24 Mart 2014 Pazartesi

Hayatta En Çok ...


Dün ilk kez, iki tekerlekli bisikletini ,annesi arkasından tutmadan, tek başına sürebildiği gündü.
Saatlerce bisiklet arkasından koştum. Tek başına bisiklet sürmeye henüz hazır değil, her an düşebilir ,düşmesine izin vermeden hemen müdahale edebileyim diye ,koştum durdum. Belki yüz kere düştü gibi oldu hemen yakaladım ama yüz kerede yakalayamadan düştü. Akşama doğru eve geldiğimizde , her yerimiz toz toprak, dizlerimiz yaralıydı. Banyodan sonra , iki gün boyunca unutulmuş ama çok önemli , yine son anda bir ödevini hatırladı, yorgunluktan kıpırdayamıyor, benden yardım istiyor . "Hayat", konulu bir kompozisyon...Bu yorgunlukta, yatma vakti gelmişken...Mutfak balkonunda can hıraş bağrışmalar, kanat sesleri...Karanlık mutfağımın tek aydınlığı küçük balkonumu aylardır güvercinlere bağışlamıştım, rahatsız etmemek için aylardır balkonun kapısını bile açmamıştım . Balkonda ki şofbenin üzerine yuva yapmışlardı, yuvalarını bozmak aklıma bile gelmedi, sabahları gurk gurk seslerini duyunca kendim ile gurur bile duyuyordum, aferin bana diye iç geçiriyordum, yuva yıkmamak için nelere katlanıyordum...
Aman Allah'ım, balkonumun kapısını açtığımda bayılacak gibi oldum, güvercin pisliği her yerde,şofben pislikten görünmüyor,dört güvercin kıyasıya kavga ediyor,birbirlerini yoluyorlar,tüyler
uçuşuyor, benden korkup kaçmıyorlar. Elime geçirdiğim süpürge sapıyla korkutup kaçırmak istedim olmadı, zıplayarak yuvanın içine bakabildim, yumurta,  yavru hiç bir şey yok...Arsız şeyler diye bağırdım, çabuk gidin balkonumdan, hiç birinizi istemiyorum diye süpürgeyi sallıyorum gitmiyorlar...İçeri odadan Yunus bağırıyor " anne kompozisyonuma ne zaman yardım edeceksin?
Kompozisyon,mompozisyon umurumda değil, yardım etmeyeceğim, başının çaresine bak...
Terk edin balkonumu,başınızın çaresine bakın,başka yerde yuva kurun...
Başaramadım...
Bütün pisliği ile balkonu gerçek sahibine bıraktım,gurklaya gurklaya oturmaya devam etti, terk etmedi yuvasını.
Yardım isteyen Yunus çoktan uyumuş ,yaralı dizine krem sürdüm,üstünü örttüm. Yatağından yere düşmüş ,beyaz dosya kağıdını, çantasına koymak için aldım .Hayat konulu kompozisyonuna " hayatta en çok annemi severim",diye başlamış, gerisini getirememiş. Dişlediği kalemi ile birlikte, tamamlanamamış kompozisyonunu çantasına koydum. Yine kendimden utanarak, milyonlarca kere yaptığım yanlışlarımın ardından utandığım gibi, kendi yuvamın dağınıklarını toplamak için kollarımı sıvadım.Herkes yuvasında mutlu olsun diye dua ederek, her anne yuvasında mutlu olsun diye, her çocuk hayatta en çok annesini sevebilsin diye...


10 yorum:

  1. Off sen güvercinleri kovalarken, ben de Yunus uyuyuverecek eyvah diyordum ki uyumuş, ben onun kompozisyonunu severim, güzel yavru, Allah annesini babasını arkasından hiç eksik etmesin, sanki uyuyuverince meleğe dönüşüyorlar, biz de gün içinde neleri yapmadığımızı, neden daha çok şeylerine yetişebileceğimizi sorgulamaya. Ne ilginçtir değil mi? Akşama kadar bisikletin peşinde koşan güzel anne, yine de hüzünleniyor işte!. Ah annelik herkesin yaşayabilmesini dilediğimiz kadar güzel bir duygu... Ömürleri uzun olsun evlatların da anne-babalarının da. Çok çenem düştü yine. Sevgiler...

    YanıtlaSil
  2. Oluyor hayatta böyle seyler ertesı gun telafı edersın ıns. çocuklar canlarımız bızım. ıns guvercınler kendılerıne daha uygun bır yere yuva yaparlar.

    YanıtlaSil
  3. "Aylardır" bıraktıysan o yavrular büyümüş uçmuştur, bunlar ikinci olmasın :) Hey gidi iyimserlik... Başımın belası.

    YanıtlaSil
  4. Sevgili Ayşe,
    iyiki yazıyorsun sen...yazdıklarını okumak içimi ısıtıyor :)

    YanıtlaSil
  5. ayşe dün bende bisiklet ardından koşup sonrada hikaye ödevine geçtim:)tevafuk mu diyorlar dı yada demiyorlardı boşver:P O kakalar en keskin asit ve gübrelerdendir bilirsin belki değerlendir boşa gitmesin:))

    YanıtlaSil
  6. Niye böyle oluyor ki zaman zaman :( her anne o kötü duyguyla başını yastığa koyuyor üzülme yetemiyoruz işte her zaman.. Olabilir bugün telafi edersiniz inşallah..Belki bunlarda yaşanmalı kim bilir... öpüyorum sizi çok çok...

    YanıtlaSil
  7. bizim için nelere değer o cümle.... neler neler hissettiriyor insana, ne mutlu o cümleleri duyabilen annelere. çok duygulandım okurken, çok güzeldi....

    YanıtlaSil
  8. Keske devaminida okuyabilsek odevin..

    YanıtlaSil
  9. Ayşe, çok kıskandım seni. Umarım bir gün benimde Yunus gibi bir evladım olur.

    YanıtlaSil
  10. Mü'mine der ya hep, annelik iç sızısı diye. O geldi aklıma bunu okuyunca.

    YanıtlaSil