25 Kasım 2011 Cuma

Yağmurlu bir cuma öğleden sonrası

Çok ağladım.Umutsuzluğa,çaresizliğe bir tepki miydi neydi ama çok ağladım.
Yıllarca ağladım.
Şu dünyada tatmak istediğim bir duygu vardı ama bana zordu yada imkansızdı.
Anne olmak istiyordum.Ama bana çok zordu hatta imkansızdı.
Anne olmaktan başka hiç bir şeyin değeri yoktu,her şey anne olmanın üzerine kuruluydu...
Bir bebeği öpmek koklamak büyütmek dünyanın en güzel şeyi idi ve ben bu güzellikten mahrum edilmiştim.
Hiç bir cümle anne olamamamın acısını gidermiyor,geçen yıllar hissettiğim eksikliği ağırlaştırıp altında ezilmeme
neden oluyordu...Dünyanın en büyük acısıydı çektiğim yıllarca...Bu acıya yakışır bir şekilde her gün ağladım.
Karşı apartmanın bir balkonunda bir kadın bebek çamaşırını ipe asıyor, ağlıyorum...
Sahilde yavru bir kedi arkamdan geliyor severken annesi çıkıveriyor,anne kediye bakarak ağlıyorum...
Uçakta, bebek kemeri dağıtan hostese bakınıp  bulutlar üstünde, ağlıyorum...
Üç odalı evimizin ihtiyaç fazlası kabul edip depo yaptığımız odasına bakıp bakıp ağlıyorum...
Mahallemizdeki bir ilkokulun teneffüs müziğini duyuyorum uzaktan, özellikle sabahları, sabahları hep ağlıyorum...
Delirmişmiydim farkında değildim çünkü bütün alıcılarım anne olamamanın eksikliklerine ayarlıydı...
Çaresizlikle ağlamak hüngür hüngür sanki  yıllarca hiç ağlamamış boşalır gibi...Ağlarken tüm acıları film izler
gibi hatırlamak,balkonda çamaşır asan kadın,kemer dağıtan hostes,anne kedi,boş oda ve yıllarca birikmiş
bunun gibi acı anlar yad edilir...
Sonra bir huzur bir sukunet gelir,sümük gözyaşı silinir...Kendi kendine teselli verilir bu bir umuttur...
Bir umut bir umut belki hamilesin...Ne kadar imkansız desede otoriteler, umut hiç engel tanımıyor işte,gözyaşlarını siliveriyor...Yıllarca ,umut ,gözyaşlarımı silen oldu...
Nedendir bilmiyorum umutlandığım anlar cuma günü öğleden sonraları oldu...
Sanki Umut beklediğim bir misafir gibi cuma günü öğleden sonra gelir oldu...
Yıllarca her cuma günü özellikle öğleden sonra ağladım ve umut gözyaşlarımı silmeye geldi...
Meşguliyetten ağlamayı unuttuğum bir günde hemşire kan tahlilin sonucunu "cuma günü öğleden
sonra alabilirsiniz"dedi.
Yağmurlu bir cuma vakti öğleden sonra tahlil sonuçlarını aldım.
Kırkbeş günlük hamile...
Sonra bardaktan boşalır gibi bir cuma vakti öğleden sonra yağan yağmurlu bir vakitte oğlumu sol omzuma
koyan doktara bakıp "teşekkür"ettim....
Yirmibeş Kasım Yunus un doğum günü...
Yağmur ve gözyaşı bir cuma günü yine birleşti...

22 yorum:

  1. ay tüylerim diken diken oldu...Allah sağlıkla sizlere bağışlasın Yunus'unuzu....Anne olmak isteyen herkese Allah hayırlı sağlıklı evlatlar nasip etsin, kimseye evlat acısı yaşatmasın...gözlerim doldu okurken...sevgilerimle

    YanıtlaSil
  2. Ayşem, şükürler olsun, şükürler olsun. Allah Yunus'la ve tüm sevdikelrinle huzurla, sağlıkla, muhabbetle geçireğin uzuuun yıllar versin.. Yunus'a da sağlıklı uzuuun bir ömür, hayırlı ve de..

    Cuma günü öğleden sonralarını severdim, bir başka sevdim şimdi.. hele yağmur da varsa sanırım hep seni hatırlayacağım..

    YanıtlaSil
  3. "umut ,gözyaşlarımı silen oldu..." uzun süredir okuduğum en etkileyici cümle...

    YanıtlaSil
  4. hay Allahım ya sonu kötüye gidecek bu yazıyı okumasam mı derken sevinçten ağlattın beni be kardeşim.Allah çoooook mutlu etsin sizi.ömrünüz sağlıkla huzurla her daim birarada geçsin.İnşallahhhhh

    YanıtlaSil
  5. Off ya sonunda nefes aldım :) sağlıklı huzurlu başarılı bir ömür diliyorum rabbim szlere bağışlasın yavrunuzu :) Allah olmayanlarada versin.Amin.i

    YanıtlaSil
  6. aynı dertten muzdaripim bende..umarım sizin gibi sonrası umut dolu bir hikayem olur..

    YanıtlaSil
  7. Öyle güzel anlatmışsın ki yüreğinden geçenleri sonuna kadar boğazımda bir yumru ile okudum..Rabbim bağışlasın yavrunu severim Cumaları ve de yağmuru şimdi daha bir sevdim...

    YanıtlaSil
  8. Ne güzel bir doğum öyküsü bu... Ne kadar umutlu. Allah hep mutluluklar göstersin size.

    YanıtlaSil
  9. Umut bütün kötülüklerin anası derler bir de, oysa inanıyorum ben de imkansızların da gerçekleşebileceğine. Anne olduğumdan beri, bütün kalbimle diliyorum, isteyen herkesin yaşaması için aynı şeyi. Nasıl güzel bir hikaye, diliyorum Yunus hep mucizelerle karşılaşsın ileride de. sağlıklı uzun ömürler sizlerle.

    YanıtlaSil
  10. ümidin,insan hayatında tutunması gereken tek dal olduğunun ispatı belki de bu hikaye..çok sevindim sonuna..25 kasım da benim evlilik yıldönümüm...nice mutlu huzurlu yıllara...

    YanıtlaSil
  11. Hani yüreğim delindi denilir ya , işte öyle oldum. Çok derinlere dokundu bende yazınız. Rabbim dualarınızı kabul etmiş ve güldürmüş yüzünüzü sonunda. Evladınızla, sağlıklı, mutlu, huzurlu bir ömür dilerim.

    Duam bundan sonraki hayatınızda rabbimin hep güldürmesinden yana yüzünüzü.

    YanıtlaSil
  12. allah kucağınıza almayı nasip etsin inşallah çok çok mutlu olursunuz tüm kalbimle diliyorum

    YanıtlaSil
  13. ne güzel bi mucize, allah bağışlasın...

    YanıtlaSil
  14. Allah cc isteyen herkese anneliği (Allahın cc rızasını alacak şekilde) nasip etsin..

    YanıtlaSil
  15. Çok teşekkür ederim;museko,isoon,sezobigo,annekarınca,lıght anne ve kaymaklı kızanları,esra,rüzgarlıgünlerve
    geceler,ikizannesi,gul/inn,ülkü,sitare,nihavent renkler,delianne,neşelihaller....beni çok mutlu ettiniz iyi ki varsınız...

    Tam bu yazıyı yazdığım gün cuma öğlenden sonraydı ve oğluma hediye almak için cuma pazarına giderken bir arabanın üzerime doğru hızla
    geldiğini farkettim.Kaçacağım yer yoktu ve şoför
    önüne bakmıyor beni görmüyordu,bana çarptı.
    Havaya kalkarken ahhh diye bağırdım aklımda yine
    Yunus vardı cama doğru yapıştım sonra arabanın
    altına girdim...Araba durdu içindeki bayan ve şöför bey dışarı çıkmadılar zavallı bir sokak
    köpeğine bakar gibi bakıp gittiler.Çok utandım
    hemen tozlanmış çamurlanmış üstümü silkeleyip
    uzaklaştım.Hiç kimse ilgilenmedi çarpan bile
    pis pis baktı gitti diye çok utandım...Plakayı
    aldım ama çok önemli bir sınava girmem lazım
    bir dakika bile değerli onun için şimdilik hafızamda...Neyse hiç bir şeyim yok çok şükür...
    Tek tesellim iyiki o an Yunusun elini tutmuş birlikte pazara gidiyor değildik...

    YanıtlaSil
  16. Allah bagislasin... Evlat, baska bir duygu...
    Umutlarin tukenmedigine ne guzel bir ornek olmus sizinkisi...

    YanıtlaSil
  17. Ayşe... Ne güzel anlatıyorsun.. Su gibi...
    Yağmurlu bir günde doğan çocuğa en çok yakışan isim Yunus olabilirdi herhalde. Allah sizi ayırmasın.

    YanıtlaSil
  18. ayyyy allah bağışlasın,hayırlı uzuuunn ömürler versin.ve bu duyduyu tatmak isteyen herkese tattırsın...bu arada "kolay" çocuk sahibi olanlar için ne kadar sıradan şeylerin sizi üzdüğünü anlatmanız çok etkileyici..

    YanıtlaSil
  19. Monte Kristo Kontu 'umut et ve bekle ' der.Beni kitapta etkileyen cümle bu olmuştu. Beklemek :dünyanın en sancılı eylemidir belki de lakin sonunda uçuverir tüm umutsuzlar.yüreğinize ve kaleminize sağlık. Ben bir önceki otobüse kaçırdığına üzülen fakat sonrakine bindiğime sevinen 500t yolcusuyum.:)

    YanıtlaSil
  20. Sevgili adsız;umarım bu mesajı okursun çünkü
    her 500t de gözlerim ilk önce seni arıyor...
    her 500t de seni anıyorum...sevgilerle...

    YanıtlaSil
  21. bu yazıyı okurken ayşe ben miyim dedim acaba adımın ayşen olması da ikna ediciydi ama fark etim ki benim gözyaşlarımı silen hala umut... Allah ım sağlıklı uzun ömür nasip eylesin Yunus a ... İyi ki varsınız.

    YanıtlaSil