7 Ocak 2014 Salı

Çocuklar İnsandır


"Çocuklar İnsandır" kitabında, Yaşar Kemal'in ön sözleri;

-Ben çocukları çok severim,anlamaya çalışırım daha çok...
-Ben çocuklara çocuk gibi davranmam.Bir çocukla ilişkim ,arkadaşlığım,dostluğum varsa,o benim arkadaşımdır,çocuk değildir.
-Çocuğa ayrı bir insan türü gibi bakmam.Niye bu böyle? İnanmadım hiçbir zaman çocukların,insanların çocuklara davrandığı gibi çocuk olduklarına.
-Basbayağı insandır onlar.
-Çok şeyler öğrenmemiştir daha, zenginliği azdır yaşlanmış insanlara karşılık , daha az yaşamıştır
ama düpedüz insandır .
-Anaların babaların çocuklara yaptıkları inanılmaz bir zulüm var.
-Ayrı bir yaratıkmış gibi çocuğa bakıyorlar.Korkunç baskılar yapıyorlar.Baskılar , dayaklar, öğütler
canından usandırıyor çocukları.
-Ya da şımartıyorlar şefkatle, okşamayla.
-Çocuk insanlıktan çıkıyor her iki halde de.
- Yine benim çocuklarda saptadığım bir şey var , bütün çocuklar evlerden kaçmak istiyor.Benim bu bir araştırmamdır.
-Derinliğe inildiğinde her çocuk, bir eli yağda bir eli balda bile olsa , kaçmak istiyor.
- Çocuk , dünyamızda rahatsız bir kişidir,Bu , dünyamızın da bir sorunu.Bu kadar kötü yetiştirilen
bu kadar kötü davranılan insanlar büyüdükleri zaman yarım oluyor.
-Savaşların,kötülüklerin nedenlerini ararsak , temelde,çocuklukta insanların başlarından geçenler
karşımıza çıkıyor.
-Bir gün dünyamız gerçek bir barışa, insanca bir yaşama kavuşacaksa
çocuklara davranışımızın değişmesi gerekiyor.
- Dünyada ki eğitim düzeni berbat bir düzen.
-Dünyayı öğretecekleri, insanı öğretecekleri yerde dünyayı ve insanı ezberlerletiyorlar.
-Ama bir gün insanoğlu gerçekten iyi bir dünya kurarsa tek gideceği yer,ezberci ya da görerek eğitim
değil, yaşayarak eğitimdir.
-Türk edebiyatında Pir Sultandan,Dadaloğluna kadar yaşayarak gelişmiş bir edebiyat vardı.En durgun çağda bile Anadolu ozanları başkaldıran insanlardır.Karacaoğlan "Yeme el malını er geç verirsin /
İğneden ipliğe sorulur bir gün" diyebiliyor.
- Çocuk edebiyatına inanmıyorum. Yine çocukları küçümseyerek, çocuk sayarak dünyada bir çocuk
edebiyatı doğmuştur.Yetişmemden dolayı vardığım sonuç, çocuk edebiyatı yoktur.Yedi ile on yaş arasında, bütün Karacaoğlan Dadaloğlunu  bilirdik biz köy çocukları.Masalları büyüklerle birlikte dinlerdik.Büyüklerle halay çeker,birlikte oynardık.Halk o zaman çocukları küçümsemez, boyunun yettiği
her işe çocuk sürülür, gücünün yettiği her işi yapardı, doğal olarak yetişirdi...

Yaşar Kemal'in bu kitabı 1970 lerde çocuklarla yaptığı röportajlarından derlenmiş.Çocuklar, sokak çocukları...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder