30 Aralık 2013 Pazartesi

Yeni umutlarımız kutlu olsun



Yeni bir yıl geliyor...Yeni yılda her şey güzel olacak temennisini ile kendimi kandıramıyorum.
Her şey  daha kötü olacak, ağaçlar  daha da azalacak, denizler  maviliğini biraz daha kaybedecek, uzun betonlar her yanımızdan gökyüzüne doğru uzanacak,kuşlar gidecek, doğal olandan daha da çok uzaklaşacağız, doğal olmayanları daha da çok yiyeceğiz,insanlar daha da acımasız olacak...
Ama hep yenilenen bir umudumuz var...Her sabaha yeni bir umutla uyandığımız gibi yeni bir yıla da
öyle umutlarla giriyoruz...Her şey güzel olacak....

(National Geographic 2013 ' ün en güzel fotoğrafları arasına girmiş bu fotoğrafta Çin de ki bir kuş yuvası...Doğal malzeme yokluğundan yuvasını elbise askılarından yapan bir kuş...)

Kopya = Hırsızlık

Anne, kopya çekmek ne demektir? diye sorunca çok şaşırdım. Hemen cevap veremedim,  bu yazıyı  ,  hem kendime hem de oğluma tatmin edici bir cevap bulabilirim diye yazıyorum.
Kopya çok bilindik bir şeydir, herkesin bir kopya anısı vardır.Kopya anıları arkadaş toplantılarında
güldürür, çok büyük kopyalara imza atanlar çok büyük iş başarmış gibi övünerek anlatır, nasıl da öğretmenin arkasından iş çevirebildiğini filan...Bu kadar bilindik, hatta öğretmenin  nasıl mars edildiğini duyunca güldüğümüz, çeşit çeşit kopya icatlarına ağzımız açık kala kala dinleyip hangisi bana uygun olur diye tarttığımız bu kopya çekme olayını oğluma iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey mi diye anlatacaktım? Sisteme , zalim öğretmene, ezberlenmesi zor formüllere, beynin her türlü bilgi kirliliğinden ölmemesine, aile baskısına karşı kopya çekmek meşrudur.
Hak edilmeyen bir başarıyı sindirme çabalarından başka bir şey değil oysa...
Yolsuzluk yaparak başarılı olmaktır kopya çekmek.Çalışarak not alanların hakkını gasp etmektir.
Haksız bir kazançtır.
Yunus henüz kopya nediri bilemeyecek bir yaşta.
Okul ortamında kopyayı doğal bir şey görebilir, büyüdüğünde iş ortamında rüşveti, hortumlamayı doğal olarak görebilir.Herkesin küçük yaşlarda edindiği bir alışkanlıktır ,kopya çekmek gibi bir şeydir yolsuzluk...Oysa Amerika'da okuldan atılma sebebiymiş kopya .Kopya= hırsızlık deniliyormuş. Eğitim sistemimizin çok dişli ve saçma çarklarından kurtulmak için, zalim öğretmen, anne baba dırdırından kurtulmak için kopya= hırsızlık yapmak , üç kuruş maaş yetmediği için rüşvet almaya benzer.Mantık aynıdır.


http://birgun.net/yazi-goster/yanki-yazgan/22-12-2013/hepimiz-yolsuzluktan-sucluyuz-1479.html

bu yazıda ki bilim adamı da kopyanın hırsızlık olduğunu, kopyayı hoş gören hepimiz potansiyel  yolsuzluktan suçlu olduğumuzu anlatıyor.

Hazır yolsuzlukla ilgili gündemimiz varken sevgili öğretmenlerimiz öğrencilerine kopyanın nasıl bir hırsızlık olduğun anlatsalar...

26 Aralık 2013 Perşembe

Bilişsel Uyum Prensibi





"1954 yılında Dorothy Martin adlı bir cemaat lideri 21 Aralık’ta dünyanın sonunun geleceğini ilan ediyor.
Büyük bir sel felaketi tüm insanlığı yok edecek ve sadece bir grup UFO’lar tarafından kurtarılacak.
O da tabii ki cemaat mensupları.
Radyoda ilanlar veriliyor. Reklamlar yapılıyor. Hatta bu sayede cemaate katılım da artıyor.
Çoğu cemaat üyesi liderlerinin talimatıyla evlerini, arabalarını ve tüm varlıklarını satıp, büyük yolculuk için hazırlanıyor.
Tüm cemaat üyeleri 21 Aralık günü UFO’ların onları alacağı tepede toplanıyor.
Başlarında da liderleri Dorothy.
Ama maalesef ne sel oluyor ne de UFO’lar geliyor.
BAĞLILIK AZALACAK MI?
Sizce bu olay üzerine cemaat üyelerinin, liderlerine bağlılığı azılır mı?
Çoğuna göre yanıt kesinlikle evet. Hatta çoğu kişi, cemaat üyelerinin gerçeği görüp, cemaatten çıkacaklarını ve Dorothy’i sahtekarlık ile suçlayacağını iddia ediyor.
Ama beklenilenin aksine cemaat üyeleri cemaate ve Dorothy’e daha da sıkı bağlanıyor.
Acaba neden?
BİLİŞSEL UYUMSUZLUK PRENSİBİ
Psikoloji bunu ‘Bilişsel Uyumsuzluk Prensibi’ ile açıklıyor.
İnsanlar bir değere ya da inanç sistemine inandıklarında ve bu uğurda yatırım yaptıkları zaman, ondan kolay kolay vazgeçmiyorlar.
Çünkü vazgeçerlerse şimdiye kadar yaptıkları yatırımların boşa gideceğine inanıyorlar.
İnançlarına ters düşen veriler ortaya çıktıkça da, inançlarına daha da çok bağlanıyor ve yeni verileri reddediyorlar.
Dorothy bu yöntemle (yani insanlara tüm mal varlıklarını sattırarak) insanların kendi fikirlerine daha çok yatırım yapmasını sağlıyor. Bu derecede büyük yatırım yapan insanların da cemaate bağlılıkları daha çok oluyor.
Yatırımlarını korumak için UFO’nun gelmemesine kılıf buluyorlar (rasyonalize ediyorlar)."(Özgür Bolat)



Çevremden uzaklaştıramadığım çoğu şeyin müsebbibini buldum Bilişsel Uyum Prensibi...

24 Aralık 2013 Salı

Melodika



Müzik dersinde melodikayı iyi çalamayanlar arasına girmiş.Oysa iyi çalanlardan hiç farkı yokmuş.
Tembellerle oturup, sahnede ki  melodikacıları  dinlemek zorunda kalmak çok ağırına gitmiş.
Nerdeyse ağlayacakmış.Gösteri bitip herkes sahnedekileri alkışlamaya başlayınca,ellerini birbirine vurmak bile istememiş.Ama çok önemli bir şey oluvermiş, gösterisi biten I...sahneden iner inmez üzgün
Yunus'un yanına oturuvermiş.Gözlükleri ardından kirpiklerini bir kapatıp bir açarak; "Kimi seviyorsun Yunus?" diye sormuş I...
Yunus çok şaşırmış, bir kerecik olsun benimle konuşsun,bir kerecik olsun silgi versin- kalemtraş versin, bir kerecik olsun teneffüste yakalamacılık oynasın diye kocaman kara gözleri ile gözetlediği
I... yanına oturuvermiş.Ağlayacak gibiyken birden bire  ateşlenip havalanan roket gibi sevinçli oluvermiş. Kıpkırmızı olmuş kafasını ,kıpır kıpır ellerini , sıranın altına
sokmaya çalışarak heyecanını göstermemeye çalışırken,I....gözlükleri ardından kirpiklerini kapatıp açmaya devam ediyormuş.Kafasını sokacak yer bulumayan Yunus ;"köyümüzde ki Aslı'yı seviyorum",demiş.
I... gözlerini kırpıştırarak Yunus'un yanından kalkıp gitmiş.

Dün Yunus'un etüdü vardı, yanıma bu kitabı alıp okul yoluna düşmüştüm.


Anlarda ki edebiyeti yakalamış bu kitapta ki öykülerle okulun lobisinde kaybolmuşken,zil çaldı.
Yunus okul merdivenlerinden iniyordu.Merdivenlerde ki Yunus öyle küçük öyle çocuktu ki...
Sırt çantası düşmesin diye iki kolu havada, bütün bedeni ile bir sağa bir sola devrile devrile...
Yüzünde ki ifadeden söyleyecek çok önemli bir şeyi olduğunu anlıyorum,poltosunun fermuarını çekip, sırtında ki çantasını alıp,küçücük elini avucumda kaybedip ,okuldan çıkıyoruz...







23 Aralık 2013 Pazartesi

Oğlu olan anneler

Oğlu olan anneler için ülke gündemini takip etmek derin bir acıdan başka bir şey vermiyor.
Dolandırıcılık yapan oğullar, şehit olan oğullar,meydanlarda döve döve öldürülen oğullar...
Anadolu'nun şirin bir kasabasında bir anne, oğlunu her sabah hayır dualarıyla uyandırmış,büyük okullara kadar okutabilmiş.Oğlu büyük adam olmuş,  hayır dualarını hiç eksik etmemiş anne.Bir sabah  oğlunun şehit olduğu haberini almış.Yıllar sonra
penceresi Türk bayraklı evinde yetim torununa yelek örerken gördüğüm bu kadına için için sormak istediğim
"nasıl dayanıyorsun"u ,her gün her saat her an zaten kendi kendine sorduğunun farkına vardım.
"Ben oğluma haram yedirmedim, oğlum bir gün bile kalbimi kırmadı, sabahları uyandırmaya kıyamadım, okula giderken ardından hayır dualarımı eksik etmedim,oğlum hiç kalbimi kırmadı,
oğlum ...oğlum....."diye diye örgü örüyordu.Yunus'a  bile bir yelek örmüştü.Öyle özenli öyle zor  motifliydi ki yelek, herkes gözlerini aça aça şaşıra şaşıra bakıyordu.

Yunus  bu yeleği giydiğinde , ilmek ilmek oğlunu örmüş şehit   annesini görüyorum.

Oğlu dolandırıcı olmuş, bir anne de bir şeyler hissetmeli...

İlmek ilmek oğlunun yasını yıllarca ören anne gibi...

Oğlunun dolandırıcılığı içini yakmalı, yasını tutmalı...

Oğlu dolandırıcı olmuş annenin yası da onurludur.

Milyonlara uyup suçu örtbas etmeye çalışmaktan elbette daha onurlu bir davranıştır , oğlunun suçunu
kendi suçu bilip içinin acıması...

Milyonlar bilemez , her anne kendi oğlunu bilir...Yıllarca en çok anne gözetler oğlunu...







20 Aralık 2013 Cuma

Çocukların ne suçu var?

Benim ailem gibi yurdumda ki çoğu aile kıt kanat nasıl geçinilir iyi bilirdi.Kredi kartları yoktu,cebinde ki kadar harcar,olmazsa akrabadan konu komşudan, ay başına kadar, borç istenilirdi.

Okullar açılırken ailem kışlık kömürü erken alıp parasını takside bağlamıştı. Kömürün ilk taksidi okulların açılışına denk geldi diye babam çok sinirliydi, "bu ayı nasıl çıkaracağız" diye annemle hesap kitap yapıyorlardı.Kömürün ilk taksidinin başladığı o ay ben de ortaokul 1 e başlayacaktım.
Ortaokulum çok tanınmış bir okul,kayıt için babam çok uğraşmış ikametgahımızı bile değiştirmişti.
Beden dersi öğretmeni alınacaklar listesine spor ayakkabısı ve eşofman yazdırmıştı. 12 yaşındaydım ama o güne kadar ne eşofman ne de spor ayakkabım olmuştu.Babama,anneme böyle büyük bir yükü
yükleyemezdim,bugüne kadar hiç alınamamış bu eşofman ile spor ayakkabısı mutlak çok paraydı.
Annem,üç çocuğunun önlük ve forma kumaşını Sümer Bank'tan  almış,dikmiş.O sene defter kitap kaplamak için babam bir poşet dolusu üstü plastik kağıt parçaları getirdi.İşyerine gelen kargoların
poşetiymiş,evrakların içine konulduğu sonra da çöpe atılan poşetlermiş.Babam kendine gelen evrak poşetlerini çok hırpalamadan açmaya çalışmış,çöpe atmamış biriktirmiş.Kitabımızı defterimizi işte bu poşetlerle kaplamıştık.Fen öğretmenim defter kabımı beğenmiş,"nerden aldıysanız ben de istiyorum"
diye  ricasını eve ilettiğim de,babam,bütün defter kitap kaplarımızı söküp tekrar poşete koyup iş yerine çöp tenekesine attığını,o sene, biz üç kardeş, kitap defterimizi gazete kağıdı ile neden kaplamak zorunda kaldık diye üzüldüğümüzü hiç unutamıyorum.

Üzerimde öyle bir ağırlıktı ki bu eşofman ile spor ayakkabısı,ne yapacağımı nasıl kurtulacağımı bilemiyordum. Her beden dersinden eksi alıyordum,uyduracağım bahanelerin sonuna gelmiştim.
Okulumuz çok köklü bir okul olduğundan hali vakti yerinde çoğu ailenin.Beden dersi geldiğinde
yepyeni eşofmanlar ve spor ayakkabıları ile arkadaşlarım koşuyor,ben kenarda oturarak onları izliyorum.Niye ben koşamıyorum diye üzülmüyorum,ne zamana kadar bu durumu sürdürebileceğim diye düşüncelere dalıyorum.Hayatımda hiç kıyafet satılan bir yere gidememiştim.Almanya'da işçi olan dayım vardı,bavul ile kıyafet getirirdi köye, Almanların kapı önlerine koyduğu yada ikinci el sattıkları bir yerden alınmış kıyafetler.Bizim aile ve bütün kuzenler hiç kıyafete para vermeden her sene gelen bir bavul içinden üzerimize olanları seçip giyerek
giyinme işimizi hallediyorduk.O bavulun içinden ne spor ayakkabısı ne de eşofman çıkmıştı ama
dayıma fabrika kumaş veriyordu,o kumaşlardan bizlere de ayırıyordu.Annem sandığında saklıyordu
kumaşları,sandığı açtım içinde eşofmana uygun kumaş aradım.Hiç yoktan eşofmanı anımsatsa yeterdi.
Annem ile bir gecede eşofman diktik,annem terzi değildi.O gece annem bana "eşofman neye benziyor" diye sık sık sorular sordu,ben bütün arkadaşlarımın eşofmanlarını aklıma getirerek annemin hayal edip kesip dikeceği bir şeyi anlatmaya çalıştım.Ertesi sabah beden dersinde eşofman diye giydiğim şeyi gören öğretmen spor ayakkabın niye yok diye beni hiç sorgulamadı,eksi de vermedi...
Çocukların üzerine taşıyamayacakları ağır yük yüklemeyin.Yokluğu,çocukların sırtına yüklemek
her halde dünyanın en acı şeyi...Parasızlık ,geçim derdi onların suçuymuş gibi...

17 Aralık 2013 Salı

Yazı yazmanın masumiyeti

 Fakirlik benim en büyük hazinemmiş, bilmiyordum.
Masumiyet fakirlikte gizliymiş. Masumiyetimi kaybetmekten korkuyorum.
Öyle zamanlarım oldu ki gözlerimi kapayıp mesleğimin gerektirdiği şeyleri yapıp fakirlikten kurtulma hayallerine kapıldım.Evet zengin olmanın hayallerini kurdum.Mesleğim bunun için çok uygundu. Stajerdim. Stajım bitince meslek büyüklerim gibi olacaktım. Elimde rüşvet çantası mutlaka olmalıydı. Mükellefim mutlaka aklanmalıydı,rüşvet alıp rüşvet vermeliydim.Zor değil demişti ,üstüm,üstat, bir zaman sonra çok basit gelecek,olağan bir şey,kafanı hiç meşgul etmesin.
Her yerde rüşvet var, her yer yerde yolsuzluk,sen sistemin bir parçası değil misin,sen bu memleketin insanı değil misin,yoksa sen uzaydan mı geldin...Her yere bakmaya başladım, bakabildiğim her yerde yolsuzluk nasıl yapılıyor diye gözlerimi açtım. Her yerdeydi,yolsuzluk. Yabancı değildi.

Sağım solum önüm arkam hep yolsuzluk,sobelenen yok.
İstanbul'a okumaya geldiğim zamanlarda yurdumuzda su akmıyordu,kız öğrenci yurdunda uzun saçlı
kızlardık,saçlarımız yağ içinde, gizli gizli namaz kılmak zorunda olanlar vardı,abdest suyu bile yoktu,teyemmümü araştırırlardı,ranza üzerinde namaz kılınırdı,nöbetçi memura görünmemeye çalışılarak hızlı hızlı  , mescid açılmaya gerek görülmüyordu.Sonra İstanbul değişti,suları hiç kesilmedi,elimi sıkmayacığını hissettiğim bir üst yetkiliye elimi uzatmama nezaketinde bulundum,abdest almıştı,biraz sonra namaz kılacaktı,gömlek kollarını aşağıya indiriyordu,herkese belli etmeye çalıştığı şey,namaz kıldığıydı , belli etmemeye çalışarak içi para dolu zarfı çekmesine koyuyordu, stajerdim,her yere götürüyordu meslek sahibi üstadım...

Üniversitede hiç kopya çekmedim,beceriksizliğimle yakalanacağımdan korkmasam teşebbüs edebilirdim, herkes kopya çekiyordu. Başımızda dikilen bir araştırma görevlisi sınavda kopya çekmeye çalışanlara göz açtırmıyordu,bütün anfi küfür ediyordu,ne vardı yani bir göz yumsa.Araştırma görevlisi şöyle demişti:" Çalışarak sınava gelenlerin hakkını korumam gerek,kopyaya göz yumarsam,haksızlık yapmış olurum, aldığım maaşımı çocuğuma yediremem".
Öğretmenler gününde bütün veliler toplandı yunusun öğretmenine ,(şimdi makbul olan şey bir mağazanın hediye çekiymiş,veliler bu işi iyi biliyor ve) hediye çekini  taktim ediyorlar.Öğretmen şöyle diyor" ben devletten maaşımı alıyorum, prensiplerime aykırı , hiç hediye kabul etmiyorum".Yunusun yazdığı ve resimlediği mektubu alıp
"şimdiye kadar aldığım en güzel hediye" diyebilen bir öğretmen.

Göz yummak,görmemezlikten gelmek,herkes gibi yapagelmek,şartlara göre hareket etmek,her devrin adamı olmak...Bunlarla her şey elde edilebilir ama masumiyet alınamaz...

Masumiyet nedir ki?

Stajerliğim bitti,üstat olamadım.Bir şey olamamak bana huzur verdi...

Yazmak dünyanın en mühim işi gibi göründü gözüme.Basit şeyleri yazmak çok mühim bir şeydi.
Örneğin "fakirlik".
Dünyanın en basit şeyi fakirliktir,istenilirse herkes fakir olabilir.
Hissettiğim fakirliği yazabilmeyi çok isterdim.Fakirliğimi öyle anlatmak isterdim ki okuyan hiç kimse burun kıvırmasın,fakirliğin edebiyatını yazmak isterdim..."Fakir"liği anlayınca ve sevmeye başlayınca ,rüşvet,yolsuzluk,haksızlık kaybolacaktır...

Masumiyet, hiç bir zaman sahip olduğuma emin olamadığım,hep kaçıracağımdan şüphe ettiğim, ama fakiri sevdiğini bildiğim bir hazine...

Bazen, blog sahibi olmamın masumiyetime zarar verdiğini düşünüyorum, yazılarımda ki samimiyetimden şüphe ediyorum...Onaylanmak için mi yazıyorum, like edin,beğenin diye işaretler koymasam da , için için paylaşmak adı altında aslında, herkes " like et "i olmayan bu renksiz bloğu yorumlarla like etsinleri mi umuyorum...Yazı yazmanın masumiyetini yaşadığım anlarım çok oldu,
ama like et 'i düşündüğüm yazılarım da oldu...Masumiyet çok kırılgan bir arkadaş gibi,her an kalbini kırabilirim diye korkuyorum,istiyorum ki beni hiç bırakmasın...





16 Aralık 2013 Pazartesi

Güneşimizi Çaldılar


Boyalı merdivenler , Yunus'u çok heyecanlandırdı.Fotoğraf aşkına 167 basamağı aştı.
Bizim evimiz aşağıda .Sadece tepeleri güneşi gören bir apartmanın güneş göremeyen 3.katındayız.
Bu merdivenlerden Yunus ile çok çıkmışlığımız vardır.Merdivenler hastaneye çıkıyor.Hatta bir keresinde Yunus'u bebek pusetinde taşırken bu merdivenlerden ayağım kaydı,hava buz gibiydi,merdivenler donmuştu.Pusetin içinde Yunus ağlıyordu,ilk ayda  ki bir aşısını yaptırmıştım,hemşirenin başı ağrıyordu,sakın ağlama diye tembihlemişti bir aylık Yunus'u.
Hemşireyi anlamış gibi ağlamamıştı iğne yapılırken,merdivenlerin başında hemşireden yeterince uzaklaştığını anlayınca! basmıştı çığlıkları...Dengemi kaybettim,buz tutmuş merdivenlerden kaymaya başladım,yere düşmem gerekirken basamak basamak ayakta kayarak aşağıya iniyordum.Demir korkulukları tutmak aklıma gelmiyor,belki geliyordu ama iki elimle içinde yunusun olduğu bez çantayı sıkı sıkı tutuyordum, halbuki  tek elimi bırakıp demir korkuluklardan destek almam en güvenilir inme şekliydi.Bilmiyordum. Bildiğim tek şey yeni anne olmuştum,yavrumu korumalıydım,iki elim varsa ikisiyle...Sonra düştüm . Çok şükür sırtüstü düşebilmiştim.Tekrar ayağa kalmak imkansızdı ,merdivenlerin basamak genişliği çok dardı,Yunus'un pusetini basamaklara koyamazdım,dengede duramaz aşağıya kayardı.Yine sıkı sıkıya puseti kucaklayıp bu sefer yata yata aşağıya indim.Sokağa ulaşıp ayağa kalktığımda ağrı filan hissetmiyordum,eve kadar koştum bile...
Ama sonrasında ayaklarımın üzerine basamayacak kadar yatalak olmuştum,aylarca da aksak aksak yürümüştüm...Bizim evimiz eskiden güneş görürdü,sabahın olduğunu yatağımıza vuran güneşten
anlardık...Şimdi her tarafımız yüksek betonlarla çevrili,güneşimizi çaldılar...

13 Aralık 2013 Cuma

Challenger Uzay Mekiği



Florida’daki Kennedy Uzay Merkezi’nden 28 Ocak 1986’da ateşlenen Challenger uzay mekiği, ateşlenmesinden 73 saniye sonra katı yakıt motorundaki arıza nedeniyle havada infilak etmiş ve parçaları Atlantik Okyanusu’na çakılmıştı. Kazada, uzay aracında bulunan yedi mürettebat hayatını kaybetti.

 
Canlı yayında ilk kez insanların canlı canlı öldüğüne tanık oluyorduk. Mekiğin içinde bir de öğretmen vardı.
Öğretmenlerini izlemek için bir sınıf öğrenci de mekiğin fırlatılmasında hazır bulunmuştu.
Ailecek çok üzülmüştük,televizyon karşısında ilk kez böyle bir duygu yaşıyorduk.
Patlayan uzay mekiğinde ki öğretmen için, gizli gizli ağladığımı,belki ölmemiştir belki okyanusa
düştüğünde hala canlıydı ve yüzerek karaya çıkmaya çalışıyordur diye umutlandığımı hatırlıyorum.
İçin için öğretmene kızıyordum,ne vardı uzaya gidecek?
Bir insanı uzay mekiğine sokacak kadar kuvvetli şey ne olabilir ki, bir gün öncesi hava çok soğuk olduğu için kalkışın ertelenmesini isteyen mühendisleri duymayacak kadar..
Öğretmen öğrencileri için uzaya gitmek istediğini açıklamıştı,öğrencileri uzayı merak ediyordu.
Anılarını öğrencilerine anlatabilmek için uzay mekiğine biniyordu, öğretmen.
Aklım almıyordu,ilkokul üçüncü sınıftaydım ve "uzay" benim için sadece karanlık bir boşluktu.
Üzerinde hiç kafa yormadığım,hayaller kuramadığım bir boşluk...
Hiç anlayamıyordum ne diye uzay mekiğine bindi, Christa öğretmen....
 
 
 

12 Aralık 2013 Perşembe

Okullar Nasıl Mutsuz Çocuklar Yetiştiriyor?

Okullar Nasıl Mutsuz Çocuklar Yetiştiriyor?*


"Velilere ve öğretmenlere, ‘Çocuklarınız için ne istiyorsunuz?’ diye sorunca hemen hemen hepsi mutluluk diyor.
Ama maalesef okul sistemimiz buna göre tasarlanmış değil. Tam tersi mutsuz bireyler yetiştiriyor.
Nasıl mı?

ÖDÜL VE ÖVGÜ
Okulların çocukları motive etme yöntemlerine bakalım.
En çok kullanılan yöntem ödül ve övgü. Ödül ve övgü çocukları okulda öğretmene, evde de aileye bağımlı kılıyor. Çocuk başarılı olduğu zaman onay görüyor, olmadığı zaman görmüyor. Bu da çocukta onay ihtiyacı yaratıyor.
Bu onay ihtiyacı da onları mutsuz kılıyor. Çünkü bir gün onay görebilir, bir gün görmeyebilir.
Dahası ödül ve övgü yoluyla bu yargılama olmasa, çocuk bilecek ki işler sadece öğrenme, gelişim  ve zevk için yapılır. Bu durumda herkes birey olarak zaten kabul görür.
Kabul görme neden başarıya bağlı olsun ki?
Çocuk sadece kendisi olduğu için değer görmeli, başarıları ile değil.
REKABET
En çok kullanılan bir diğer yöntem  de rekabet ve yarışma.
Sınıf  içi yarışmalarda kazananlar ve kaybedenler aşağı yukarı hep aynı kişiler oluyor. Kazanan kazandığı için kabul gördüğünü, kaybeden ise kaybettiği için reddedildiğini düşünüyor.
Kazanmak onay ihtiyacını arttırdığı, kaybetmek de ret duygusu yarattığı için çocukları mutsuz kılıyor.
Dahası sınıfta kazanma standartlarını en başarılı öğrenciler belirlediği için, bazı öğrenciler bu standartlara ulaşamayacağını düşünüp çalışmayı bırakıyor.
NOT SİSTEMİ
Aynı mantık notlar için de geçerli. Yüksek not alanlar ile düşük not alanlar hemen hemen aynı çocuklar. Hatta araştırmalarda da görüyoruz ki, bir öğrencinin önceki notlarına bakarak, bir dersten alacağı notu aşağı yukarı tahmin edebiliyoruz.
Yüksek not, onay ihtiyacını artırırken, düşük not reddedilmişlik duygusu yaratıyor.
Dahası hem rekabet hem notlar karşılaştırma ortamı yarattığı için, çocuk kendi değerini diğerlerine göre belirliyor.
Bu durumda çocuğun mutlu olması zor tabii ki.
ÇOCUKLARIN STRATEJİLERİ
Zaten bu sisteme karşı çocuklar farklı stratejiler geliştiriyor.
Başarılı çocuklar, başarılarıyla kabul gördüklerine inandığı için, başarısızlıklarına bahane bulmakta ustalaşıyor.
Son dakika çalışırlar, kendilerine farklı engeller ya da yüksek hedef koyarlar.
Başarısız olurlarsa bahaneleri olsun da karşı tarafın onayını kaybetmesinler diye.
Ya da başarıyı garantilemek için kopya çekerler, öğretmenler ile aralarını iyi tutarlar, ya da okul etkinliklerine katılarak popülaritelerini artırırlar.
BAŞARISIZ ÇOCUKLAR
Başarısız çocuklar da  okulu veya dersi önemsizleştirir ya da hiç çalışmaz.
Bu derste başarısız olmak benim için önemli değil mesajı verir.
Bu vesileyle ödül, övgü ya da rekabet sisteminin kendi değerlerini düşürmesine izin vermezler.
Bu çocuklar kabul görecekleri başka alana yönlenir. Çete kurma ya da saldırganlık yapma gibi.
Sonuç olarak, insanı mutlu eden en önemli şey kabul görmektir.  Okullar ve aileler kabul görme mekanizmasını dış etkenlere bağlayarak mutsuz çocuklar yetiştirir.
Her çocuk sadece kendisi olduğu için değerlidir. Çocuk bunu bilsin ömür boyu mutluluk garantilenmiş olur."
*Özgür Bolat'ın Hürriyet gazetesinde ki köşesinden.

"MUTLULUĞUN KAYNAĞI(*)
Mutluluğun en önemli kaynağı kabul görmek.
Ama kabul görme ihtiyacını nasıl karşıladığınız çok önemli.
İç kaynaklı mı, dış kaynaklı mı?
DIŞ KAYNAKLI KABUL
Bazı insanlar kabul ihtiyaçlarını; para, başarı, mevkii, ünvan, ün, veya seks gibi dış kaynaklar ile sağlıyor.
Kabul ihtiyacını dış kaynaklara bağlayanların mutlu olması çok daha zor.
Çünkü sonu yok ve kontrol sizde değil. Örneğin, para ile mutlu olmaya çalışan kişi sürekli para kazanmak zorunda. Sürekli para kazansa bile, dış kaynaklı olduğu için kaybetme riski var. Bu da mutsuzluk kaynağı.
Zaten dış kaynakları bir bütün olarak kabul edebiliriz. Para isteyen kişi, ün de ister, başarı da, güç de.
İÇ KAYNAKLI KABUL
Kabülünü iç kaynaklar ile sağlayanlar çok daha mutlu. Çünkü mutlu olmaları kendilerine bağlı. Kontrol edebilirler.
Nedir bu iç kaynaklar?
Kimlikleri, değerleri ya da ilişkileri.
İLİŞKİLERİN ÖNEMİ
Aslında ilişkiler o kadar önemli ki bana göre insanlar zaten sadece diğer insanlar ile var olabilir.
Örneğin, bir araştırmada kişilere 20 dolar veriliyor ve bu parayı kendileri için harcamaları isteniyor. Başka bir gruptan da bu parayı başkaları için harcamaları isteniyor.
Parayı başkaları için harcayanlar kendini çok daha mutlu hissediyor.
Yine başka bir araştırmada insanlar arkadaşları ile bir saat sohbet ediyor. Başka bir grupta bir saat yalnız bir etkinlik yapıyor.
Sohbet edenler zamanın nasıl geçtiğini anlamazken, yalnız etkinlik yapanlar zamanın farkında.
Yani insanlar başkası ile zaman geçirince hem zamanı dolu dolu yaşıyor, hem de daha mutlu.
İnsan insan için yaratılmamış olsaydı, psikolojik yapı bu şekilde oluşmazdı.
Dostlarınıza, arkadaşlarınıza ve ailenize zaman ayırmanız bundan dolayı çok önemli.
NEDEN DIŞ KAYNAKLI?
Peki insan insan için yaratıldıysa, neden herkesin mutluluğu iç kaynaklı değil?
Burada işte ailenin önemi devreye giriyor.
Çocuk ilk olarak annesi ve babasıyla zaman geçiriyor. En baştaki bu ilişkiler koşulsuz ama sonra aile koşullar koymaya başlayınca, yani başarı beklentisi,  uslu çocuk ol beklentisi, ayıplama gibi, çocuk ilişkilerinin kabul için yeterli olmadığını düşünüyor.
Bu durumda çocukta farklı yollar ile onay görme ihtiyacı ortaya çıkıyor.
Başarılı, zengin ve popüler olmaya çalışıyor.
Unutmayın çocuklarda dış odaklı bir onay ihtiyacı oluşturursanız ve çocuk başarısız olursa, bu sefer alkol, madde  ya da seks bağımlısı olur.
İÇ KAYNAKLARA BAĞLI KOŞUL
Sonuç olarak mutlu olmanın bana göre tek yolu var. Onay ihtiyacını dış kaynaklar ile değil iç kaynaklar ile sağlamak.
Dış kaynaklı bir çocuk yetiştirdiyseniz, bunu değiştirmeniz mümkün.
Çocuğunuzu onun iç kaynaklarına koşul koyarak sevin. Örneğin, yüksek not beklemeyin ama elinden gelenin en iyi yapmasını bekleyin.
Bu durumda herkes mutlu olacaktır."

*Özgür Bolat'ın internet sitesinde ki yazısıdır.


 

Okullar Gerçekte Ne Öğretiyor

Okullar Gerçekte Ne Öğretiyor?     


Aslında çoçuklar bizim tahmin ettiklerimizden çok farklı şeyler öğreniyorlar okulda.
Derste konuları öğrenmiyorlar mı?
Öğrenme, yaşantı ve derin incelemeler sonucunda meydana gelir. Ama çocuklar konuları derinlemesine incelemediği ve çok azını yaşadığı için, konuları biliyor ama öğrenmiyor.
12 yılını okulda geçiren çocuk, konuları bilmekten ziyade okulda var olmayı öğreniyor.
İşte bunlar da bizim farkında olmadığımız öğretiler.
Nedir bu öğretiler?
KOPUK HAYATLAR
Çocuklar, birbirleriyle ilişkisi olmayan yetişkinlerden, birbirleriyle ilişkisi olmayan konuları dinlediği için, hayata bir bütün olarak bakmayı öğrenemiyor.
Onun yerine kopuk hayatları öğreniyor.
Biyoloji dersinde organların fonksiyonlarını ezberliyor  ama organların birbiriyle, insanın ruh haliyle, toplumun kültürel yapısıyla, çevre koşullarıyla ve beslenme alışkanlıklarıyla nasıl bütün halinde çalıştığını anlamıyor.
Çünkü, sosyoloji, psikoloji, biyoloji, ve coğrafya derslerinde farklı bilgileri görmüş ama onlar arasındaki bağlantıyı anlamamış.
(Bu arada aklıma geldi. Beslenme alışkanlıkları hangi derste kazandırılıyor?)
SENTETİK HAYATLAR
Okullarda katı bir hiyerarşi var.
Çocuklar hiyerarşinin en altında. Otorite de öğretmende.
Çocuk hem duygusal hem de entellektüel olarak öğretmene bağlı. Öğretmen beğenirse, çocuk mutlu oluyor. Beğenmezse, mutsuz. Kendi yargısını oluşturamıyor.
Öğretmen yanıt doğru derse mutlu oluyor, yanlış derse mutsuz.
Bu durumda çocuklar öğretmenden onay almayı, öğretmenin gözüne girmeyi öğreniyor.
Çünkü çocuklar biliyor ki öğretmenin sizi sevmesi ile sizi onaylaması arasında bir ilişki var.
Sonra bu öğrenciler çalışma hayatına atıldığında, müdürlerinin gözüne girmeye çalışıyor.
Bundan dolayı çoğu işyerinde gerçeklikten, samimiyetten uzak sentetik hayatlar yaşanıyor.
KİMLİKSİZ YAŞAMLAR
Başarılı bir öğrenciyseniz, öğretmenler sizi tanır. Çoğu etkinliği de sizle yapar, dersi de sizle götürür.
Kabul görürsünüz. Aslında  bu kabul kişiliğinizden değil, başarınızdan dolayıdır.
Ama başarılı değilseniz (notlarınız düşükse yani), kimliğiniz bilinmez.
İnsanlar  sizi bilir ama tanımaz. Tanımaya gerek yoktur. Çok değer görmezsiniz.
İç dünyanız bilinmez. Aile yaşamınız, ilginiz, okul dışı becerileriniz bilinmez.
Okulda ait olduğunuz bir yer yoktur. Sıranız bile size ait değildir.
Kimliksiz ve görünmezsinizdir.
Bu çocuklar okulda kimliksiz yaşamayı öğrenir.
DERS ÖNEMLİDİR, KONULAR DEĞİL
Her öğretmenin dersi önemlidir ama konuları değildir.
Öğretmen konular çok önemliymiş gibi dersini işlerö ama sınavlar ya da ödevler bitince konunun önemi de biter.
Hele tatilden sonra geçmiş konuların hiç bir önemi kalmamıştır. Hatta bir konuyu işledikten sonra okul hayatınız boyunca onunla bir daha asla karşılaşmayabilirsiniz.
(Kendi dersinde öğrencilere test çözmek için izin vermeyi saymıyorum bile.)
GERÇEK ÖRTÜLÜYOR
Çocukları okula öğrenme için gönderiyoruz ama onlar bizim niyetimizin dışında şeyler öğreniyor. Hayatı bir bütün olarak değil, gerçek hayattan uzak kopuk kopuk öğreniyor.
Kimliksiz ve sentetik bir yaşama hazırlanıyorlar.
Her şeyden önemlisi biliyorlar ki; okulda önemli olan konular değil, bir şekilde ödevleri tamamlayıp, sınavları geçip diploma almak.
Kısacası çocuklar okulda kendilerini tanımadan, gerçeği örtmeyi öğreniyor.
Gerçeği!

Özgür Bolat ' ın diğer yazıları için http://www.ozgurbolat.net/

9 Aralık 2013 Pazartesi

Masal Korkusu

Çocuğunu masal okuyarak uyutamamış bir anneyim.8 yaşına basmış çocuğuna, zararın neresinden dönersem kardır diye zorla masal okumaya çalışan anneyim.
Yunus daha doğmadan kitaplar biriktirdim,hepsini kucak kucağa okuyacak,okurken uykulara dalacaktık.Çocuğun hayal gücünün gelişiminde masal önemliydi.Büyücüler,devler,periler olağan üstü
olaylar Yunus'un hayal gücünü geliştirecekti.4 yada 5 yaşlarına geldiğinde Yunus yatarken kitap okunmasına direnmeye başladı.Masal kitabına vurarak,ağlayarak "okuma anne" demeye başladı.
Kendini ifade edebilecek yaştaydı,yatarken masal kitabı okunmasını istemiyordu çünkü; devler,cüceler,periler ,cadılar rüyalarına giriyor,rüya görmekten korkuyordu.Bremen mızıkacılarında ki  hırsızlar aylarca rüyasından çıkmamıştı.Kitap seçerken özenli olmaya çalışsam da bir hırsızın aylarca çocuğu rüyalarında korkutabileceğini kestiremezdim.Masal okumayı bıraktım.

Yunus yeni yaşına girmişken, kitaplarla uykuya dalabilme şansını yeniden denedim.


Tavuk Hilda çok iyi bir başlangıç oldu.Tavuk Hilda'yı anlatan bir yazı :http://www.iyikitap.net/post.php?id=1094

Bilinçaltı öldürmeleri


Dün gece Yunus'u uyutmak için okuduğum masalın adı "Küçük Deniz Kızı'y dı." Yunus'un gözleri masalın başında kapansa da ben okumaya devam ettim . Küçük deniz kızı ölüm ile ilgili sorular soruyor büyükannesine. Deniz kızları ölünce deniz köpüğüne dönüşür, diyor büyükanne. Oysa insanların ölümsüz bir ruhu vardır, sonsuza kadar yaşayan ruh...Deniz köpüğüne dönüşen bir sonu kabul etmez küçük deniz kızı , insanlar gibi ölümsüz bir ruh ister. Ölümsüz bir ruha sahip olabilmek için çok acılar çeker , çok şeyler feda eder küçük deniz kızı.


Kocamı öldürsem günah olur mu? diye televizyona çıkmış kadın için öldürmek fiili her gün yaşanılan olağan bir duygu ...Her gün kocasının ölmesini istiyor , her gün ölemeyen kocasını öldürmek istiyor...
Kadın bilinçaltından milyon kere kocasını öldürüyor...


Kadınlar , hep yüklenicidir , yüklenmek onların işidir , alışkındır omuzları ama yine de tartmak ister
yükü , "günahı çok mudur? "

Koca öldürmenin günahını merak eder,omuzları...

Her yeni güne katili ile uyanan koca...Karısının omuzlarına " öldürmek ve günahını çekmek" ağırlığını yükleyen koca...

Kocalar bir anlık kendini kaybedip karısının katili olmak lüksüne sahipler ama kadınlar öyle değil..
Yıllarca koca kahrını çekip,televizyon programlarına kadar sorgulayıp sonra yine bilinçaltı öldürmelerine
dönerler.
Öldürmek ile , deniz köpüğü gibi bir son beklemek...Deniz köpüğü gibi bembeyaz , ferah bir his mi veriyor, öldürmek...Yoksa biz deniz kızlarının ülkesinde mi yaşıyoruz, ölümsüz değil mi ruhlarımız?
Ölmek ve öldürmek deniz köpüğü gibi bir son mu?


..






6 Aralık 2013 Cuma

Hayatımın ilk dizisi

Hayatımın ilk dizisini izleyememiş ,sadece dinlemiştim.İki oda bir salon evimiz soba ile ısınıyordu.
Oturma odasında, üzerinde yün döşekli bir demir divan ,soba ve dikiş makinası masası üzerinde bir televizyon vardı.Kışın her aktivite bu sobalı odada olmalıydı,yemek yenir,misafir ağırlanır,ödev yapılır,oyun oynanır,müsait yaşa kadar kırmızı bir leğen içinde soba başında yıkanılırdı.
İlkokul ikide sabahçıydım,babam erken yatmam konusunda çok titizdi.Sobalı odada ki demir divan benim
yatağım.Annem haberlerden sonra televizyonun kapatılmasına karşı çıkıyor "parmak damgasını"
izlemek istiyor,babam "olmaz, çocuk uyuyacak" diyor.Demir divanda yün yorgan altından beri" babacığım televizyonu kapatmayın,ben arkamı dönüp uyayabilirim" diyorum.Babam kabul ediyor annem çok seviniyor yün yorganı kulaklarıma kadar çekip alnımdan öpüyor.Işıklar kapalı,kısık sesli
parmak damgası oynuyor.Kulaklarıma kadar çekili yün yorgandan parmak damgasının duvarda ki ışık yansımalarını izleyerek huzurla uykuya dalıyorum... Sonra ki zamanlarda yün yorgan altında ki kulağım hassaslaştı,kısık sesli televizyonu rahatça duymaya başladım.Gizlice kafamı televizyon yönüne doğru döndürebilirim ama anneme ihanet etmeyi aklımın ucuna bile getirmiyorum.Seniha ile Mahmut aşık ve Gurbet'in annesinin Yedibenli  Huriye olduğunu anlıyorum.En çok Gurbet'in yüzünü merak ediyorum,benim yaşlarımda bir kız çocuğu olmalıydı,benim gibi ilkokullu...Yedibenli Huriye 'nin hayatı gibi seside acıklıydı.Ödevlerim bitince akşam yemeğine babamı bekleyene kadar soba başında Seniha,Mahmut,Yedibenli Huriye ile Gurbet'i defterime çizdim,makasla kestim.Yün yorgan altına bu dört kahramanla girmeye başladım.Seniha konuşunca kağıttan Senihama bakıyor,Mahmut denize gidince kağıttan Mahmut'u yolluyor,Gurbet'in sesini duyunca ellerimle kağıttan Gurbet'e dokunup uykuya dalıyordum.



Kaloriferli eve geçince televizyon özgürleşti,Perihan Abla'yı sırf arkadaş grubumdan dışlanmamak için izliyordum,en çok da o hafta ki şarkısını ezberleyebilmek için..

Her hafta konuya göre şarkılar bestelenirdi Perihan Abla'da,ertesi gün bütün sınıf bir ağızdan
söylemek mecburiyeti vardı,
kimin başı sıkışsa
koşa perihan abla
işte bu mahallede
yaşar perihan abla
 
kuzu kuzu mee meee şakir koş yetişseneee
 

 



 
Birden büyüdüm ama yine de mahalle dizilerinden kopamadım,bir de Ahmet Uğur'lunun "day day"
dizisi vardı 2000lerin başında kanal 6 da oynardı...

Şimdilerde dizilerden korkuyorum.Gözlerimi kapatıp dizi dinlesem ,eskisi gibi, bir şey canlandıramam herhalde.Korkarım "yoksa hayal gücümü mü kaybettim" diye...

Şu Çalıkuşu'nu Anadoluya yollamayı başarırlarsa,  gözlerim açık izlerim...


5 Aralık 2013 Perşembe

Kağıt Helva

Bu sabah perşembe pazarına gittim.Yunus'a patik almak için.Kış geldi,yerler buz gibi, Yunus ayağında terlik tutmuyor,çoraplarının altını ıslatıyor.Şöyle ayaktan kolayca çıkmayan,altı su geçirmez bir patik bulmak için pazar yoluna koyuldum.Ucuz olan her şeye saldırmamak  için yanıma 20 TL aldım , dolmuş için de bir kaç bozuk lirayı cebime attım.Daha pazarın girişinde tabak çanak satan
pazarcıdan üçü 5 liraya masmavi şeker kaseleri aldım,kaçamazdı bu fırsat, böyle renk böyle fiyat hiç bir yerde yoktu,olamazdı ,dayanamadım verdim 5 TL.Pazarın ilerleyen bir yerinde,  zeytincide, kadınlar yolu tıkamış.Mecbur  durdum,zeytin dolu bir küreği yüzüme doğru uzatan çocuk"abla pişman olmayacaksın,bir tat" dedi.Tadarak almaktan çok utanırım, yüzüme yapıştırılmış bir daveti geri çevirmemek için kürekten bir zeytini ağzıma attım,sırf tattığım için dolmuş için ayırdığım bozuklukları zeytine verdim.Patik bulmak için pazarı dört dolandım,Yunus 8 yaşında olmasına rağmen ayak numarası benimle aynı,her uygun gördüğüm patiği ,çizmemi çıkarıp deniyorum,"uymasa geri getirip değiştirebilir misinizi" söyleyemediğimden.
5TL lık bir patik buldum.Cebimde temiz bir 10 TL kaldı.Karnım da çok acıktı,  adım başı dolma,sarma,börek,gözleme,mercimek köftesi ...Hangisini alayım diye uzaktan uzaktan yiyecekleri keserken ağzım sulanıyor,midem kazınıyor
.Ben yiyeceklere dalmışken sırtımdan
biri dürtüyor.Yaşlı bir adam ,yün içliğinin üzerine giydiği ceketi ile ağlar gibi güler gibi ama acındırmaya çalışmayan yüzü ile birden bire öyle tanıdık geldi ki,elinde ki kağıt helvaları görmesem
beni tanımış da ,kendini tanıtmak isteyen biri sanırdım.Kağıt helvalarını sırtıma dürterek" alır mısın
alır mısın "diye soruyordu.Hava soğuk diye kışlık paltomu giymiştim.Paltoma değen kağıt helvaların
uçları ufalanıyordu.Cebimde ki bozulmamış 10lirayı düşündüm.Adamın yün içliği,tanıdık yüzü,yaşlılığı ile beni dürtmesi,uçları ufalanmış kağıt helvalarını almak için yeterli gelmedi.Hızlıca
uzaklaştım.Açlığım kalmamıştı.Pazar çıkışında, dolmuşa binmek için 10 TL bozdurmak da istemedim
yedi durak uzakta ki evime yürüdüm.Hava soğuktu.Paltomdan beri  dürtüldüğümü sanıp sanıp arkamı döndüm.10TL cebimdeydi.Ucu ufalanmış bir kağıt helvaya  10TL vermeye can atıyordum,geri dönmeyi düşünecek kadar hazırdım...Geri dönmedim ama gecenin şu vaktine kadar içime içime kağıt helva dürtülüyor,kağıt helvalara uzanıyorum ama alamıyorum...Yaşlı adam eski ceketi içinden beri "alamadın alamadın" diye kağıt helvalarını benden kaçırıyor...

Sonradan ekliyorum; Ucuz diye olmadık şeyleri almak sırf bana ait bir özellik mi?
Geçen ay cuma pazarından( metro ile gidebildiğim) 5TL diye kocaman bir deve aldım.5 liraya kocaman bir deve almak herkese nasip olmaz diye kucakladığım gibi metro bindim,devenin ayağı koptu eve gelinceye kadar,Yunus ayağı kopmuş devasa deveden korktu,zavallıcık dolab içinden aydınlığa çıkacağı günleri bekliyor...

2 Aralık 2013 Pazartesi

Zengin olunca

Küçük bir lokantada bulaşıkçılık yaparken kendini lokanta zincirlerinin başında buldu,tekstil atölyesinde yerleri süpürürken kendini tekstil fabrikalarının başında buldu gibi, ünlü iş adamlarının
başarı dolu hayat hikayelerini okumaktan çok büyük zevk alırdım.Hatta bu başarı hikayelerine kendimi kaptırıp ,ünlü olamadan kendi başarı hikayemi yazıp, okurdum.Kapitalizmin sefil bıraktıran
özelliğinden başka, insana hayal kurabilecek küçücük bir umut deliği var.İğne deliği gibi bir umut...
İşte bazen umuda olan ihtiyaç o kadar büyüyor ki ,fil kadar büyümüş ihtiyaçlarınızı iğne deliği kadar
umudun içinden geçirme hayali kurmak, imkansızı kabul etmiyor...Kapitalizmde hiç bir şey imkansız değil çünkü...Milyonların içinden biricik mucize ben olabilirim,iğne deliğinden öteki tarafa geçip başarı hikayemi yazabilirim.Zengin oldum ,sonra ne olacağım? Şöyle bir yerde yaşamak isterdim herhalde,gözümün gördüğü en güzel yer burası çünkü..
Pencerelerinden en güzel manzaranın gözüktüğü yer...



En güzel gün doğumlarının gözüktüğü  yer



Sabah evimin kapısını açtığımda altta ki  sevgili arkadaşlarımı görmek isterim,hepsi kapımın önüne doluşur...




 
Karnım acıktığında bahçeme gitmek isterim,toprağına sudan başka bir şey dökmediğim ağaçlardan
kovalar dolusu,şeftali,kızılcık,erik,elma toplarım.


 Domateslerim kudurur,gökyüzüne doğru salkım salkım uzar...


 Bir salatalık ile kocaman bir kase salata yapılır.(köyümüzde tohumlar nesilden nesile saklanır
dedelerimizin yediği salatatalığın aynısını yiyebiliyoruz)

 Her yer ot,her yer semizotu...



 Kızılcıkları,erikleri avuçlayıp avuçlayıp öperim,ne yapacağımı bilemem,şaşırırım..

 Kuzineyi yakarım,çıtır çıtır yanan ateş ile çayımız ısınır,ekmeğimiz pişer...

 
Bahçemizin bir köşesinde ,ağaç dibinde su kenarında kitap okurum...





 
Zengin olunca işte böyle yaşamak hayalim var.Her yaz köyüme tatil için gitmek yerine bütün hayatımı köyde geçirme hayalim var...
Yani zengin olunca köyümde yaşamayı isterdim.