...Belki yanılıyorumdur, yanılıyor olmayı çok istiyorum.

Her gün görmek zorunda olduğunuz bu çocuk siz onu tanımadan önce  var olmuş, akmaya başlamıştı...Kendi yolunu bulmak için hiç kimseye muhtaç değil...Kendi gücünü ve sesini  size gösterebilme imkanı tanırsanız , dünya için büyük bir şey yapmış olursunuz...

Küçük dereleriniz ile mutlu bir öğretim yılı diliyorum...

Ben , Yunus'un annesi diye bitirmişim, mektubu iyi ki vermemişim diye iç geçirdim...Ne biçim bir mektup, banane senin doğum anılarından, anneliğinden derdi herhalde...

Mektubun yanındaki kart çok anlamlıymış, bir ağaç çizmişiz, ağacın dallarından kuşlar havalanıyor, kuşları Yunus defterinden kesip tek tek yapıştırmışız...Markalı bir çanta kadar kıymetli olamayacağını sadece ben değil, Yunus da hissetmiş ki öğretmenine vermek istememiş...
Çorum'dayım, öğretmenler günü için hediye yasaktı ama yine de veliler gül yaptırmışlar, bana da yedi lira düşmüştü...Yeni yıl için öğretmenlerine el yapımı kart hazırlayalım diye Yunus'a teklifte bulundum, kabul ederse buradan paylaşacağım...
Veremediğim kitap ise doğum sancılarımı getiren Macbeth ( William Shakespeare) miş.













13 Aralık 2016 Salı

Çorum Şehitliği

 Şehitlik, Çorum'un en uzun caddelerinin birindedir. Bu cadde üzerinde, okullar, parklar, devlet daireleri, alışveriş dükkanları , yeme içme yerleri vardır. Evim , caddenin sonunda, şehitliğe yakın bir yerdedir. Pencerelerimden şehitlik gözükmez ama siren seslerini duyarım. Penceremden beri şehitliğin içine girmeden önce siren sesini takip ediyorum...Siren sesi, Çorum devlet hastanesinin önünde, siren sesli aracın içinde yatan, yirmi yıl önce bu hastanede doğmuş olmalı, annesi ilk kez oğlunun yüzünü bu hastanede görmüş , ilk kokusunu burada içine çekmiş olmalı. Siren sesi Dumlupınar İlkokulu'nun önünden geçiyor, şimdi ilkokul çocukları teneffüste oyun oynuyor, erkek çocukları en çok polisçilik oynuyor, görünmeyen silahları ile birbirlerine ateş ediyorlar, birisi yalancıktan vuruluyor,  yalancıktan yere yatıyor, arkadaşları başına toplanıyor, elini tutup gülerek yerden kaldırıyorlar, teneffüs bitiyor elele okullarına giriyorlar. Siren sesli aracın içinde yatan, on sene önce ilkokuldaydı. Uzaktan gelen siren sesi hastane, ilkokul, devlet daireleri, alışveriş dükkanları, parklardan geçtikçe penceremin önünde bir çocuk bu yerlerin hepsine giriyor, çıkıyor, gülüyor, büyüyor.  Siren sesi , evime doğru yaklaştıkça, içime ateş düşüyor. Gelme, diye haykırmak istiyorum, gelme, gelme, daha büyüyemedin, gelme...Daha ,büyütemedin oğlunu, gelme....Siren sesi dinlemiyor, evimin yakınındaki şehitliğe giriyor. Büyükler ,siren sesli aracın arkasından gidiyor, bir çocuğa ,"öp yavrum babanı "diyorlar. Küçük bir oğlan herkesin önünde mezar taşını öpüyor. Siren sesi susuyor, yükünü boşaltmış araç kalabalığı ile uzaklaşıyor.
 Şimdi yağmur yağıyor Çorum'a. Islak  penceremin önünde  çocuklar beliriyor, baba denildiğinde akıllarına ilk mezar taşı geliyor, mezar taşlarını öperek büyüyorlar.
( Şehitlerimiz için , gençlikleri için, eşleri, çocukları, ana-babaları için, şehitliğin dolmaması için )

6 Aralık 2016 Salı

İlk başarı



Doğu Anadolu'nun bir ilinde sekiz yaşındayım, okul ile yeni tanışmışım. Evimden, kardeşlerimden ayrılmak istemiyorum, okulun içindeki hiç bir şeyi sevemiyorum. Her sabah annem,  bir tas suda ıslattığı tarak ile saçlarımı acıtıyor, pijamalarımın üstüne giydiğim  kara önlüğümün kuşağı gibiydi okul, sıkıyor, sıkıyor, nefesimi kesiyor.
Her gün ölüyordum, okula giderken, " o" gelinceye kadar...
O nu gördüğüm gün, sınıfıma güneş doğdu,  nefes aldım.
Okuldaki hiç kimseye benzemiyordu,  kırmızı düğmeleri vardı, kırmızı deriden ince kemeri, ince vücuduna  tam oturmuş hazır önlüğü...
Kırmızı düğmeleri var diye mi bu çocuk aklımı başımdan almıştı bilemiyorum ama artık her gün onu görmek için koşarak okula gidiyordum.
Adı Deniz,  hayatımda hiç deniz görmemiştim. Deniz isimli başka birini tanımamıştım,dünyanın en güzel adı onun adı olmalı. Bütün güzel sıfatlar onda toplanmıştı çünkü. Bakmaktan gözlerimi alamıyorum. Zil çalana kadar, yutkuna yutkuna bakınıyorum ama doyamıyorum. Önce saçlarından başlıyorum, bakınmaya , yavaş yavaş aşağılara doğru iniyorum, alnından kaşlarına doğru, kirpiklerinin her telini ayırt ederek dikkatlice...
 Dört sıra bitiştirilmiş  kare şeklinde bir küme oluşturulmuş, bizim kümenin adı ilkbahar. İlkbahar kümesinde Deniz'in tam karşısındayım, tüm benliğim ile her gün onu izliyorum. Bakışlarımı bir tek gözlerine deviremiyorum, göz göze gelirsek nefesim kesilir, bayılırım gibi hissediyorum.
Tüm sınıf okumayı yazmayı sökmüş kırmızı  kurdele takınmıştı. Kurdele kavanozunda iki kurdele kalmış, iki kişi hala okumayı yazmayı sökememişti, Sümüklü Nusret ile ben.
O karşımda iken başka hiç bir şeyin değeri yoktu, bir o vardı, onun ince elleri, pembe tırnakları, kalem gibi ince parmakları vardı, sabah teftişlerinde dört köşe ütülenmiş beyaz mendilinin üzerine koyduğunda küçük , zarif ellerini ,kaçırmak isterim, mendilinin içine sarıp tüm parmaklarını, evde de bakmak istediğim için...
Bir gün, durduk yerde ağlamaya başladı Deniz, gözyaşları birer kurşun gibi sekiz yaşındaki kalbime saplanmaya başladı, niye ağlıyordu.
Öğretmen dersi durdurdu, neden ağladığını sordu.
İnce vücudu, ince parmakları gibi incecik sesi ile;
Öğretmenim, Ayşe hep bana bakıyor, diyerek ağlıyordu, Deniz.
Tahtaya kaldırıldım.
Neden arkadaşını bunaltıyorsun, ağlatıyorsun diye sordu öğretmenim, cevabını beklemeden ellerimi açmamı istedi.
Ellerimi arkama sakladım, kötü bir şey mi yapmıştım? Ne yapmıştım?   Onu izlerken zevk aldığım kadar hiç bir şey mutlu edememişti bu okulda beni, onu izlerken öyle mutluydum ki, renksiz kitapları,  cetveli ile gezen korkutucu öğretmeni,   görmez olmuştum.
Bu tahtada, bu gülüşen çocuklar ve sallanan cetvel önünde beni kurtaracak hiç kimsem yoktu.
Kendimi güçsüz hissettim.
Ellerimi sakladığım yerden çıkardım, cetvele doğru uzattım.
Yerime dönerken; artık senin yerin orası değil, Sonbahar kümesine geç dedi öğretmenim.
İlkbahar kümesinden Sonbahar kümesine geçmiş. Sümüklü Nusret'in yanına oturmuştum. Sümüklerini koluna süren, sırada sıkıştıran, örgülerimi çeken Nusret'ten önce yazmayı sökmüş, kurdelemi almıştım.

O günden beri Deniz adını her  duyduğumda avuçlarım yanar.

5 Aralık 2016 Pazartesi

Çorum'da bu sabah



Okul servisine bakmak için her gün çıktığım mutfak balkonum. Burada durup,  okul servisi sokakta kaybolana kadar, ardından bakarım. Henüz gün ağarmamış iken...

2 Aralık 2016 Cuma

Bir ev hanımı annenin elli iki liralık hak arayışı




Bilfen üst düzey bir yetkilisi eşime ulaşmış, yazımı okuduğunu, çok üzüldüğünü belirterek, o kişi adına özür dilemiş.

Yıllardır bloğumdan beri sessiz sessiz yazıyordum. Bloğum çok az okunur, yazım okunsun diye hiç bir şey yapmadım, haberim olmadan bir çok yerde paylaşılmış. Teşekkür etmek istiyorum, sesimin ulaşmasına vesile olduğunuz için.
Okula giden bir oğlum olduğu için yıllardır okul ile ilgili sıkıntılarımı yazdım, yazarken çok umutsuzdum. Ama şimdi öyle değil, bloğuma dünden beri yüz bine yakın insan girmiş, bunların içinde benim hissettiğim gibi anneler, babalar, öğrenciler olmalı...
Teşekkür ederim, tek tek hepinize...

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/05/bir-anne-olarak-istegim.html

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/03/snfn-en-guleryuzlusu.html




http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/02/snf-arkadaslgn-gelistirmek-icin-ne.html

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/02/okul-ile-ilgili-oneriler.html

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/11/ilk-kompozisyon.html

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2015/10/okul-bahcesi.html

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/11/teneffus-zili.html

http://ayseninkozasi.blogspot.com.tr/2016/03/okula-sorulan-sorular-ve-beklenen-cevap.html



Bir hafta önce tam bu saatlerde yazımı yazıyordum. Yazım  kendi kendime bir iç döküştü.

Yazımı yüzbinlerin okuyacağını hayal bile edemezdim, Çorum çok uzaktı...

Teşekkür etmek istiyorum tekrar tekrar...

Bizi azarlayan kişi için iyi şeyler temenni ediyorum, işinden olmasın, bundan sonra ,telefonun ucunda sesi titreyerek hakkını arayan bir ev hanımına karşı daha saygılı olacağını hissediyorum, yayınevi çocukların okuduğu kitaplarda daha dikkatli olacaklarını belirtti, inanıyorum. Yayınevi elimizdeki hatalı kitaba karşılık hatasız bir kitap göndereceğini taahhüt etti.

Okullarımızın , eğitimimizin iyiye doğru gideceğine inanıyorum. Sizlerin vesilesi ile inanıyorum...

Yazımı kaldırmak istedim çünkü içinde ıslak bot, çocuk ayakları geçmesinden utandım, sayısız bot gönderme dileklerini okudukça, güzel yürekli insanlardan utandım. Test kitabı göndermek isteyen, öğrencilerden, öğretmenlerden utandım...O anki ruh haliyle yazılmış yazımın içindeki çoğu şeyin (ay sonuna denk gelmiş bir zamanda) gerçek istediğim şeyi ; test kitaplarına boğulmadan eğitim sistemini, gölgelediğimin farkına vardım.

Gelen tepkiler adına tekrar yayınlıyorum.
İlgili yazım şöyleydi;

Üç gündür Çorum'da kar var. Oğluma su geçirmez diye aldığım bot, su geçiriyormuş, okuldan geldiğinde çoraplarını sırılsıklam görünce, botları aldığımız yere gittik. Satıcıya," su geçirmez diye verdiğin botlar su geçiriyor "dediğimde, " abla, tabi ki karda su geçirecek, karda su geçirmeyen bot mu var derken adamdan korktum, öyle gevrek, öyle kendinden emin konuşuyordu ki parayı iade etmemek için müşterisine böcek gibi bakıp üzerine basıp ezebilecek güçte olduğunu göstermeye çalışıyordu. Küçük esnaftan bu kaçıncı kazık yiyişim. Markalı garantili büyük markalara uğradık, verdiğimizin beş katını istiyorlardı, hazırlıklı gelmek üzere su geçiren botlarımız ile geri dönerken bir kırtasiyeye uğradık, herkeste olan bir test kitabını haftalarca istiyordu, internetten alırız daha ucuza gelir diye geçiştirirken, oğlum kırtasiyeden test kitabını kucaklamış kasaya getirmişti. Hayatta para harcamaktan korkmadığım tek şey kitaplardır ama test kitaplarına değil. Kaç lira olabilir diye kasada kitabı okutan kişinin yüzüne bakarak fikir yürütüyorum, 15, 25 en fazla 30 olsun, daha fazlasını veremem derken kasadan," 52 lira hanımefendi sesi ",yükseldi. Gözlerim açıldı, oğluma baktım çoktan kitaba sarılmış. Elinden alıp , almıyoruz demek yerine " ay başına kadar botlarının içine poşet giyersen alırım "dedim, olur dedi.
Eve gelir gelmez, test kitabını çözmeye başladı, ilk testte iki hata yapılmış. Acaba biz mi yanlış biliyoruz diye araştırıyoruz. Hayır , daha ilk teste iki tane yanlışlık yapıldığını görüyorum, oğlum bilgisinden şüpheleniyor , herkes bu kitabı alıyor, olamaz, biz yanlış biliyoruz diyerek kitaba inanma yoluna gidince , öğretmenine sormasını istedim. Ertesi gün öğretmeni , soruların yanlış olduğunu , üzerinde durmayıp başka sorulara geçmesini önermiş. Akşam, bir, çalışma masasındaki yanlış hazırlanmış test kitabına, bir, kalorifer üzerine kuruması için konulmuş botlara baktım. Botta iade etme cesaretini gösterememiştim ama test kitabını iade etme düşüncesini tartmaya başladım. Büyük bir yayınevi, markalı, muhatap olacağım kişiler daha eğitimli diye kendimi gaza getirdim. İnternetten yayınevinin iletişim telefonunu aldım, telefondaki kişiye şunları söyleyecektim;
Sayın yetkili sizin bir kitabınızı aldık, henüz ilk testini çözdük ama iki tane hata ile karşılaştık, hataları öğretmenimizde onayladı ama öğrencisine üzerinde durma, boş ver, dedi. Ama ben boş veremedim, oğlumun başladığı her testte acaba bu soruda da yanlışlık var mı, yoksa biz yanlış mı biliyoruz diye ikilem içinde kalmasını istemedim, paramın iadesini istiyorum diyecektim. Dedim. Telefonun ucundaki kişi, yanlışlığı haber veren tek kişi olduğumu ve kitapta çözülmüş testi sorun etti, işaretlenmiş kitabı alamayacaklarını söylediğinde sesim titredi, kapattım. Gerisinin beni aşacağını anladım, eşime anlattım. Eşim , her ne olursa olsun nazik ve sessiz bir konuşmacıdır. Daha yetkili biri ile görüştü. Daha yetkili birinin sözlerinden en hafiflerinden bir kaçı şöyleydi; yayıncılıkta olur böyle şeyler, yüzbinlerce basıyoruz, sizin elli iki liranızdan daha önemli işlerim var, vaktimi boşa harcıyorsunuz, çözülmüş test kitabınızı geri almayız...
Evet yüzbinlerce basıyorsunuz, öyle büyük paralara satıyorsunuz ki almamak için çok çaba sarf ediyorum. Sizinle konuşmaya cesaret edemedim, eşimi aracı koydum. Daha fazla size vakit ayıramam diyerek ve elli iki liramızı geri vermeyeceğinizi söyleyerek telefonu kapattığınızda , eşimin yüzüne baktım. Hissettiğim şeyleri size yazmak istedim, sayın yayınevi yetkilisi.
Çocuklarımızın bu kadar çok test kitaplarına ihtiyacı olmamalıydı, okulda , evde, hiç durmadan test kitabı çözdürülmesi yerine "doğru olmak, sorumluluk sahibi olmak, bütün canlıları sevebilme, onlara karşı duyarlı olabilme, ile ilgili gerçek hayat ile ilişkili dersler daha çok olmalıydı. Öğretmeni tüketici hakları ile ilgili ders işlemiş, sınavlar yapmıştı, ama öğrencisinin elinde ki kusurlu mal için " boş ver, önemseme demiş, hatalı kitabı okumaya devam etmesini söylemişti. Bütün sınıf bu kitabı almış, yüzbinlerce çocuk almış ama bu mal kusurlu diye hiç bir çocuk şikayet etmemiş.
Çok korkuyorum sayın yayınevi yetkilisi, çocuklarımızın şimdiki eğitim sistemi ile gelecekte sizin gibi kişilikte yetkili kişiler olma ihtimalinden, çok korkuyorum.
Korkuyorum sayın yetkili , mecbur ettiğiniz o test kitapları sizi çok zenginleştirirken çocukları gelecekte nasıl etkileyecek, bilemiyorum, sizin gibi olacaklar diye korkuyorum.
Elli iki liramı, çocuklar üzerinden çok zenginleşen, gelecekte daha çok zenginleşme ihtimali olan siz şirkete kaptırdım. Bir ev hanımı olarak sizinle konuşma cesaretini gösteremesem de , bloğumdan beri yazmak istedim, haksızlık her yerde karşıma çıkıyor, her gün karşıma çıkıyor, bunu nasıl yaparlar, bu kadarına yürek dayanmaz, bu kadarı insanlığa sığmaz , diye başıma gelmese de çoğuna uzaktan şahit oluyorum . Sizin gibiler her geçen gün daha çok çoğalıyor , daha zengin, daha güçlü oluyor ve benim gibi küçükler hakkını aramaktan, sorgulamaktan,, her geçen gün daha çok ümidi kırılıyor, azalıyor. Ama benim gibi elli iki liranın hesabını yapmak zorunda kalanların en büyük umudu çocukları...Çocuklar büyüdüklerinde doğru olacak, haksızlıklarda kendilerini sorumlu hissedecek, çirkinlikleri yok edecek, her şeyi güzelleştirecekler... Çocuğum büyüyene kadar, ev hanımı anne olarak sizin gibi sorumluluğunu kabul etmeyen güçlülerden korumak için kendi kendime cesaret vermeliyim ( telefona bile çıkmaktan çekinmemeliyim, sonunda yine güçlü kazanacak, bir şey olmayacak, zararı bana çıkacak diye ürkmemeliyim, sizin paranızı çıkarmak için ay sonuna kadar botunun içine poşet giymeyi kabul etmiş bir çocuk için azmetmeliyim, bütün bir gün doğru kelimeler ile size nasıl yazı yazabilirim diye düşündüm, siz bu arada daha çok satış yaptınız, size yazı yazmak zorunda hissettiğim için bütün bir günümü harcadım)
İşte böyle bir his bıraktınız , elli iki liranın hesabını soran benim gibi bir ev hanımı olan anneye, sayın yetkili.
( Sabah telefon görüşmesinden sonra işine giden eşim, kitabı aldığımız kırtasiyeye uğramış, olanları anlattığında küçük kırtasiye dükkanı sahibi adam kitabın parasını vermek istemiş, " çocuk mağdur olmasın , geri almazlarsa almasınlar, ben sattım size, paranızı ben vereceğim" demiş. Kendisi emekli öğretmenmiş, çok duygulandım bize bu yetti, kitabı geri götürmedim, gözümün görmeyeceği bir yere sakladım , küçük esnafa güvenmeye devam edeceğim)
( Kurumsal iletişimden de cevap gelmeyince yayın evinin adını veriyorum, Bilfen yayınevi iletişim diye internette yazıp, telefonunu internetten alıp aradığım ilk yetkili kişi kadındı ve önce kitap ile ilgili hiç şikayet almadıklarını, sonra çözülmüş bir kaç sayfa için geri alım yapamayacaklarını söyledi. Aynı kişiyi eşim aradı, daha yetkili birini istedi bu kişi erkekti, yanlış cevap anahtarı bastıklarını kabul etti ama paramızı geri vermelerinin mümkün olmadığını, yüz binlerce kitap bastıklarını bizimle uğraşamayacaklarını, vakitlerini boş yere çaldığımızı çok çok kızgın bir şekilde haykırdı, ( telefon kayıtlarında var, öyle bir konuşma tarzı vardı ki, su geçiren botu aldığım esnafın üzerinde) bu yaklaşımının yanlış olduğunu , gerekli yerlere şikayet edeceğiz dediğimiz de ise " devlette yanlış soru basıyor, nereye şikayet edersen et diyerek yüzümüze telefonu kapattı. ) Testi çözmeye ilk sosyal bilgilerden başladık, ilk testte 6 ve 7. soruların cevap anahtarı yanlış, diğerlerine bakmadık ve hiç bir yere şikayet etmedim sadece yayınevinin kurumsal iletişimine olanları anlattık , bize geri döneceklerini söylediler, dönmediler.
Yazımın üzerinden günler geçti, bloğum az okunur, nasıl oldu bilmiyorum dün akşamdan beri on beş bin kişi bloğuma girmiş. Yazım nerelerde paylaşılıyor bilmiyorum.
Yayınevi yetkili kişisi beni korkuttu çünkü kendine çok güveniyordu, kırılmaz, sarsılmaz zincirlerle kendini güçlü kılmış gibi konuşuyordu, bizimle muhatap olmak istemiyor, elli iki lira ona çok zavallı geliyordu. Bloğum çok az okunuyordu ama bir umut ile o güçlü zincirleri en umulmadık yerden en zayıf en zavallı gördüğü yerden kırmak istedim, yazdım.
( Yazım çok okunurken asıl derdimi yazmak istedim;
Oğluma su geçirmeyen yeni bir bot aldım, yayınevi yetkilisinin elli iki liramı geri vermesi ve özür dilemesi gerçek derdime derman olmaz
Yüzlerce konulu dersleri hızlı hızlı ezberletip, bol bol testlere boğup, sınavlar yapıp, çok çıkaranları ayrıştırıp, birincilerimiz diye gururla afişe eden okul, bu yaptıklarınız çocuk haklarına uyar mı?

Değişebilir , çocuklarımıza doğru eğitimi vererek, test kitaplarından kurtararak...
Biz istersek değişebilir...)
Biraz önce eşimin iş yerini Bilfen yetkili kişisi aramış, kendisinin gerçek yetkili kişi olduğunu, yazımı okuduğunu , çok üzüldüğünü ve o kişi adına özür dilemek istediğini söylemiş.
Benim bloğumu günde en fazla bir iki kişi okur, yazım okunsun diye hiç bir şey yapmadım, haberim olmadan bir çok yerde paylaşılmış. İnternet ortamında yazdığımın farkındayım, altı senedir sessiz sessiz yazıyordum. Haberim olmadan yazımın bugün ekşi sözlükte paylaşılmış olması ,yetkili kişinin beni aramasına vesile oldu. ( Hakkımda neler yazılmış diye cesaret edip ekşi sözlüğe giremedim)
Teşekkür ederim derdim ile dertlendiğiniz için.














29 Kasım 2016 Salı

Teneffüs zili

Ekmek almak için sokağa çıktım. Yolumu  hiç düşürmemeye çalıştığım" o "yerin önüne nasıl geldim anlayamadım. Dalgın yürüyor olsa gerektim. Zil çalmış çocuklar okul bahçesine fışkırıyordu. Hortumun içindeki azgın su gibi bahçenin her tarafına fışkırıyor, koşturuyorlardı. İzlemek için durdum, hangisine bakacağımı şaşırdım, hepsinin acelesi var, topa vuran, yakalamaya çalışan, kaçan...Şimdi zil çalacak, çabuk vur topa, zil çalacak çabuk ebele...Teneffüste oynamaya çalışan çocuklar, koca bir pastayı beş dakika içinde yiyip  bitireceksin demişler gibi, hızlı hızlı ısırıyorlar, ağızları şişiyor, yutamıyorlar...Bazıları teneffüsün anlamsızlığını kavramış, boş boş dolanıyor. Bir kaç dakika sonra zil çaldı, bazıları koşarak okula girerken bazıları hala oyunda. Nöbetçi öğretmenin ikazına kadar,  bağırmasına kadar oyunu sürdürenler...Bağırılınca kendine gelip okula koşanlar...Topun peşinde koşan bir çocuk için hiç biri yeterli gelmedi, ne zil, ne ikaz, ne de bağırma...
Nöbetçi öğretmen boynunda ki düdüğü üfledi, çok sinirlenmiş olduğu düdüğü çalışından belliydi. Çocuk oralı değil, topa hırsla vuruyor, top uzağa fırlıyor, çocuk topun peşinden koşuyor...Nöbetçi öğretmen düdük çalarak çocuğa doğru yürüyor. Aksiyon, gerilim filmi izler gibi, içim çekiliyor, parmak uçlarım uyuşuyor.Kendi kendime kızıyorum, nasıl oldu da yolumu şaşırdım, okul önünden geçmek zorunda kalmıştım...Öğretmen, çocuğu yakalıyor, yakası ile omuzu arasındaki bir yerden. Çocuk tutulduğu yerden  okula doğru sürüklenirken, ben oradaydım.
Ne yapacağımı bilmiyorum. Ne yapmalıyım?  Neden oradaydım? Okul önlerinden özellikle geçmemeye çalışırken (kesin sesinizi, kapayın çenenizi diye sınıflarından beri bütün sokağı inleten öğretmen sesini duymamak için) ...
Okulun karşısındaki duvar dibine diz çöktüm. Yapabileceklerimi düşündüm.
Öğretmeni bulmalıyım,  bana söyleyecekleri vardır; bu öğrencinin hiperaktivetisi var, ailesi sorunlu, anlamıyor, yaramaz, siz nerden bileceksiniz, biz neler çekiyoruz, siz bir kaç dakikalık gözlem ile, biz bütün ömrümüzü veriyoruz, her şey onlar için, disiplin için, diğer öğrenciler için, sürdürebilmek için, en sonunda ise  sistem böyle ne yapalım...
Ben bu öğretmene tek bir şey söyleyeceğim, " sözünüzü  dinletemediğinizde, öğretmen arkadaşınızı yada  müdürünüzü,  yakasından tutup sürükleyerek , sözünüzü zorla dinletme yolunu seçebiliyor musunuz?
Her okulda çocuklar için var olan rehberlik,  hizmetinden öğretmenler için de ayrı bir birim olarak açılmasını ve özellikle şu sorularda uzmanlaşmış psikologların  görevlendirilmesini isterdim.
  Başka hangi mesleği bağırarak, cezalandırarak, tehdit ederek, mahrum ederek, ayrıştırarak, ötekileştirerek yapabilirsiniz?
  Bir öğretmen olarak neden kendinizi, çocuk üzerinde egemen  olarak görüyorsunuz?
Okul çocuklar için var olan bir yer, çocukların varlığını neden yok etmeye çalışıyorsunuz?
Çocuklara kendi akranınız gibi davranmaya neden azim etmiyorsunuz?
Her gün her ders bağırmaktan usanmıyor musun?
Bağırmaktan, cezalandırmaktan, gizli gizli zevk aldığınızı düşündüğünüz oldu mu, bağımlı olduğunuzu, bu sayede rahatlayabildiğinizi...
Sistem denen şey uzaydan gelme bir yaratık mı , değiştirilebilir olduğunu hiç hayal ettiniz mi?
Sistemin arkasına mı saklanıyorum diye düşündüğün vakitleriniz oldu mu?
Çocuk haklarını biliyor musunuz? Onların üzerinde en çok benim hakkım var diye içinize doğduğu oluyor mu?
Büyük egemenliği altında, günün en az beş saati, bağırma, cezalandırma, ödüllendirme, ayrıştırma, ötekileştirme ile yüzlerce konulu dersleri ,  sınavları ile okul, çocuk haklarına uygun mu diye hiç düşündün mü?
Sistem denen şey , sen ve benim , suçlu sen ve ben...çocuklar değil....
Top peşinde koşan çocuk suçlu değil, suçlu, büyük ellerimiz....Büyük ellerimiz ile yakalarına yapışıp sürüklediğimiz çocuklar...
Okul karşısındaki duvar dibinde çökmüş, şahit olduğum şeyin altında eziliyorum, yapabileceğim tek şey yazmaktı...



15 Kasım 2016 Salı

Kedi ısırığı

 Pıtpıt ile birlikteliğimizin üçüncü yılı doldu. Üç yıl evvel bu zamanlarda gözü yaralı yavru bir kediydi İstanbul sokaklarında. Sokak hayvanları hakkında  duyarsızdım, daha önce  bir kedi başı okşamışlığım olmamıştı, sokakta yürürken bir kedi bir köpek hiç dikkatimi çekmemişti,  yok gibiydiler.  Nasıl oldu bilemiyorum, içime birden bire hayvan sevgisi doluverdi, öyle doldu ki huyunu suyunu ne yediğini ne içtiğini bilmeden bu yavru kediyi eve alıverdim. Onunla birlikte kedi hakkında her şeyi öğrenmeye başladım.
Ben bütün kedileri Pıtpıt gibi sanıyordum çünkü başka kedi tanımamıştım. Kedi tanıyanlar, evinde kedi besleyenler Pıtpıt ile tanıştıklarında hep bir ağızdan; " biz böyle kedi görmedik" dediler.
Pıtpıt şöyle bir kedi;
Kendini ellettirmez, hiç bir el  iki metre yakınına kadar uzanamaz, yanlışlıkla da olsa iki metre ihlalini yapan eli hiç affetmez, dişlerini ve tırnaklarını geçirir. Eve gelen misafire ilk olarak, sakın sevmeyin, yaklaşmayın demek zorunda kalırım,  yine de kedi sevenler kedi sevdiklerini göstermek için yanına yaklaştıkları anda günah benden gider, hemen ecza dolabına giderim. Misafir geldiği zamanlar Pıtpıt'ı başka bir odaya koyarım ( bunu üzülerek yaparım çünkü kapalı kapılara çok kızar) ama her defasında  kapalı kapıları büyük bir ustalık ile açar. ( her türlü kapı kolunu çevirir) Zaten az gelen misafirlerin gözünü öyle korkutur ki , artık gelmez olurlar. Tırmalama tahtalarını beğenmez, halıları ( özellikle el dokuma halımı), koltukları tırmalar, parçalar. Acıktığı zamanlar ( kabındaki mamayı beğenmez, hep yaş mama ve sosis ister) , önce ayaklarımı hafifçe ısırır ve buz dolabına doğru koşar, ( buzdolabına çağırır beni) kuru mamasını yemesi gerektiğini söylediğimde artık kendimi korumam gerekir, nereme rast gelirse üzerime atılır, dişlerini geçirir, tırnaklarını batırır. Buzdolabının her açılışında nerde olursa olsun panter gibi fırlar gelir. Diş geçirdiği yerde asılı kalır, tırnakları bıçak gibi etime saplanır. Üç yıldır ayaklarımda ve kollarımda jiletliler gibi izler taşırım. Koltukta oturuyorum, kitap okuyorum, arkadan yavaşça yaklaşır, kafama tırnak atar, saçlarımın dibinden kan akar. Gece, uykumun en derinliklerinde, yorgandan çıkmış ayak bileğime sarılır,  dişlerini geçirir, uykudan fırlarım. Isırıklar ve tırnak izleri uzun vakit geçmez, kabuk bağlamadan  yenileri eklenir, abartmadığımı kanıtlamak için üzerimdeki yaraların fotoğrafını çekip koymak istedim ama yapamadım, kedimi  seviyorum. Sorun bende olmalı diye düşüncelere dalarım. İyi eğitememişsin dedi biri, alıştırmayacaktın dedi biri, çok şımartmışsın da dediler. Bütün odalarımın kapıları ardına kadar açıktır kedime, istediği yerde yalanır, yatar. Başlarda  pahalı mamaları alamıyordum ama artık öyle değil, en kalitesini araştırıp alabiliyorum, yine de yemek istemiyor, dayanamıyorum çok istediği sosisi ve yaş mayayı sık sık veriyorum( dişlerinden ya da tırnaklarından kurtulmak için değil, istediği şeyleri yesin istediğimden) Kuru mamayı sağlıklı bulan bulmayan herkesi dinleyip kedim için uygun olanı yapmaya çalışıyorum, arada  kendim mama hazırlıyorum, pişiriyorum, çimini eksik etmiyorum. Evde tek başına kalmışlığı pek yok, hep yanındayım, herkes işlerine çekilince baş başa kalırız,  oynatmaya çalışırım, bir kağıttan top peşinde odadan odaya koşarız. Çok sevindiğimde, çok üzüldüğümde, ilk ona açılırım, çok beğendiğim bir cümleyi ilk ona okurum, yalnızlığımın en büyük ilacıdır. Çoğu planları kedim için iptal ediyorum. Çorum'a geleli aşıları aksadı, iç dış paraziti haplarla hallediyorum ama kuduz aşısı kaldı...Bu kadar çok ısırılmış ve ısırılmaların son bulacağına inancım kalmamışken    kuduz olur muyum diye yada kuduz olma ihtimalim var mı diye niye aklıma hiç getirmiyorum?
İkindi güneşinin vurduğu koltuğa uzanmış kitap okuyorum, bir anda üzerime atlar, bu sefer dişlerini tırnaklarını geçirmez, kafasını yavaşça kollarımdan içeri sokar, kitap ile kucağım arasında kalır, yalanır , kucağımda uykuya yatar...Ayda yılda bir kez yaptığı bu şey bana öyle mutluluk verir ki her gün yaşadığım sayısız ısırıklarını ve acısını yok eder...

10 Kasım 2016 Perşembe

yunus için

Sabah telefon sesi ile  uyandım, arayan annemdi, çok korktum , babama bir şey mi olmuştu?  İki gündür ateşi vardı, babamın. İki gece gözüme uyku girmedi, rüyalarımda babamın çok hasta olduğunu görüyordum.
Sesim soluğum kesilmiş, annemi dinliyorum;" baban sabah kalktı,  takım elbisesini sordu,  ateşi başına vurdu herhalde dedim, büyülenmiş gibi takım elbisesini soruyordu,  en son kimin düğününde giydi hatırlamıyorum,  buldum verdim, gömlek ütüledim, kravat çıkardım. Giyindi, başına kasketini taktı, Allah'a emanet ol dedi, çıktı.  Öyle bir hali vardı ki soramadım nereye gidiyorsun, ateşin var, hastasın diye.
Ben sorarım dedim anneme. Babamı aradım. "Baba neredesin?" dedim.
 " Anıtkabir'deyim, kızım", dedi.

Anıtkabir'e  gitme zamanlarımızı köyden, memleketten Ankara'yı gezmeye gelen misafirlerimiz belirlerdi. Babam niye tek başına Anıtkabir'e gitmişti.
 Babam köylüydü, en çok Demirel'i severdi, Demirel'de kendini bulurdu herhalde, onun gibi çobanlık yapmış, onun gibi İstanbul'da üniversite okumuştu,  sonrasında onun gibi değil ,üç çocuklu bir memur olmuştu. Annem ailesinden kalma halk partiliydi, parti konusunda annem ile çok atışırlardı,  annem olmayacak bir işe karşı çıktığında " hep  muhalefet hep muhalefet," diyerek annemi kızdırırdı. Çocukları evlenince, yaşı ilerleyince  annem  Hac ziyaretine gitmek istedi,  babam pek istekli değildi, orada  sigara içememekten korkuyordu. İkisi de Hacı oldu, annem görünürde hacılığın şartlarını yerine getirmeye çalışırken babam yine eskisi gibiydi, hayatta yapmaktan en zevk aldığı şey sigara içmek, kitap okumaktı. Yaşlılık babamı çok değiştirdi, annemi daha çok sevmeye, ona hizmet etmeye başladı. Yemek yapmayı öğrendi, bütün öğünlerin yemeğini artık babam yapar. Sabah kahvaltısına poğaça yapar, çayları boşalttıktan sonra  annemi uyandırmaya gider. Abartmıyorum. Gerçekten babam yıllardır üç öğün yemek yapar, sofrayı kurar, kaldırır, bulaşıkları yıkar. Eskiden böyle değildi, emekli olunca değişti, annem hasta filan değil, mecburen yaptığı bir şey değil...Annem gazetesini okurken babam kahve yapar, kek yapar, tabak ile annemin önüne getirir. Bugün ne yemek yapayım diye anneme sorar, kıymalı pidemi beğendin mi diye annemden iltifat bekler. Yemek tariflerini yıllardır babamdan alırım.
Canı istediği zamanlar ,
canı sıkıldığı zamanlar,
ya da zevk aldığı için yemek yapmaz babam.
Yemek yapmayı bir vazife gibi üstüne almıştı, aynı kadınlar gibi.
  Köyden gelen misafir ya da yabancı konuklarda  annem babamı mutfağa sokmak istemese de babam her zaman ki gibidir, sofra kururken dalga geçilir," Mustafa emmi kadın mısın, arkadaşım erkeğe yakışıyor mu, dostum  hiç sıkılmadın kadın işlerinden"  otur derler, babam güler , oturmaz. Babamın pilavını, köftesini yediklerinde"  kadın gibi yapmışsın,her kadın böyle güzel yapamaz" diye iltifat ederler.
Nerde olursa olsun, misafir olsun , olmasın, çayı babam demler, boşalan çayları babam doldurur.
Evime geldiğinde, iş yaptırmak istemem, otur baba, sana hizmet etmeme izin ver derim, oturamaz, ekmekleri dilimler, tabakları koyar. Bulaşık makinama kirlileri dizerken" ev işi çok zor, kızım, evin dışında kendine bir iş bul, para kazan, kızım" der, babam.
Yemek yaparken tadını beğendiği biberin, domatesin çekirdeğini alır, saksı diplerine diker, ilkbaharda fide diye tarlaya eker, yazın kendi mahsulü domates ve biberden konserve yapar, bütün çocuklarına eşit  pay eder. Yaptığı her işi kitaplardan öğrenir, kurduğu konserveleri, turşuları ve reçelleri bütün kış yeriz. En çok Yunus ile sohbet eder, vakit geçirir. Köyde , tarlada birlikte çalışırlar, yorulunca kazmalarını bırakıp, yemek bohçasını açarlar, yemeklerini yedikten sonra toprağa uzanırlar, babam sigarasını yakar, bohçasından çıkarttığı kitabı Yunus'a okur.
Kalbinden ameliyat olmuş, yoğun bakıma alınmış iken yoğun bakımdan kaçan ilk hasta olarak hastanenin tarihine geçmişti babam.
 Yoğun bakımda gözlerini açar açmaz sigara istemiş hemşirelerden, bir gün sonra ,kolundaki şırıngayı, üzerindeki kabloları sıyırıp atmış, hastane elbisesi ile eve kadar, sigara içmek için, gelmişti.  Sigara içerken her şey daha güzel görünüyor olsa gerekti, babama, sigarayı hiç bırakmadı.
 Üniversiteden arkadaşları ile buluşur, arkadaşları hiç unutamadıkları o anıyı anlatırdı; soğuk bir kış akşamında okuldan çıkmışız,  vapur ile karşıya geçiyoruz, bir çığlık ,' kadın kendini denize atladı diye bir ses' duyduk  anında bizim Mustafa paltosu ile elindeki kitapları ile denize atlayıverdi,  karanlık, soğuk, dalgalı suya baktık, kaybolmuştu,  Mustafa'yı iyi yüzme bilen iki arkadaşımız ile kurtarıp vapura attığımızda  , sorduk " oğlum yüzme bilmiyorsun , kadını tanımıyorsun niye kendini suya attın?  Arkadaşları kahkahalara boğularak yıllar sonra yine aynı soruyu sorarlardı. Babam hüzünle kafasını eğer, boğazın sularında kaybolan kadını düşünür, kadının sıkıntısını hissederdi.   Ben yeni yeni anlıyorum, babam insanı severdi,   öyle çok severdi ki, severken sorgulamaz, tartmaz, ayırt edemezdi. Onun içindi en çok sevdiği kitapları Sait Faik yazmıştı.

 Çok korkmuştum  tek başına hasta hasta gitmemesi gerekirdi.
"Baba , hastasın niye yağmurda , soğukta dışarı çıktın? dedim.
"Yunus için" dedi, babam.
Pencerede Yunus'un okuldan gelmesini bekliyorum,Çorum'da kapalı bir hava var, her an yağmur yağabilir gibi. Yunus okuldan gelince; deden bugün Anıtkabir'e gitmiş diyeceğim.


7 Kasım 2016 Pazartesi

Yavrusunu yiyen anne

Bir çocuk büyütüyorum, büyümesi için gerekli olanları elimden geldiğince vermeye çalışıyorum.  Elimden geleni vermeye çalışırken nasıl bir anneyim diye kendimi izlemek ihtiyacı hissediyorum.
Eski evimizde mutfak balkonumuza,  şofben üzerine  yuva yapmıştı bir güvercin. Sandalyeye çıkarak yaptığı yuvaya bakmıştım. Apartmanı çok, ağacı nerdeyse yok olan eski semtimizde bulabildiği dal parçalarını getirmiş, şofben üzerine yatak yapmıştı.  Anne güvercin aylarca besledi yavrularını, yavruları hiç görmedim ama büyüdüklerini çıkarttıkları sesten anlayabiliyordum.  Bir gün anne güvercin , balkonun kıyısında durmaya başladı, yuvaya uğramadı. Ağzındaki yemi balkonun kenarına bıraktı. Yuvadaki yavrular canhıraş bağırıyordu. Uzaktan , izliyorum. Yavrularını balkon kenarına çağırıyor. Yavrulardan biri yuvadan atladı, balkon kenarına ulaşmak için çırpınıyor. Balkon kenarında bekliyor anne, hiç taviz vermiyor. Bu acemilikle balkon kenarına ulaşamaz, ulaşsa bile balkon kenarında dengede duramaz, aşağıya düşer, aşağıda kediler kapar , diye izlemeye devam edemedim.
Anneliğimi başka annelere bakarak kıyaslamıyorum ama  bir güvercin anneyi, bir kedi anneyi kendime örnek , rol model olarak izlemeye, takip etmeye çalışıyorum.
Bir güvercinin, bir kedinin anneliği karşısında hep ezilirim ,  doğal bir anne olamadığımı fark ederim her defasında.
Güvercin anneyi izler gibi  kendi anneliğimi izlemek isterdim. Ya da beni izleyen biri haber verse , ailelerimizden, dostlarımızdan uzakta olduğumuz için anneliğimi gören, izleyebilen biri de yok.
Neden anneliğimin izlenmesine bu kadar istekli oldum?
 Anne güvercinin apartman ormanında uçarak balkonumdaki  yuvasına ağzında yemi ile gelmesini hep kıskandım. Yavrusunun balkon kenarından aşağıya  düşmeyeceğine inancını kıskandım. Yavrusunun kendisi gibi olacağını bilmesini kıskandım. Yavruları da anneleri gibi uçacaktı.
Kendi anneliğim ile kıyaslayınca hep kıskandım anne güvercini.
Ellerim, gözlerim, sözlerim ile hep oğlumun üzerinde olduğumun farkındayım. Her an izliyorum , müdahale için gerekli anları kollayan bir anne...Devamlı izlenildiğini fark eden biri için hayat hiç kolay olmamalı. Yavrusunu yiyen hayvanlara benzetiyorum çoğu zaman  anneliğimi.
Bazen sokakta, parkta diğer anneleri de  izliyorum, elleme kediyi mikropludur diye mikrop takıntılı annelerin çocuklarının elleme özgürlüğünü bile çaldığını görüyorum.
Üzerine basabilirsiniz diye yazı konulmuş çimenler gibi çocuklar. Belki  bu kadar düşünmeme gerek yok, üzerine basınca ölmüyorlar işte...
Annem ya da kayınvalidem yakın olsaydı diye iç geçiririm çoğu zamanlar. Yalnızlık anneliğimi nasıl etkiliyor diye düşünüyorum. Kalabalık içinde yetişen çocuk gibi olmadığının farkındayım. En çok kullandığım kelimenin " sen bilirsin" olduğunun farkına vardım. Çünkü o da hep gözlerimin içine bakıyor. Anne, sence bu mu iyi, anne sence bu nasıl, anne sence bu doğru mu...O kadar çok sence kelimesini duyuyorum ki...O da beni izliyor, her anımdan haberdar...   Anne niye gözlerin daldı, anne kötü bir şey mi düşünüyorsun, yüzün birden asıldı, anne aklına ne geldi birden gülümsedin...Yalnızlık ile birbirimizi daha çok izler olduk.
Yazdığım yazıları geriye dönüp hiç okuyamam, okunduğunu hissettiğim yazılarımı hemen silerim, karşıma çıkmasın diye, anneliğimi izlemeye de dayanamazdım. Gözlerimi kapardım. Ama bir çocuk büyüyor yalnızlığımda . Anne güvercini anıyorum sık sık. Onun gibi olamadığımı biliyorum, yapabildiğim kadarı ile anneyim, elimden gelmeyeni Allah'a havale etmeliyim.





Ajitasyon

Bir okurum, yazılarımı okumayı çok sevdiğini çünkü çok güzel ajitasyon yaptığımı vurgulamış, kelimelerim ile öyle güzel ajitasyon yapıyormuşum ki istediğim her şeyi elde edebilirmişim, kocam çok şanslı ya da şanssızmış diye yorum bırakmış. Yorumlarını artık yayınlamıyorum, beğenmediğinden değil, gelecekteki yazılarım için saklıyorum.
Yorumu okuduktan sonra odamdan çıktım, diğer odalara geçmek zorundaydım,  bulaşıklar, tozlar, dağınıklıklar , süpürülecek, silinecek... Lavaboyu ovalarken Ajitasyonu düşündüm, ne demek diye ellerimi kurulayıp sözlüğe baktım.
 Kendi kendime yazı sanatı ile ilgili bilgilendirici bir kaç  internet sitesini takip ediyorum.Yazılarımı kendimden yani ajitasyondan nasıl kurtarabilirim diye düşünmeye sevk etti,  okurum.
Yazılarımda olayı olduğu gibi, gördüğüm gibi yazmaya çalışıyorum. Kendimden bir şey katmamaya çalışıyorum, yazdığım kişileri acınacak hale sokmamaya çalışıyorum, sadece olanı, kısa , tasvirsiz, en basit haliyle aktarmaya çalıştığımı sanıyordum.
Örneğin, bir yazım çok paylaşılmıştı, ünlü biri kendi feysine bu yazımı koymuş, benim yazımın altında  lösemili bir çocuk ilik bekliyoru paylaşmıştı, onun sayfasında benim yazım bir günde 899 kere paylaşılmış, ilik bekleyen çocuk ise üç...Yazımı sildim. Nasıl bir ajitasyon yapmışım ki ilik bekleyen çocuğu bile geçebilmiştim.
Yazım , okulda teneffüs arasında ağlayan bir çocuk ile ilgiliydi.
Blogdan başka bir yerde yazamıyorum, blog ile yazmayı öğreniyorum, böyle yorumlar geldikçe daha iyi yazabilme konusunda aydınlanıyorum.
Yazarken ajitasyon yapmamaya dikkat edeceğim, teşekkür ederim.
Ama ajitasyon yaparak her şeyi elde edebilecek gücüm varsa, bunu kocam üzerinde değil, sokaktaki hayvanlar , okulda uzun saatler tutulan çocuklar için kullanmayı isterdim.

3 Kasım 2016 Perşembe

Evde Oturan Anne

Öğretmeni Yunus'a sormuş; annen çalışıyor mu?
-Annem çalışmıyor, evde oturuyor öğretmenim, demiş ama içine dert olmuş, akşam okuldan gelince; anne evde ne yapıyorsun, sıkılmıyor musun diyerek, ilk kez  bütün bir  günümü nasıl doldurduğumu  merak etti.

 
Bütün günümün çoğu bu odada geçer, evler değişti ama kitaplarım, koltuğum  bilgisayarım, halım ( Pıtpıt parçalayıp yok etmeden, halım görünsün istedim, evimde ki tek değerli eşyadır) hep aynı kaldı.
Sabah okul için seni uğurladıktan sonra hemen pencereye koşarım, okul servisine  kaybolana kadar bakarım, pencereye çıktığımı gören kediler koşar gelir, hepsine eşit miktarda sosis atarım, hep bu saatte çöp kamyonu geçer, işçiler çöp tenekelerini sürükler, kamyonun arkasına asılarak diğer çöp tenekelerine doğru yoluculuk ederler, imrenirim, kendimi onların yerine koymak isterim, olmaz her iş torpil ile, pencereyi kaparım. İlk senin odanı toplarım. Henüz sıcaklığı gitmemiş pijamalarını katlarım, yatak, masa,  altından kitap kalem çıkarırken acaba çantasına koymayı unuttu mu diyerek heyecanlanırım. Sonra teker teker diğer odalara geçerim, katlarım, yerleştiririm. Üstün körü, çabucak bitsin diye. Çayımı koyarım, kitaplarımın arasına otururum, eskisi yenisi hepsine şöyle bir bakarım, öyle iştahlanırım ki , her şeye karşı bir başlangıç, bir cesaret, bir umut beliriverir. Kitaplar arkadaşım olur. Sıkılmaz mıyım, sıkılırım bazen. Ama yalnızlığın  kader olduğuna karar verdim, benim için yazılmıştı, değiştirmek için çok teşebbüslerde bulundum.
Tek başına bu odada çay içerken bir yandan da kendim ile konuşabilirdim. Onun için blog açtım.
Komşularımın kapısını çalıp , her sabah çöp kamyonunu izlediğimi, kendimi çöp kamyonunun arkasında asılmış giderken  hayal ettiğimi, sonbaharda yapılacak en iyi şeyin sokakları süpürmek olduğunu , sokakları süpürerek para kazanmayı gerçekten çok istediğimi  anlatmak isterim, olmazdı, ne düşündükleri umurumda olmalıydı. Bu hayaller ancak çocuk iken kurulmalıydı, kırkından sonra değil. Oysa ben kırkımda gerçekleri görmeyi başladım.  En çok  soğuk havaları sever iken artık soğuk havalardan korkmaya başladım. Kış gelince fincan kahve, battaniye, kitap fotoğraflarını paylaşanları çocukça bulmaya başladım. Olgunluk, soğuktan korkmayı gerektiriyormuş gibi kendi kendime konuşurum. Market çiçeklerini sahiplenip, isim koyarak, dünyada var oluş nedenimi sorgularım, bozkırın dondurucu sabahında patates diye bağırmak için pazara giden küçük komşumun ardından bir kaç kelime  etmek, yazmak isterim, merdiven yıkayan Sadegül Abla nın çoraplarının içine soktuğu şalvarı için bir şeyler söylemek, yazmak isterim. Kim dinler? Ben dinlerim. Bunun için blog açtım.
Kendi kendime konuşurken okunduğumu hissettim. Amerika dan bir yorum almıştım. Hemen koştum, dünya atlasını çıkardım. Atlas okyanusunda parmaklarımı gezdirdim. Hayatımda hiç yurt dışına çıkmamıştım.
Yazdıklarımda kendini bulanlar, beni kendine yakın bulanlar oldu, yüzümü görmek, buluşmak istediler. Buluştuk. Sarıldık. Yazılarım sayesinde ruh ikizi, sırdaş, kardeş olduk. Blog sayesinde yalnızlığım tarih mi olacaktı , ne? Görüşemediklerimiz ile mesajlar yazdık, sayfalarca kendimizi anlattık, mesajlarımızda kendimizin bile bilmediği, farkına varamadığımız en gizli yanlarımızı keşfettik, sonra sıkıldık olsa gerek mesajlar azaldı, isimler ve yüzler yok oldu. Herkes işine ben yine odama.
Bir sabah uyandığımda  mesaj kutumda yüzlerce insan gördüm, hepsi beni merak ediyor, sorguluyor, yazım hakkında konuşmak, kendi dertlerini anlatmak istiyorlardı. Akşam yazıp yattığım yazım, öğlen olmadan internet gazetelerinde, face, twiter, adını hiç duymadığım paylaşım sitelerinde, profesörü, siyasetçisi, ev hanımı, sporcusu, müdürü...yüzlercesi benimle konuşmak istiyor. Çok korktum. Öğleyi geçirmeden yazımı sildim, yoksa akşam haberlerine çıkacaktım. Herkes o gün beni merak etmişti, beni karşılarına oturtup sorgulamak , aynı anda beni  paylaşmak istemiştiler. Hakları olduğunu düşünüyorlardı, herkese açık bir yerden konuşuyordum. Bloğun samimiyetinden korktum, odam öyle kalabalıklaştı ki kendimi kaybettim, sustum. Nereye kadar susacaktım, sessiz sessiz yine konuşmaya başladım.
Yüzünü görmediğim kişilere posta adresimi verdim. Posta kutusunu açtığımda , çok şaşırdım, beni gerçekten seviyorlardı.
Bu oda , koltuğun bu köşesi benim hayatım.
Bu odadan beri düşünür, hayal eder, yazarım, yazarken ağlarım, gülerim.
Yazdıklarıma bazen yorum gelmez, üzülmem, kendim için yazarım, kendim ile konuşurum, kendimi tanımak, kendimi bulmak için aranır dururum bloğumda, çünkü. Bazen yorum gelir, çok sevinirim, beni hala unutmamış diye, yeni biri gelmiş diye ama  artık bilirim hepsi yolcudur, gelip geçerken uğrarlar, sonra giderler, yalnızlığım  kalıcıdır.
Kalıcı olan yalnızlığımdır, bu oda, bu yeşil koltuklar ve( bu yazıyı iki kere  silen yeniden yazmak zorunda bırakan) eski bilgisayarım.
Gün tepelerin ardından kaybolurken yine  pencereye çıkarım, kediler yine koşarak penceremin önüne gelir, hepsine eşit miktarda sosis atarım. Okul servisinin sokağımda görünmesini beklerim. Seni karşılarken yeniden doğmuş gibi olurum. Bütün gün ne yaptığımı merak edip sorduğunda," hiç  , evdeydim", diyerek cevap veririm.
 
 

1 Kasım 2016 Salı

Bir çocuğa kitap nasıl sevdirilir?

Çocukluğumda, babamın kitapları en sevdiğim arkadaşlarımdı. Okumayı bilmediğim yaşlarımda babamın ağır kitaplarını gizli bir köşeye kaçırır sayfa sayfa açardım. Sayfaları açarken babam gibi olmaya çalışırdım, gözlerimi dünyaya kapayıp, hayal alemine açar gibi, bir elim ile kitabı tutarken öbür elimde sigara varmış gibi, her açtığım sayfaya  duman üflüyormuş gibi, satırlara, tek tek harflerin içine küçük başımı sokarak "mutluluk neresinde" diye babamın okurken gülümsediği yerleri arardım. Hayatımda hiç sigara içmedim ama babam gibi kitap okuyarak mutlu olabildim.
Oğlum bir kaç senedir kitap okumaya direniyor, kitap okumak istemiyor. Hep böyle gidecek , kitap okumayı sevmeyen biri olacak diye endişelendim. Zorla bir şeyler yaptırmak istemiyorum, okul zaten bütün gününü zorla bir şeyler yaptırarak harcıyor iken evinde rahatlasın istiyorum. Sadece yatmadan önce bir kaç sayfa baş ucunda okuyorum. Okulu, sözde okumayı teşvik etmek için her ay, öğretmenlerin belirlediği bir kitabı okutuyor, kitabın içinde geçen şeyleri (kahramanın kız kardeşinin adı neydi , dedesi kaç yaşındaydı gibi) sorarak bir yazılı sınav yapıyor birincilere  madalya takıyordu. Bu kitap okuma ödevini gözlemlediğimde, oğlum ödev verilen kitabı okurken tedirgin olmaya başladı, yaşlara, adlara, sorulabilir sorulara odaklanmaya çalıştı, madalya alamadıkça üzüldü, birinci olmak için hırslandı, bir sene sonra pes etti,  okulun belirlediği kitapları okumamak için direndi.
Yazın gittiğimiz köyümüzde tekrardan,  okumayı nasıl özendiririm diye düşündüm.  Belki kendi gibi çocuklar ile daha kolay olur diye köyde okuma günü yaptım, akrabaların  çocuklarına haber saldım.
.

Kitap okuma günümüze yaşları 9'u geçmeyen çoğu okuma bilmeyen küçük çocuklar geldi. Önce gölgesi en büyük olan bir ağaç seçtik, altına kilim serdik. Kitap okurken ne yapmak istediklerini sordum. Ateş yaktık, mısır, patates  közledik, şerbet yaptık, salıncak kurduk. Nasıl isterlerse öyle dinlesinlerdi, kitap okurken özgürlüğü hissetsinlerdi, şerbet içerek, ateşe bakarak, salıncakta sallanarak. Kitaplar arasından " Ölümsüz Aile" yi seçtiler, okuma bilen biri başladı. Kitap okundukça, mısır koçanları paylaşılıyor, salıncakta sallanılıyor, şerbetler içiliyordu. Sonraki okumalarda çocuklar peşlerinde  sevdikleri şeyleri getirmeye başladılar, yumurta, köpek, cips, kola...Yumurtaları pişirdik, cipsi, kolayı açtık, köpeği de aralarına  alarak Ölümsüz Aile'yi  okumaya devam ettiler. Bazen heyecanlandılar, okuyanın sözünü kestiler, söyleyecekleri şeyler o kadar mühimdi ki bekleyemezdi. Ben onların başında değilim sadece aralarındayım, çok sessizim, onları hayranlıkla izlemek ile meşgulüm. Ölümsüzlüğü tartışıyorlar, cenneti, cehennemi... Hepsi bir ağızdan bağırıyor, pazar satıcıları gibi, en çok bağıran en doğru. Tezgahlarında annelerinden , babalarından,   öğretmenlerinden duydukları var, onları satıyorlar.  Satacak bir şeyleri kalmayana kadar bağırıyorlar. En sonunda susuyorlar. Kitap okunmaya devam ediyor.  Anneleri, babaları, öğretmenleri çok uzakta kalıyor. Kitap okundukça   yalnızlıklarını hissediyorlar. Bundan sonra duydukları her kelime, kendi sesleri.  Yine okumayı kesiyorlar, bence diye cümleler kurmaya başlıyorlar, bağırmaya gerek duymadan. Bence ölümsüzlük kötü bir şey, bence ölümsüzlük iyi bir şey, ben ölümsüzlük suyundan içerdim, ben ölümsüzlük suyundan içmezdim derken, salıncakta sallanmayı durduruyor, tavadaki yumurtadan ellerini çekiyorlardı.
Biliyorum benim köyüm kitap okumayı küçük görür, hor görür, sevmez. Kendileri için kitap okumak boş uğraştır ama çocukları olunca iş değişir, okusunlar ister.  Oysa çoğunlukla çocukları da aynıdır, anneleri ve babaları gibi düşünmeye yatkındırlar.
Kitap okumak büyük bir şeydir, herkes kendi iç sesini aramak için yalnız kalamaz. Kendi ile tek başınalığında doğru ile yüz yüze gelmek istemez. Benim köyüm kitap okumayı sevmez.
Ölümsüz Aile bitemeden okuma günlerimiz son buldu.
Her çocuk kitap okumayı seviyor , okumanın alışkanlığa dönüştürülmesine izin vermeyen büyükler ile nasıl baş edebilir ile ilgili bilgisi olan var mı?