17 Mayıs 2016 Salı

Bir sıfat

Komşu kızı ile konuşuyoruz;
- Şerifali'ler taşındıktan sonra sokak çok sessizleşti, Yunus sokağa çıkmaz oldu, şu karşıki apartmanda bir çocuk görüyorum, belki Yunus'a arkadaş olur, sen tanıyor musun o çocuğu?
- Hangi çocuk, bir tarif eder misiniz?
-Sarı saçları var, zayıfça, incecik bir boynu var, sesi de boynu gibi incecik, sessiz, okuldan gelince komşu apartmanların bahçelerini suluyor, çöplerini döküyor...
Birden bire sözümü kesiyor,
- Tanıdım, siz "Yoksul Onur'u "soruyorsunuz.

Yoksulluk (yedi yaşındaki bir kızın görebileceği kadar) saklanamayan bir sıfatmış. Yoksulluk, tüm güzel sıfatların önüne geçebilecek kadar güçlüymüş. Yoksulluk bir çocuğun sırtına binebilecek kadar yüzsüz ve arsızmış. Bir sıfat olarak "yoksul ", en çok çocuklara yakışmıyor.

3 yorum:

  1. içimi dağlıyor yazdıkların.. çoğu zaman.

    YanıtlaSil
  2. bu kadar iç acıtıcı başka bir tasvir olabilir mi ? Çocuklara biz mi öğretiyoruz böyle yaftalamayı?

    YanıtlaSil
  3. Canım Onur'un yoksulluğuna mı üzüleyim, yedi yaşında bir kız çocuğunun bile insanları sıfatlarla işaretlemesine mi. .. Hâlbuki o sadece bir çocuk ve tanıdım dediği de sadece Onur, olamaz mı?

    YanıtlaSil