14 Ekim 2011 Cuma

Oğluma ne yapıyorum

Yunus altısını bitirecek.Altı senedir benim gibi bir annenin oğlu...
Hep O na ne öğretebilirim ne eksiğim ne fazlam diye düşündüm.Çoğu zaman izleyici anne oldum üzülerek.
Televizyon ve bilgisayara  annelik görevimi emanet ettiğim zamanlar olmuştur.Bu zamanlarda uzak anne oldum. Yakınlık için çok vaktim vardı evhanımıyım ne de olsa...
İzleyici anne,uzak anne,sinirli anne...
Pişmanlık keşkeler yakama alacaklı gibi yapışmış verecek hiç bir şeyim yok...
Çocuk gelişimi ile çok az bilgim var çocuklu ortamlara ilkokul ile girebildim.Kıyas yapma ortamı ancak oluştu.
Hala oğlumu kendi ellerimle yediriyorum oysa titiz değilim...Okul için hazırlıkları,çanta hazırlama,giyinme filan
hep yardım ediyorum oysa mükemmelliyetçi hiç değilim.Kaldırımda koşarken "dikkat et düşeceksin"diyorum.
Yağmur yağmış su birinkitisi olmuş,içine girip zıplamasına izin vermişim ama"dikkat et başka ayakkabın yok"
diyorum.
Sokak kedilerinin üzerine koşuyor"seni kedileri korkutan çocuklardan sanacaklar yapma"diyorum.
Ankara ya gidiyoruz otobüste hareketli yunusun elini ayağını tutuyorum"şimdi kızacaklar"diyorum...
Aman yarabbim ben ne yapmışım....
Yunus şehirarası otobüs yolculuklarında çok sakin uzun yıllardır,sessiz konuşup nerdeyse hiç hareket etmiyor
son gezimizde arka koltuktaki yaşlı teyze beni taktir etti yunusu öptü "sessiz yolcu" olduğu için.
Kaldırımda elimi bırakmak istemiyor,su birinkintisine girerken uzun uzun ayakkabılarına bakıyor,sokak kedi-
lerinin yanına giderken etrafına bakınıyor...Hep aynı soruyu soruyor"anne şimdi bana kızarlar mı?....
Oğluma kimseler bir şey demesin ,sevsin öpsün aferin desin....
Şimdi bir program izledim çocuk gelişimi ile ilgili idi."İç tanık "diye bir şey den bahsediyordu.
Elalem ne der değil iç tanık yani vicdanın ne der onu dinleyin diyordu.
Bir dava açmak için tanık olmazsa olmazı imiş hukuğun, varoluşun da tanıklığa ihtiyacı varmış.Varolabilmek
için tanık arıyormuşuz bu ya elalem ya iç tanığımız vicdanımızmış.

Kadın katliamlarında elalem tanıklığı ile varolan insanların öne çıktığını,içtanık ile varolan vicdanını dinleyen
insanların böyle caniliklere uzak kalacağını anlatıyordu...
Yunus okula başlayalı hep öğretmenin kimlere kızdığını sayıyor, bana kızmadı diye gururlanıyor.
Bir gün mutlak ona da kızılacağını bildiğimden "kızarsa kızsın öğretmendir sana da kızarsa üzülme"filan diyorum.Bu ikazda bile "üzülme "geçtiğini şimdi farkına varıyorum.
Yunus üzülmesin Yunusu kimseler üzmesin....
Niye bu kadar takıntılı olmuşum,bu doğrultudaki hareketlerim çocuğumda nasıl tepki oluşturmuş....
Ben anne olarak bir insan yetiştirmek görevimi niye böyle yaptım....

7 yorum:

  1. Merhaba,
    Ne güzel yazmışsınız yani bunları görebilmek güzel. Ne kadar okusak da evet öyle olduğunu bilsek de artık içimize çocukluktan mı işlemiş bilinmez yapmamız gerekenleri yapıyoruz çocuklarımıza. O an durup düşünmeye fırsatımız olmadan çıkıyor ağzımızdan kelimeler. İnsanların ne düşündüğünü önemsemeyen bir babanın evladıyım ben, ben de önemsemem diyordum ama olmuyor bazen öyle bir toplumda büyüyünce sadece anne-baba değil herşey şekillendiriyor seni. Apartmandaki kadının kızıma sürekli bu çok ağlıyor demesini bile hazmedemiyorum. Kafama takıp duruyorum. Bunları görmüş olduğunuza göre hiçbir zaman geç değil demekki sayenizde ben de biraz daha dikkat edicem bundan sonra...

    YanıtlaSil
  2. Niye niye yaptım diyorsun? Hepimizin yaptığı, içimizi kemiren, pişmanlık yaratan duygular bunlar. üstelik çocuk gelişimci bir öğretmen olup bunları yapsaydın benim gibi, vicdanın nasıl olurdu acaba:)

    YanıtlaSil
  3. canım, izleyicin olmak istiyorum ama altta çıkmıyor :(

    YanıtlaSil
  4. Hiç bitmeyecek bu sorhular Ayşe'cim.. bu şekilde değilse de başka sorhular olacak.. satırları okurken hep kendime sordum, işimiz gücümüz bu olmuş.. anneliğimiz ve yaptıklarımız, yapamadıklarımız ve en çok keşkelerimiz..

    YanıtlaSil
  5. Ne yazık ki yalnız degilsin sevgili Ayşe! Al benden de o kadar. O elalem en ihtiyacın oldugu zamanlarda seni yarı yolda bırakır ama. hayatı doya doya yaşamasına engel oluyoruz evlatlarımızın. Benim kızım bir de benim eski calıstıgım okulda okuyor. Tum ogretmenler arkadaslarım. Cocugma ne diyorum biliyor musun? Sakınbenim arkadaslarım Binnur kızını nasıl yetistirmis demesinler, ona gore davran. Vah vah Binnue hanım vah vah. Sen kimi dusunuyorsun;? cocugunu mu kendini mi? Keske hatalromı farkedebildigim gibi duzeltebilsem de.. Sevgiler.

    YanıtlaSil
  6. yazınıa hayyrann kaldım canım:)
    yüreciğinden hissettiklerini ne de güzel ifade etmişsin...:)
    keşke hepimiz bu el alem için yaşamayı bırakıp özümüzde bu huzuru bulabilsek...
    gönlümüzce yaşamak bizlerin olduğu kadar yavrucuklarımızın da hakkı...
    kötülüklerden uzak mutlu huzurlu bir yaşam diliyorum hepimiz için...
    takipçisiyim bu güzel kalemin:)
    bende seni beklerim sayfama,güzel yürekli anne...
    gönül dolusu sevgilerimle...

    YanıtlaSil
  7. Uzak anne,izleyici anne...ne kadar da beni tarif ediyor. Ve bu beni çok üzüyor ama değiştiremiyorum kendimi :(

    YanıtlaSil