3 Haziran 2016 Cuma

Tatil hayalleri kurarken

İlk kez bu sene köyden başka bir yere, tatil için ( hiç görmediğim Bodrum, Yunus'un görmediği Antalya'yı görme hevesi ile) planlar yapmaya başladık,  eksi yirmilere varan  kış akşamları bol bol hayal kurduyduk. Sabah herkes işine okuluna gitmişken, pijamalarımla  pencere önünde hesap kitap yapmamaya çalışarak tatil hayallerine  dalmışken,  sokağın başında yine o çocukları gördüm. İlk gördüğüm gün, Yunus' un ev ödevlerini zorla yaptırmaya çalışırken bunalmış, kendimi pencereye attığım o gün,
abla ve erkek kardeş, sokaktaki çöp tenekelerini teker teker  açıyorlar, ablanın boyu çöp tenekesinin içine bakacak kadar , erkek kardeşin boyu yetişmiyor. İstanbul'daki çöp toplayan çocuklara benzemiyorlar, bu iş de acemi oldukları her hallerinden belli. Özenli bir annenin giydirdiği ,  misafirliğe giden çocuklar gibi giyinmişler, küçüğün elinde küçük bir poşet. Abla, bir eliyle kibarca çöp tenekesinin kapağını kaldırıyor , öbür  eliyle çöpten aldıklarını kardeşinin açtığı küçük poşete atıyor. Yavaşça çöp tenekesinin kapağını kapatıyor. Başka bir çöp tenekesine giderken abla , kirlenmiş hissettiği ellerini temizlemeye çalışıyor, erkek kardeş ablasının arkasında, sadece ablasını izliyor, önüne bile bakmıyor. Ablanın yeni taranmış saçları arkadan sımsıkı tek  örgü yapılmış, örgüsü, sokağın sonuna kadarki bütün çöp tenekelerine değdi, gözden kayboldular.
İçim içime sığmadı, hırslandım, hırsımı ödevini yapmak istemeyen Yunus'tan çıkardım, bağırdım, çağırdım.
Günler sonra  bugün, sokağın başında abla ve erkek kardeş, çöp tenekelerinin kapakları açılıyor, kapanıyor. Tatil hayallerinde ritmi yavaşlamış kalbim küt küt atmaya başladı. Bir anda dışarı fırladım, çöp tenekesi başında , üzerimde pijamalarım ile  çocukların yanındaydım.  İlk gördüğüm günden farklıydılar, ablanın saçları örülmemiş, dağınık. Erkek kardeş  ablasının arkasında gizlenmiyor, gözü açılmış, çöp tenekesine tırmanıyor. Abla , kafasını çöp tenekesinden dışarı çıkarıp, bana bir an bakıyor, gözlerinden keskin bir bıçak fırlıyor. Belgesellerde izlediğim vahşi hayvanların bakışları, biraz daha bakarsam , beni paramparça yapacak . Çöpü sert bir şekilde kapattı, başka bir çöpe giderken ellerini temizlemeye çalışmadı, erkek kardeşinin elindeki poşet büyümüş, sürükleyerek sokaktan uzaklaştılar.
Ne diyecektim de kendimi dışarı atıverdim?
Ne diyecektim ki çöpün başında gözlerinin içine bakıverdim?
Eve döndüm,  herhalde hiç bir zaman bloğumda yıldızlı otellerde tatil fotoğrafı paylaşamayacağım.
Göremedik diye üzüldüğüm sevgili Bodrum ve Antalya , bugün, yokluğun vahşileştirdiği bir çift çocuk gözü ile yaralandım.

21 yorum:

  1. Yanıtlar
    1. Sadece gördüklerimi yazmaya çalıştım...

      Sil
  2. İşten eve giderken serviste çocuk psikolojisi kitabı okuyorum çocuklarıma faydalı olmak için daha iyi bir anne olmak için tam boyle düşündüğüm anlarda yol kenarın da trafiğin ortasında çocukları goruyorum para istiyorlar kimisi de küçücük bebek annesinin kucağında güneşin altında işte o an elimde kitabı savurup atmak geliyor içimden kapatıp çantama koyuyorum yani ne hissetiğini çok iyi anlıyorum dışarda gözümüzün önünde bu kadar mutsuz çocuk varken ben resmen çocuklarımın yüzünü güldürmeye utanıyorum. Sanki diğerlerine haksızlık yapıyormuşum gibi :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hep yetersiz anne, eksik anne, hata yapan anne modundayım kendim ile uğraşırken etrafa bakamıyorum, her şeyin en iyisine, en markalısına, en eğlencesine layık olduğunu düşünen çocuklar ile çevrilmişken hayatta kalma mücadelesine girmiş çocukları görünce , ne yapıyorum diye ben de afallıyorum...

      Sil
  3. Dünyanın olmayan adaleti senin gibi yürekli, vicdanlı insanlara hayal bile kurdurmazken gözleri kendilerinden başkasını görmeyen insanlar sadece bir akşam yemeği için bile yurt dışına gidebiliyor. Hayat böyle saçma bişey işte. ..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gelir dağılımdaki adaletsizliği görüyorum, elimden geldiğince gördüğümü yazmalıyım diye iç sesimi dinliyorum...

      Sil
  4. Çok etkilendim yazinizdan

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ablanın bakışları öyle bir bıçaktı ki, keşke daha iyi anlatabilseydim

      Sil
  5. Olurken kalbim parçalandı ama gidin ne olur. Bir yanda da bakmak zorunda olduğun oğlun var. Dünya hiç adil bir yer değil ama hepsine yetişmemiz mümkün değil ve kendime hep şunu hatırlatıyorum ben de. Bu dünyada kazandıklarımızı kendimiz için de yiyip içip harcayacağız sadece başkaları için değil. Aşırı israf olmadığı sürece Allahın rızkından kendimizi mahrum etmek de doğru değil. Gidin nolur

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sevgili Gece, haklısın hiç kimsenin hakkını yemeden emeğimizin karşılığını almaya çalışıyoruz, yıllarca okumuşluğun getirdiği maaş bize köyümüzden başka tatil imkanı sağlayamadı, ilkokul birdeyim, malatyadaki okulumdaki çocukların ayağında hep kara lastik( kızların ki çingene pempesi) babam bana kırmızı yandan tokalı deri bir ayakkabı almış, ayakkabıyı okula giderken giymemek için çok ağladığımı hatırlıyorum, ne derler diye değil, onlar gibi olmak istiyordum, aynı sınıftaydık onlar gibi olmalıydım, çingene pembesi lastik ayakkabı aldırdığım gün çok sevindiğimi hatırlıyorum, bütün gün alev gibi yanardı lastiklerin içinde ayaklarımız...

      Sil
    2. Biz de yıllarca tatil olarak memlekete gittik. Orada tüm arkadaşlarımız lastik ayakkabı giyiyordu. Her yaz anneme zorla pazardan aldırır tüm yaz onları giyerdim. Annem ayakların havasız kalıyor diye kızsa da ben de arkadaşlarımdan farklı omayı istemiyordum.

      Sil
  6. Bodrum'u kalabaliktan oturu sevemeyebilirsin. Ama umarim cok iyi bir tatil olur. Adalet konusunda soyleyecek lafim yok. Cocuk sahibi olsam coktan depresyonun dibindeydim.

    YanıtlaSil
  7. pijamalarınla onların yanına gitmeni sağlayan yanını hiç kaybetmemeni dilerim...

    YanıtlaSil
  8. Gülmeyi ve güzel şeyleri neden kendinize bu kadar çok görüyorsunuz? Yazılarınızda hep bir hüzün var..

    YanıtlaSil
  9. :(

    ne söyleyebilirim ki diye düşündüm uzun uzun.hayatın gerçekliği...

    umarım tatil iyi gelir.

    YanıtlaSil
  10. peki o çocuklar neden bu durumda öğrenebildiniz mi?evet adaletsizlik var ama deniz yıldızı misali ulaşmak isterim o kardeşlere

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de Merak ettim, neden Bu durumdalar?? Gulay

      Sil
  11. Allah çok adil...bu dünyada sıkıntı çekenler ahirette rahat ederler biiznillah...bu dünya bir misafirhane...insan misafir olduğu yerde ne kadar sıkıntı çekerse çeksin sabreder, nasıl olsa asıl yerime gideceğim diye...rabbim asıl yurdumuz olan ahirette rahata kavusanlardan eylesin...

    YanıtlaSil
  12. Ya hamiyyetsiz olaydım, ya param olsa idi!

    YanıtlaSil