8 Mayıs 2015 Cuma

Onkolojinin Bekleme Odası

Annemi bekliyorum, üç saat sonra kemoterapisi bitecek. Üçüncü seans, beşinci ilaç kürünü alıyor, onkolojinin bekleme odasındayım, ara ara kafamı kemoterapi odasına sokup annemin serumlarına bakıyorum, annem ile birlikte altı kişi daha ilaç alıyor. Annemi beklerken Herman Melville- Moby Dıck okuyorum, bekleme odasındaki diğer hasta ve hasta yakınlarının konuşmalarına kulak kabartıyorum.
Tedavi için gelenlerin aceleciliği, sadece kendileri hasta gibi hareket etmeleri, sekreterlerin, hemşerilerin ilk önce kendileri ile ilgilenmelerini isteyen hastalar, hasta yakınları...
Bu hastane çok pahalı, muayene ücreti bir aylık maaşımızın yarısı kadar. Bekleme odasında yan yana oturduğum insanlar ile başka nerde karşılaşabilirdim ki,  bu hafta sonu yatları ile Çeşme'ye açılacak olanlar ile  8 e bölünmüş kocaman bir ekrandan haber, magazin, belgesel izliyoruz. Bir aslan pusuya yatmış, avını bekliyor, yavru ceylanlar yemyeşil otlarda ne kadar güzel ve acınası, belgesel izleyemiyorum, gözlerimi diğer ekranlara kaydırıyorum...
Saate bakıyorum, üç saat bazen hiç geçmiyor, bir an önce annemin kolları serumlardan kurtulup benim kollarıma girse, kol kola girip bir an önce uzaklaşsak diye sabırsızlanıyorum.
Onkolojinin bekleme odasının bir duvarında tamamlanıp çerçevelenmiş bir puzzle varmış, gözlerinin içinde gözyaşlarını hapsetmeye çalışan   genç bir kız , eşine gösterirken farkına vardım. Kızın parmakları puzzle da gezinirken, eşine şöyle diyordu;" beraber yaptığımız puzzle bundan daha büyüktü, daha karmaşıktı, ne çok uğraşmıştık." " Sen güçlün " diyordu, adam. " Sen bıkmıştın ama ben sabırla devam etmiştim" dedi kız.  Israrla;" Sen güçlüsün" diyordu  adam.
Kızın gözleri öyle dolu ki...Doktora görünmeye gelmişler, sıraları geldi, kızın ellerinden tuttu ilk önce adam içeri girdi, kızı içeri çekti. Kim hastaydı diye düşüncelere dalmışken doktorun odasından çığlıklar gelmeye başladı. Kızın çığlıkları tüm hastaneyi  sarsacak kadardı. Bekleme odasındaki herkes sekreterin başına üşüştü, kimdi, hastalığı neydi...Kız hastaydı, son evreydi, kabullenemiyordu,  sessizce, kimselere çaktırmadan kendi kendine değil de çığlıklarla, hastaneyi herkesin başına yıkarcasına ,hastalığını kabul etmiyordu...Çığlıklar içinden seçebildiğim;" güçlü değilim" oluyor.
Bekleme odasında ki belgesel ekranında, aslan yerinden kalktı avının üstüne atladı. Gözlerimi kapadım.
Gözlerimi açtığımda yemyeşil bir doğa, masmavi gökyüzü koşuşan sevimli ceylanları ile belgesel ekranı yayınına devam ediyordu, çığlıklar atan kız sakinleştirici ile normale dönmüştü. Puzzla dikkatlice bakıyorum, genç kızın biraz önce parmaklarını sürdüğü yerler içimi acıtıyor, onun gibi gözlerim doluyor...
Annem güler yüzü ile kemoterapi odasından çıkıyor,  ellerini bana doğru uzatarak geliyor , hemen yerimden kalkıyorum, kollarımı açıp annemi sarıyorum, kol kola uzaklaşıyoruz...

23 yorum:

  1. Çok benzerini yaşadım. Anne değil babaydı. İnsan figürleri farklı olsa da davranış biçimleri hemen hemen aynıydı. Zor bir durum ne diyeyim. Anne'ye yürekten acil şifalar diliyorum. Başaranlar pek çok. Atlatır inşallah. Cesur yürekli bir kadın olduğunu hissediyorum. Bu arada hasta yakını olmak bambaşka bir konum. Allah yardımcın olsun!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İnşallah, teşekkür ederim Begonvilli ev.

      Sil
  2. bugün aklıma düştün Ayşe yazmıyorsun eskisi kadar sık diye,sonra aklıma annen geldi...Allah şifa versin tüm hastalara

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İlaç almak için annem yanıma geldiğinde müsait olamıyor, yazamıyorum, teşekkür ederim ters pabuçlar.

      Sil
  3. Sizin yazılarınızı beğenerek okuyorum ; hem dokunaklı bir o kadar gerçek ve hayatın içinden : gerçek yaşam hikayelerini hep sevmişimdir bu yüzden ; annenize yaklaşan bu anneler gününde acil şifalar diliyorum onun en büyük hediyesi sağlığına yeniden kavuşması olsun ; sizinde hediyeniz kollarınızın arasında size sarılan bir anne şevkati olsun sevgiyle kalın :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu sabah annemi Ankaraya uğurladım, iki hafta sonra görüşmek üzere ama anneler günü hediyesi veremedim, sizin yazdığınız gibi annemde aynı şeyleri söyledi, en güzel hediyeyi bana bakarak veriyorsun dedi...

      Sil
  4. Aysecim inşallah anne şifa bulur...vücudu olumlu karşılar da kötü hücreler geri gelmemesine silinir gider....Rabbim şifalar versin....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Fatma, bekleme odasında sana mektup da yazdım, ama postaya veremedim...

      Sil
  5. Allah annene acil ve boş şifalar versin Ayşe. O kıza da dayanma gücü...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Anneme port takılacak diye Ankaraya gittim, haftalar öncesiydi. Kardeşim, hastanenin karşısında ki bir binayı göstererek" şu binada kitap fuarı varmış" dedi. Fuarda sen de olmalıydın kitaplar içinde seni hayal ettim, mutlu olmalıydın...Hastane penceresinden beri kitap fuarına bakınırken hissettiğim duygu, kıskançlıktı...Çok sevdiğim yazı yazma işinde senin gibi olamamıştım...Defterime yazdığım öyküleri bir cesaret ile yayınevlerine götürememiştim. İtiraf ediyorum, öyle kıskandım ki, bir kaç adımlık mesafeyi aşıp, yanına gelmekten korktum, içimin kötülüğünü görürsün diye...

      Sil
  6. Yüreğim yandı sanki,soluğum kesildi...Mevlam dayanma gücü ver o kıza,sabır ver..Nurunla sar onu...Bütün günahlarını affet ve katından bir rahmet ulaştır inşaallah...Rabbim tüm hastalara ve annenize-söylemekten bıkmayacağım-şifa versin inşaallah...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sevgili günlük , annemin yüzü hep gülüyor, tüm bu süreçde hep çok olumlu çok sabırlıydı, bana moral veren hep o oldu...

      Sil
  7. Merhaba Ayşe,

    Az önce KAÇUV'un (kanserli çocuklara umut vakfı) haber maili geldi..Bazı hastanelerde çocuk odalarını yenilemişler vb. tarzı hoş haberler vermişler. Birinde parmaklıklı bir bebek karyolası vardı; içim cızzz etti. Bir bebek kanser olmamalı..Hakeza genç bir kadın. Bilemiyorum..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çocuk onkolojisi üst katımızda, bazen şaşırıp bizim kata geliyorlar, işte o zaman bütün günüm kararıyor, çocuk, genç, yaşlı ayırt edilmiyor, herkesin canı...

      Sil
  8. Çok güzel yazmışsın yine.
    Çok acı.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu yazıyı senin yolladığın toka saçlarımda yazdım, hatta bekleme odasında sabah güneşi ile öyle parlıyordu ki , ne güzel tokan var bile dedirtti , marinalardan yatlardan bahsedenlere...

      Sil
  9. Ben de kemoterapi salonunda beklemiştim bir zamanlar. Hiç unutulmuyor. Orası ayrı bir boyut sanki.Hüzünlü bir tablo gibi gözünün önüne geligeli veriyor hep.
    Annene şifalar diliyorum. Birlikte güzel günler yaşayın.

    YanıtlaSil
  10. Güzel Ayşe,
    Daha sabah bakmıştım, ne ara yayınladın?

    Senin içinden geçenleri gören hâlin beni hem korkutuyor hem cezbediyor hem de gıpta ettiriyor. Bunu yapabilmek için bana güç verdiğini sen bilmiyorsun. Ama öyle kötü anlarda aklıma geldin ruhâniyetin bana öyle güç verdi ki!

    Şimdi dedim kendi kendime. Şimdi Ayşe olsa nasıl okurdu bu durumu. Öyle okudum ve başka bir yanımı gördüm. O yanımı sevdim.

    Yazmak iyi geliyor mu? Birazcık daha mı sık yazsan ne?

    YanıtlaSil
  11. En son okuduğum kitaplardan biri Aşkolsun Kanser. Meral Tamer'in kendi kanserle ilgili tecrübelerini anlattığı bir kitap. Özellikle, en son bölümdeki hasta yakını ve hastaların mektupları için okunmaya değer. Tavsiye ederim. Bu arada geçmiş olsun annenize.

    YanıtlaSil
  12. rabbim annenize ve nerde bu derdi çeken varsa acil şifa versin ve yardımcısı olsun.okadar güzel kaleme almışsınızki sanki yaşadım çok acı bir şey insanın bu türden bir imtihanla yüzleşmesi rabbim kolaylaştırsın inş.

    YanıtlaSil
  13. orası başka bir gezegen, zaman başka işliyor orada... algılar, anlamlar, ihtiyaçlar bambaşka...o gezegene gidince bi kere dünyayı algılayışın değişiyor..oradan dünyaya bakıyorsun, en sıradan, günlük, sıkıcı şeyler bile güzel ve önemli görünüyor...en kısa zamanda dünyaya dönmeniz dileğiyle...

    YanıtlaSil
  14. Bir yakınımın bebeği 3 aylıkken farkedildi kanser olduğu, epey de ilerlemişti. 1 yıl boyunca kemoterapi en sonunda ameliyat (gösündeydi) sonra yine kemoterapi derken kurtuldu çok şükür. Şimdi iyi ve hepimiz çok sevindik. Süreç çok zor o bebecik neler çekti neler, annesi nasıl dayandı diye düşündükçe kahroluyorum. Annene acil şifalar diliyorum

    YanıtlaSil
  15. Üzümemek eldemi...

    Insallah gercekten güclü bir kizdir ve bir mucize olur,atlatir,insallah!

    YanıtlaSil